کتاب بیماری‌های مشترک انسان و دام

«بیماری‌های مشترک انسان و دام»کتابی نوشته علیرضا فرجی گنبدانی (-۱۳۶۰) درباره آن‌دسته ازبیماری‌ها سخن می‌گوید که بین انسان و دام مشترکند و در اصطلاح به آنها «زگونوز» یا «زئونوز» می‌گویند. این بیماری‌ها می‌توانند در شرایط طبیعی هم در انسان و هم در دام‌ها دیده شوند و در صورت مصری بودن از دام به انسان و بالعکس منتقل شوند. درمورد یکی از این بیماری‌ها که از نوع بیماری‌‌های باکتریایی است چنین می‌خوانید: بیماری شاربن یا سیاه‌زخم: بیماری فوق حادی است که در بیشتر موارد با مرگ ناگهانی همراه می باشد این بیماری معمولاً در تمام دنیا شایع است مگر اینکه پیشگیری خوبی صورت گیرد. پراکندگی این بیماری در یک منطقه براساس میزان پیشگیری، خاصیت زمین و آب و هوا متغیر است. بیماری در انسان به صورت عفونت موضعی پوستی بوده و به همین دلیل به آن سیاه زخم نیز گفته می شود. اگرچه ممکن است در انسان هم به صورت کشنده باشد. این بیماری بیشتر در گوسفند و گاو و کمتر در بز و اسب می باشد. علل تولید بیماری: عامل اختصاصی بیماری باسیلوس آنتراسیس می باشد. که می تواند در مجاورت هوا تولید هاک کند و برای مدت طولانی محیط را آلوده سازد. این باکتری در مقابل ضدعفونی کننده ها مقاوم است بیماری می تواند از طریق خوردن خاک آلوده، استنشاق، یا خراشهای پوستی وارد بدن شود. همچنین یکسری مگسهای گزنده و سایر حشرات می توانند میکروب شاربن را با خود عمل کنند. علائم بیماری: خروج خون از منخرین، دهان، مقعد و فرج می باشد. در مواردی که بیماری به شکل فوق حاد می باشد علائمی پس از مرگ خروج خون از منخرین، دهان، مقعد و فرج می باشد. در مواردی که بیماری به شکل فوق حاد می باشد علائمی که در دام مشاهده می شود تب ۴۲ درجه، تنفس شدید و عمیق، پرخونی مخاط، سقط جنین، اسهال خونی و مشاهده خون در شیر می باشد.