کتاب قهرمانان نامرئی بدن

کتاب «قهرمانان نامرئی بدن» نوشتۀ شهریار آستانی است و انتشارات فکرونه آن را منتشر کرده است. قهرمانان نامرئی بدن، کتابی‌ است که نه‌تنها کودکان را با مفاهیم علمی آشنا می‌کند، بلکه تخیل آن‌ها را هم پرواز می‌دهد و حس مسئولیت‌پذیری نسبت به بدن و سلامت را در ذهنشان می‌کارد.

درباره کتاب قهرمانان نامرئی بدن

کتاب قهرمانان نامرئی بدن اثری‌ است متفاوت و بامزه که نه‌تنها برای کودکان و نوجوانان جذاب است، بلکه بزرگ‌ترها را هم با نگاه تازه‌ای به دنیای شگفت‌انگیز درون بدن انسان آشنا می‌کند. نکته‌ای که این کتاب را خاص‌تر می‌کند، نویسندهٔ نوجوان آن است؛ همین موضوع باعث شده زبان و نگاه کتاب، صمیمی و خلاقانه باشد.

داستان قهرمانان نامرئی بدن با معرفی شخصیت اصلی آغاز می‌شود: گلبول سفیدی به نام سفیدک که قهرمان داستان است. او نمادی‌ است از سیستم ایمنی بدن، همیشه آماده برای مبارزه با ویروس‌ها و باکتری‌های مهاجم؛ اما برخلاف روایت‌های سطحی و کلیشه‌ای، اینجا نویسنده درک علمی و درعین‌حال انسانی‌تری از باکتری‌ها ارائه می‌دهد: همهٔ باکتری‌ها بد نیستند. بعضی از آن‌ها، مثل لاکتوباسیلوس یا همان لاکی، نه‌تنها مضر نیستند، بلکه به بدن کمک هم می‌کنند. 

داستان قهرمانان نامرئی بدن در واقع ماجراجویی‌ای علمی - تخیلی در دل بدن انسان است؛ روایتی فانتزی از هم‌زیستی سلول‌ها، باکتری‌ها، و ارگان‌ها، همراه با پیام‌هایی دربارۀ اهمیت مراقبت از سلامتی، شناخت بدن و حتی دوستی و اعتماد. نویسنده، با زبان ساده و تصویرسازی ذهنی، بدن را به شهری پرهیاهو و زنده تبدیل کرده که در آن هر سلول و میکروب نقشی دارد و همکاری میان آن‌ها راز سلامت بدن است. قهرمانان نامرئی بدن بیش از آنکه صرفاً یک کتاب علمی یا آموزشی باشد، یک روایت خلاقانه از دنیایی‌ است که در درون هر کدام از ما جریان دارد.

خواندن کتاب قهرمانان نامرئی بدن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به کودکان و نوجوانان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب قهرمانان نامرئی بدن

«در دنیای پرجنب‌وجوش بدن گلبول سفیدی به نام سفیدک زندگی می‌کرد. او مثل یک قهرمان همیشه در حال مراقبت از بدن بود تا مطمئن بشه هیچ ویروس یا باکتری بدی نتونه وارد بدن بشه؛ اما سفیدک می‌دونست که همه باکتری‌ها بد نیستن. بعضی‌هاشون خیلی مفیدن و یکی از اون‌ها بهترین دوست سفیدک بود؛ باکتری‌ای به نام لاکتوباسیلوس؛ اما سفیدک به او لاکی می‌گفت. سفیدک و لاکی از مدت‌ها قبل با هم دوست بودن. هروقت سفیدک به روده‌ها سر می‌زد، با لاکی هم دیدار می‌کرد.»