کتاب فوت و فن های مامان روانشناس

کتاب فوت و فن های مامان روانشناس (تجربه‌های من و فرزندم با تحلیل روان‌شناسی) نوشته هاجر سجاد و با ویراستاری زهرا سیدمحمد طهرانی از سوی نشر کلید آموزش منتشر شده است. این کتاب مجموعه‌ای از روایت‌های واقعی و روزمره‌ی نویسنده با فرزندش است که هرکدام با تحلیل و نکته‌های روان‌شناسی همراه شده‌اند. موضوع اصلی کتاب رفتار والدین و تربیت کودکان از منظر روان‌شناسی است و به دغدغه‌های والدگری در دنیای امروز می‌پردازد. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب فوت و فن های مامان روانشناس اثر هاجر سجاد

کتاب فوت و فن های مامان روانشناس به قلم هاجر سجاد، در قالب بیش از ۱۲۰ روایت کوتاه و واقعی از زندگی روزمره‌ی نویسنده و دخترش، به مسائل رایج تربیتی و ارتباطی میان والدین و فرزندان می‌پردازد. این کتاب در دوره‌ای نوشته شده که دغدغه‌های والدگری و تربیت کودک با چالش‌های تازه‌ای روبه‌رو شده‌اند و بسیاری از والدین به‌دنبال راه‌هایی برای برقراری ارتباط مؤثرتر با فرزندان خود هستند. نویسنده، که خود تجربه‌ی تحصیل و فعالیت در حوزه‌ی روان‌شناسی را دارد، تلاش کرده است با ترکیب تجربه‌های شخصی و دانش علمی، پلی میان نسل‌های مختلف والدین و فرزندان برقرار کند.

هاجر سجاد در کتاب فوت و فن های مامان روانشناس با زبانی ساده و روایت‌محور، به والدین کمک می‌کند تا رفتارهای کودکان را بهتر درک کنند و با رویکردی مبتنی بر همدلی و گفت‌وگو، به حل مسائل تربیتی بپردازند. هر روایت با نکته‌ها و تحلیل‌هایی همراه است که به خواننده دیدگاه تازه‌ای درباره‌ی رشد، احساسات، مسئولیت‌پذیری و مهارت‌آموزی کودکان می‌دهد. این اثر نه‌تنها برای والدین، بلکه برای مربیان، معلمان و هرکسی که با کودکان سر و کار دارد، قابل استفاده است.

خلاصه کتاب فوت و فن های مامان روانشناس

کتاب فوت و فن های مامان روانشناس مجموعه‌ای از تجربه‌های واقعی نویسنده با فرزندش است که هرکدام به یکی از چالش‌های رایج والدگری می‌پردازد. روایت‌ها از موقعیت‌های ساده و روزمره مانند کوتاه‌کردن مو، نقاشی روی دیوار، خرید رفتن، یا پختن کیک آغاز می‌شوند و به‌تدریج به مسائل پیچیده‌تری مثل مدیریت احساسات، حل مسئله، مسئولیت‌پذیری، مواجهه با شکست، ترس‌ها و اضطراب‌های کودکان می‌رسند. هاجر سجاد در هر داستان ابتدا موقعیت را شرح می‌دهد و سپس واکنش خود و فرزندش را بازگو می‌کند.

پس از آن، با تحلیل روان‌شناسی، ریشه‌های رفتاری کودک و تأثیر واکنش والدین را می‌کاود. مثلاً در ماجرای کوتاه‌کردن مو، نویسنده به اهمیت احترام به خواسته‌های کودک و مشارکت او در تصمیم‌گیری اشاره می‌کند. یا در مواجهه با ترس از حیوانات، نقش رفتار والدین در انتقال یا کاهش ترس کودک بررسی می‌شود. این کتاب بر اهمیت همدلی، شنیدن فعال، دادن حق انتخاب، تعیین حد و حدود و آموزش غیرمستقیم تأکید دارد. همچنین به والدین یادآوری می‌کند که تجربه‌ی شکست، ناکامی و مسئولیت‌پذیری برای رشد کودک ضروری است و باید فرصت تجربه و یادگیری را به فرزندان داد. در پایان هر روایت، نکته‌هایی کاربردی برای والدین آورده شده که به آن‌ها کمک می‌کند رفتارهای خود را بازنگری کنند و رابطه‌ای مثبت‌تر با فرزندشان بسازند.

