کتاب تا آخرین ساعت

کتاب تا آخرین ساعت (Until the Final Hour) نوشته تراودل یونگه و ملیسا مولر، روایتی از زندگی شخصی و حرفه‌ای منشی شخصی آدولف هیتلر و سال‌هایی است که در نزدیک‌ترین فاصله‌ی ممکن از مرکز قدرت رایش سوم سپری کرده بود. این کتاب، مموار و خاطرات یونگه از سال‌های پایانی جنگ جهانی و زندگی هیتلر است که حدود شصت سال آن را پنهان کرده بود. این بیوگرافی را حسین تهرانی ترجمه و نشر ثالث منتشر کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تا آخرین ساعت

کتاب تا آخرین ساعت اثری است که از خلال آن زندگی تراودل یونگه در دو لایه‌ی به‌هم‌پیوسته روایت شده است؛ از یک‌سو دست‌نوشته‌های او در سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ که تجربه‌ی منشی‌بودن در کنار هیتلر را ثبت کرده و از سوی دیگر، فصل‌هایی که از دوران کودکی و نوجوانی و زندگی سال‌های پس از جنگ خود می‌گوید. در این کتاب تراودل یونگه تصویری نزدیک از فضای درونی رایش سوم، مقرهای فرماندهی مانند ولفسشانتسه، و زندگی روزمره‌ی حلقه‌ی اطراف هیتلر ارائه کرده؛ تصویری که نه از زاویه‌ی یک فرمانده یا سیاست‌مدار، بلکه از نگاه منشی جوانی شکل گرفته که به‌ طور تصادفی وارد این دنیای بسته شده است. کتاب تا آخرین ساعت در عین روایت زندگی شخصی، به موضوعاتی مانند احساس گناه، مسئولیت فردی، فریب‌خوردن از پروپاگاندای نازی، و دشواری مواجهه با گذشته پرداخته است و نشان می‌دهد چگونه نویسنده در سال‌های پیری دوباره به نوشته‌های جوانی‌اش برمی‌گردد و آن‌ها را با نگاهی انتقادی و پرسش‌گر می‌خواند.

خلاصه کتاب تا آخرین ساعت

کتاب تا آخرین ساعت مسیر زندگی تراودل یونگه را از کودکی در مونیخ، خانواده‌ای با پدری ماجراجو و مادرِ تحت‌فشار، تا سال‌های نوجوانی در فضای ناسیونال‌سوسیالیسم و سپس ورود تصادفی‌اش به حلقه‌ی نزدیکان هیتلر دنبال کرده است. کتاب نشان می‌دهد چگونه علاقه‌ی او به رقص و تلاش برای یافتن شغلی مناسب، در نهایت به استخدام در دفتر صدراعظم و سپس انتخابش به‌عنوان منشی شخصی هیتلر منجر می‌شود. بخش اصلی کتاب به سال‌هایی اختصاص دارد که او در مقرهای فرماندهی، پناهگاه برلین و کنار هیتلر سپری کرده است؛ جایی که از فاصله‌ای بسیار نزدیک شاهد جلسات، دیکته‌کردن وصیت‌نامه، روزهای پایانی رایش سوم و فروپاشی کامل نظام است. در فصل‌های پایانی، کتاب به سال‌های پس از جنگ، اسارت کوتاه‌مدت، تلاش برای نوشتن خاطرات، و کشمکش طولانی او با احساس گناه و مسئولیت پرداخته است.

چرا باید کتاب تا آخرین ساعت را بخوانیم؟

کتاب امکان مواجهه با رایش سوم را از زاویه‌ی دید منشی جوانی فراهم کرده است که نه طراح سیاست بوده نه فرمانده، اما در قلب تصمیم‌ها حضور داشته است. این اثر نشان می‌دهد فریب‌خوردن، بی‌تفاوتی و نادیده‌گرفتن واقعیت‌ها چگونه می‌تواند فردی حاشیه‌ای را در کنار یک جنایتکار بزرگ قرار دهد و پرسش‌های دشواری درباره‌ی مسئولیت فردی و اخلاق در زمانه‌های بحرانی طرح کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن تا آخرین ساعت به کسانی پیشنهاد می‌شود که به تاریخ آلمان، رایش سوم، جنگ جهانی دوم و سازوکار شکل‌گیری دیکتاتوری علاقه دارند؛ همچنین به خوانندگانی که در پی فهم تجربه‌ی زیسته‌ی افراد عادی در کنار قدرت سیاسی و مسئله‌ی احساس گناه و مسئولیت شخصی هستند.

اقتباس‌ها از کتاب تا آخرین ساعت

فیلم سقوط (The Downfall) محصول سال ۲۰۰۴ مهم‌ترین اثری است که بر مبنای خاطرات تراودل یونگه ساخته شد. کارگردان این فیلم الیور هرشبیگل بود و در آن برونو گانتس نقش هیتلر را ایفا می‌کرد. این فیلم نامزد اسکار بهترین فیلم خارجی هم شده بود.

همین‌طور در سال ۲۰۰۳ مستندی اتریشی با نام Blind Spot: Hitler's Secretary بر مبنای این کتاب ساخته شد. آندره هلر سازنده‌ی این مستند بود.

بخشی از کتاب تا آخرین ساعت

«پیشوا فراموش نمی‌کرد که بلوندی هم نیاز دارد بیرون برود و از لینگه خواست در ایستگاه بعدی سگ را بیرون ببرد. در ضمن هیتلر همکارانش را بدون عنوان و با نام خانوادگی‌شان صدا می‌کرد؛ مثلاً گفت: "لینگه، بلوندی را ببرید بیرون" و بعد از مدتی پرسید: "بورمان، ساعت چند است؟" یک و سی دقیقه بود. هیتلر از شاوب پرسید فردا چه ساعتی به مونیخ خواهیم رسید و زنگ زد تا خدمتکارش بیاید. گفت‌وگو پایان یافت. لینگه رفت تا بپرسد آیا حملات هوایی گزارش شده است و وقتی با خبر منفی برگشت، هیتلر از جا بلند شد، با تک‌تکمان دست داد و به کوپه‌اش برگشت. ناگهان احساس خستگی‌ام از بین رفت؛ قهوه هوشیارم کرده بود. همه به کوپه‌هایمان برگشتیم اما در راه، توی واگن غذاخوری توقف کردیم تا سریع سیگار بکشیم و من مدت کوتاهی با هول و لورنتس سر یک میز نشستم. بعد به رختخواب رفتم و خوابیدم تا این که از رفت و آمدهای پرسر و صدا در راهرو بیدار شدم. وقتی کرکرۀ استتارکننده را بالا دادم، خورشید بر فراز درختان پوشیده از برف می‌درخشید. قرار بود ساعت دوازده در مونیخ باشیم.»