کتاب رنگ، روانشناسی زندگی

کتاب رنگ، روانشناسی زندگی نوشتهٔ میلاد خواجه پور و ساناز سمندی و فاطمه عبدالهی و سمانه تابش است. سبزان این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب رنگ، روانشناسی زندگی

کتاب رنگ، روانشناسی زندگی که جلد ۵ از مجموعهٔ «مهارت‌های کلیدی در کسب‌وکار و زندگی» است، سه فصل دارد؛ «رنگ» و «رنگ و روان‌شناسی» و «رنگ و زندگی». کتاب حاضر پس از شرح کاملی که درمورد ویژگی‌های هر رنگ داده، مدیریت رنگ و مهارت انتخاب رنگ‌ بهینه را آموزش داده است. گفته شده است که استفادهٔ هوشمندانه از رنگ‌ها در هر موقعیت و حرفه‌ای می‌تواند منجر به موفقیتی بزرگ شود؛ برای مثال یکی از راه‌های افزایش جذابیت محصولات در صنعت، انتخاب رنگ مناسب برای آن است؛ به‌گونه‌ای که با تغییر رنگ یک محصول و با کم‌ترین هزینه، سود بسیاری حاصل خواهد شد.

خواندن کتاب رنگ، روانشناسی زندگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزهٔ روان‌شناسی عمومی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب رنگ، روانشناسی زندگی

«انتخاب رنگ از نظر روان شناسی مفهوم خاصی دارد. ولی برای تجزیه و تحلیل و نتیجه‌گیری از آن، حتماً باید عامل سن کودک را در نظر داشت. بین استفاده از رنگ و زندگی عاطفی کودک حالتی موازی وجود دارد. کودکان کم سن تا حدود پنج سالگی به ندرت از رنگ‌های یکسره استفاده می‌کنند، آن‌ها پیرامون نقاشی خود را مستقیماً با مدادهای رنگی می‌کشند و مسلماً این شیوه نشانهٔ غلبهٔ جنبهٔ عاطفی بر جنبهٔ تعلقی است. همچنین این کودکان بدون توجه به واقعیت صورت آدمک‌های نقاشی خود را آبی، زرد و یا قهوه‌ای رنگ می‌کنند. فقط از حد شش سالگی است که استفاده از مداد سیاه برای خطوط پیرامون شکل آغاز می‌گردد و در حد هفت سالگی فراوانی آن به ۸۴% می‌رسد و می‌توان آن را طبیعی تلقی کرد. از سن هشت سالگی با تعمیم یافتگی این شیوه مواجه هستیم. استفاده از مداد سیاه و غلبه شکل بر رنگ و برتری فکر تعلقی برانگیختگی‌های عاطفی را نشان می‌دهد.

بین سه تا شش سالگی انتخاب رنگ از موضوع نقاشی کودک مهم‌تر است. هر چقدر سن کودک کم‌تر باشد رنگ‌های شادتری به کار می‌برد. با افزایش سن و آموزش، او به تدریج از رنگ‌های سرد استفاده می‌کند و کاربرد رنگ‌های خشن کم‌تر است. در کودکستان، بیش‌تر از رنگ‌های گرم و تند استفاده می‌کنند. ولی کودکانی که در خانه و تحت نظارت شدید قرار دارند اغلب رنگ‌های سرد را انتخاب می‌کنند.

تجربیات فراوان نشان داده است کودکان سازگار در نقاشی‌های خود به طور متوسط از پنج رنگ استفاده می‌کنند، اما کودکان گوشه گیر و یا کودکانی که با دنیای خارج ارتباط زیادی ندارند فقط از یک رنگ و یا دورنگ استفاده می‌کنند کودکان به تدریج ارتباط میان اشیا و رنگ حقیقی آن‌ها را درک می‌کنند، ولی قبل از آن موضوع نقاشی و رنگ‌های آن بیش‌تر برایش ارزش عاطفی دارد. باید این آزادی به کودک داده شود که خودش به کشف رنگ‌ها بپردازد، زیرا هر کس ارتباط مخصوص و فردی با رنگ‌ها برقرار می‌کند. هنگامی که کودک متوجه کشف رنگ واقعی اشیا می‌شود به موازات آن تأثیر استفاده از چندین رنگ و آمیختن رنگ‌های مختلف را نیز می‌آموزد. در نقاشی کودکان رنگ‌آمیزی صریح و زیبا، نشان‌دهندهٔ احساس ایمنی است در حالی که رنگ آمیزی کدر و کثیف نشانهٔ پنهان‌کاری دو سوگرایی و تردید نقاش را برجسته می‌سازد.

رنگ در ایجاد التهاب و یا آرامش در کودک بیش از افراد بالغ تأثیرگذار بوده و طبعاً در شخصیت پردازی وی هم مؤثر است؛ گاه تاثیرات به جا مانده از نحوهٔ برخورد با رنگ در زمان کودکی تا پایان عمر به جا می‌ماند.

از عوامل محیطی که در انتخاب رنگ توسط کودکان تاثیر می‌گذارد می‌توان مسائل مربوط به خانواده، محیط زندگی، فرهنگ، جامعه، اقتصاد و... اشاره داشت سرخوردگی‌های کودک که ناشی از تربیت سوء والدین است مستقیماً در انتخاب رنگ‌ها توسط کودک تاثیر می‌گذارد، همچنین وقایع مهم اجتماعی نظیر اعیاد، جشن‌ها و عزاداری‌ها با ایجاد جو غالب روحی در کودک کاملاً در انتخاب رنگ‌های او در نقاشی‌هایش نمودار می‌شود.

لازم به توضیح است که هیچ وقت نباید با استفاده از یک نقاشی رنگ‌آمیزی شده کودکی را مورد ارزیابی قرار دهیم. نحوهٔ نقاشی و رنگ‌آمیزی کودکان در زمان‌های مختلف متفاوت می‌باشد آن‌ها در هر لحظه در شرایط خاص روانی قرار دارند؛ گاهی خوشحال و گاهی ناراحت هستند و شخصیت آنان پی در پی در حال تغییر و رشد است و این نکته در زمانی که با الگوهای مختلفی سروکار دارند، کاملاً واضح است، ولی کودکانی که مرتباً تحت فشارها و یا ناملایمات خاص روانی قرار می‌گیرند، دارای سبک‌های خاصی برای رنگ‌آمیزی می‌شوند؛ به طوری که کودکان دارای تنش‌های روحی بلند مدت از رنگ‌های ناهماهنگ و سمبولیک استفاده می‌کنند و کودکان دارای تعادل روانی از رنگ‌های هماهنگ و طبیعی بهره می‌جویند.»