کتاب قصه ساز

کتاب قصه ساز نوشته‌ مسلم صالحی توسط انتشارات کوه زر منتشر شده است. این مجموعه با رویکردی نو به روایت‌های اجتماعی و انسانی، تلاش دارد تجربه‌های زیسته و دغدغه‌های ذهنی شخصیت‌هایش را در قالب داستان‌هایی چندلایه و نمادین به تصویر بکشد. مسلم صالحی، نویسنده‌ی اهل اهواز، با سابقه‌ای در نویسندگی و تئاتر، در این مجموعه داستان کوتاه به سراغ روایت‌هایی رفته که مرز میان واقعیت و خیال را باریک‌تر می‌کند و خواننده را به سفری درونی و ذهنی دعوت می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب قصه ساز

کتاب قصه ساز، مجموعه‌ای از ۱۲ داستان کوتاه است که هرکدام با زبانی خاص و فضایی متفاوت، به مسائل اجتماعی، فردی و روانی می‌پردازد. مسلم صالحی در این کتاب، با بهره‌گیری از عناصر رئالیسم جادویی و سوررئالیسم، روایت‌هایی خلق کرده که گاه به‌شدت نمادین و غیرخطی‌اند. شخصیت‌های داستان‌ها اغلب در تقابل با جامعه یا درگیر با خود هستند و تلاش می‌کنند راهی برای رهایی یا معنا یافتن بیابند. 

فضای داستان‌ها پر از تصاویر ذهنی، اشیای نمادین و موقعیت‌هایی است که واقعیت و خیال را در هم می‌آمیزد. ساختار کتاب به‌گونه‌ای است که هر داستان، دنیایی مستقل اما مرتبط با دغدغه‌های کلی انسان معاصر را پیش می‌کشد؛ از تنهایی و هویت تا جست‌وجوی معنا و مواجهه با درد و فقدان. مسلم صالحی با نگاهی انتقادی و گاه تلخ، به لایه‌های پنهان زندگی روزمره و ذهنیت شخصیت‌ها نفوذ کرده است.

خلاصه کتاب قصه ساز

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

کتاب قصه ساز با داستان شناسنامه‌ی مردی به نام سکوت آغاز می‌شود؛ روایتی از مردی که در فضایی کابوس‌وار و نمادین، با دستبند به صندلی بسته شده و درگیر بازجویی ذهنی و جسمی است. حضور میمونی سرخ، مدادتراش و ساعت تیک‌تاک‌کننده، فضای داستان را به‌سمت وهم و سوررئالیسم می‌برد. شخصیت اصلی، هویت و فردیت خود را در میان زخم‌ها، سکوت و تکرار زمان جست‌وجو می‌کند و در نهایت، در مواجهه با دختری دیگر، زخمی مشترک را بازمی‌یابد؛ جایی که حرف‌زدن جای خود را به فکرکردن و تراشیدن می‌دهد. 

در داستان لاک توخالی، فضای زندان و شهر متروک، بستری برای گفت‌وگوی ذهنی میان زندانی و زندانبان می‌شود. این روایت با طنزی تلخ، به پوچی قانون، تنهایی و تلاش بیهوده برای معنا بخشیدن به زندگی و مرگ می‌پردازد. شخصیت‌ها در این فضای خالی، با اشیا و خاطرات خود حرف می‌زنند و مرز میان واقعیت و توهم بارها جابه‌جا می‌شود. داستان چاقوی کمر باریک روایتی است از پسری که در جست‌وجوی مادرش، فخری، در خیابان‌ها پرسه می‌زند. رابطه‌ی او با چاقویش، خاطرات کودکی و مواجهه با زنان حاشیه‌نشین، لایه‌هایی از هویت، ریشه‌ها و زخم‌های خانوادگی را آشکار می‌کند. روایت با زبانی تند و تصاویر خشن، به سراغ مفاهیمی چون طردشدگی، بی‌ریشگی و جست‌وجوی مادر می‌رود. 

در سنگ‌های زایش، فضای داستان به کوچه‌های پیچ‌درپیچ و ذهنی می‌رود که در آن، سنگ‌ها، سایه‌ها و ستاره‌ها به نمادهایی از درد، زایش و تکرار بدل می‌شوند. شخصیت‌ها درگیر زخم‌ها و خاطرات‌ هستند و روایت، مرز میان واقعیت و خیال را بارها درمی‌نوردد. در مجموع، هر داستان این مجموعه، با فضاسازی خاص و زبان تصویری، به سراغ تجربه‌های انسانی می‌رود که در لایه‌های نمادین و ذهنی روایت می‌شوند. دغدغه‌های هویت، سکوت، درد، مرگ، مادر و جست‌وجوی معنا، در سراسر کتاب تکرار و بازآفرینی می‌شوند.

چرا باید کتاب قصه ساز را بخوانیم؟

کتاب قصه ساز با روایت‌هایی چندلایه و نمادین، تجربه‌ای متفاوت از داستان کوتاه فارسی ارائه می‌دهد. این کتاب برای کسانی که به روایت‌های غیرخطی، فضاهای ذهنی و بازی با مرز واقعیت و خیال علاقه دارند، جذابیت ویژه‌ای دارد. زبان تصویری و فضاسازی خاص هر داستان، امکان هم‌ذات‌پنداری و تأمل درباره‌ی مسائل عمیق انسانی را فراهم می‌کند. مواجهه با شخصیت‌هایی که در جست‌وجوی هویت، معنا و رهایی‌ هستند، فرصتی برای بازاندیشی درباره‌ی خود و جامعه به دست می‌دهد؛ همچنین استفاده از عناصر سوررئالیستی و رئالیسم جادویی، کتاب را از روایت‌های معمول اجتماعی متمایز کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب قصه ساز به علاقه‌مندان داستان کوتاه، دوستداران روایت‌های نمادین و ذهنی و کسانی که دغدغه‌هایی چون هویت، تنهایی، سکوت و جست‌وجوی معنا دارند، پیشنهاد می‌شود؛ همچنین برای کسانی که به تجربه‌ی فضاهای متفاوت و روایت‌های غیرمتعارف در ادبیات معاصر علاقه‌مند هستند، مناسب است.

بخشی از کتاب قصه ساز

«نمی‌توانم دست‌وپا بزنم. دست‌هایم را با دستبند به صندلی بسته‌اند. نفسم بالا نمی‌آید. صدای خفه‌ی تیک‌تاکی در گوشم پیچیده. میمون کوچک و قرمز از سایه‌ها بیرون می‌آید، از بین پاهایم می‌گذرد. با لحنی نخراشیده می‌پرسد: اسمت چیه؟ صورتش در تاریکی محو است. زبانم می‌خواهد بجنبد، لب‌هایم بی‌حس‌اند. مدادتراش، زبان و لبم را بلعیده. شناسنامه‌ام جویده؛ تکه پاره، محو شده. جمجمه‌ام سنگین و سوزان می‌شود. مخم داغ، شقیقه‌ام تیر، سرم تیز، تیز شده‌ام. هر سیلی بعدی، مغزم را می‌تراشد: اسمت چیه؟»