چرا باید کتاب فوت و فن های مامان روانشناس را بخوانیم؟

این کتاب با روایت‌های واقعی و ملموس، مسائل تربیتی را از زاویه‌ای نزدیک و قابل لمس بررسی می‌کند. هر داستان فرصتی برای شناخت بهتر دنیای کودکان و واکنش‌های والدین است. خواندن این اثر کمک می‌کند تا والدین با چالش‌های روزمره‌ی تربیت کودک آشنا شوند، راه‌های همدلی و گفت‌وگو را بیاموزند و مهارت‌هایی مانند حل مسئله، مدیریت احساسات و مسئولیت‌پذیری را در خود و فرزندشان تقویت کنند. همچنین این کتاب با تحلیل‌های روان‌شناسی، به والدین کمک می‌کند تا رفتارهای خود را آگاهانه‌تر انتخاب کنند و رابطه‌ای سالم‌تر با فرزندانشان داشته باشند.

خواندن کتاب فوت و فن های مامان روانشناس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب فوت و فن های مامان روانشناس برای والدین کودکان و نوجوانان، مربیان، معلمان، مشاوران و هرکسی که دغدغه‌ی تربیت و رشد کودکان را دارد، مناسب است. همچنین برای کسانی که با چالش‌هایی مانند لجبازی، اضطراب، مسئولیت‌پذیری، یا مدیریت احساسات کودکان روبه‌رو هستند، می‌تواند راهنمایی‌های مفیدی ارائه دهد. حتی افرادی که به روایت‌های تربیتی و داستان‌های واقعی علاقه دارند، از مطالعه‌ی این کتاب بهره خواهند برد.

بخشی از کتاب فوت و فن های مامان روانشناس

«یک روز که در آشپزخانه سرگرم کارهایم بودم، دیدم دخترک دوساله‌ام روی مبل رفته و مشغول خلق اولین اثرش روی دیوار پذیرایی است! خودم را به او رساندم و گفتم «می‌خوای نقاشی بکشی؟ بیا بریم دفتر نقاشیت رو بیاریم و نقاشی بکشیم». با هم دفتر و مدادرنگی‌هایش را آوردیم، خودم هم کنارش نشستم و شروع کردم به کشیدن نقاشی که مشغول شود و فعلاً نقاشی روی دیوار را فراموش کند تا فکری برای جلوگیری از اصرارش برای تکرار این کار بکنم. بچه‌ها به نقاشی‌کشیدن روی دیوار علاقه دارند و دیوار را دفتر نقاشی بزرگی می‌بینند. با هم‌فکری همسرم، چند کاغذ بزرگ و هم‌قد دخترم روی دیوار اتاقش چسباندیم و گفتیم «توی دفتر نقاشی، اینجا و دیوار حموم (با رنگ انگشتی) می‌تونی نقاشی بکشی». دو روز بعد، دیدم که به‌خاطر نداشتن تسلط کامل بر عضلات دست و ضعف حس عمق آن‌قدر مداد را فشار داده که جای آن روی دیوار افتاده است. زیر کاغذها مقوایی گذاشتیم و کاغذها را روی آن چسباندیم تا با فشار دستش جای مداد روی دیوار نیفتد. البته هیچ‌گاه دلم نیامد آن نقاشی‌های اولی روی دیوار را پاک کنم؛ یک آدمک کوچولوی خندان. حتی وقتی دیوار را تمیز می‌کردیم آن را نگه داشتم.»