کتاب درختان و درختچه‌های خراسان جنوبی

«درختان و درختچه‌های خراسان جنوبی» به قلم حمید موسوی (-۱۳۴۱) مجموعه‌ای است که بخشی از پوشش گیاهی منطقه خراسان جنوبی را به ما می‌شناساند: شاه توت آنچه در مورد شاه توت گفتنی است اینکه رنگ تند و ثابت این میوه را فقط برگ خودش پاک می کند. برخلاف توت که می گویند باید مشت مشت خورده شود، شاه توت را باید دانه دانه خورد. نام فارسی: درخت شاه توت نام عربی: توت شامی/توت اسود نام فرانسه: Muriernoir نام ایتالیایی: Glesonero نام انگلیسی: Black mulberry نام آلمانی: Schwarzer maulbeerbaum خانواده: Moraceae گونه:M. nigra درختی است به ارتفاع ۱۰- ۱۵ متر و به قطر ۵۰ تا ۶۰ متر که پوست تنۀ آن خاکستری متمایل به سیاه و شیاردار است. شاخه‌ها ساف، لغزان و شاخه‌های جانبی فراوان است. شاه توت ماده کوتاهتر و دارای گلهایی با ۴ کاسبرگ با پا یک مادگی دارای خامۀ کوتاه و یا بدون خامه است. مادگی دارای دو کلاله کشیده و کوکدار است. میوۀ آن به رنگ سیاه یا ارغوانی سیاه یا بنفش سیاه است. ابتدا خیلی ترش سپس شیرین متمایل به ترش است. گلها از فروردین تا اردیبهشت ظاهر شده و از تیرماه می‌رسد. میوۀ رسیده به سختی از شاخه کنده می‌شود. شاه توت در برابر خاکهای فقیر بیشتر از گونه‌های دیگر توت بردباری نشان می‌دهد از سرمای شدید صدمه می‌بیند. شاه توت مانند توت در کشت، داشت و برداشت می‌باشد، لذا از ذکر مجدد آن خودداری می‌شود.