کتاب آلزایمر

کتاب آلزایمر (راهنمای علمی و عملی برای بیمار و خانواده)، نوشته گری اسمال و جیجی ورگان، به شناخت اختلالات حافظه و شیوه‌ی مواجهه با بیماری آلزایمر می‌پردازد. نویسندگان توضیح می‌دهند که هر فراموشکاری‌ای نشانه‌ی آلزایمر نیست و برای ارزیابی وضعیت شناختی، باید تغییرات رفتاری و میزان استقلال فرد را نیز در نظر گرفت. در این اثر، مباحث پزشکی در کنار تجربه‌ی بیماران و خانواده‌ها مطرح شده‌اند تا خواننده با روند تشخیص، گزینه‌های درمانی و مسئولیت‌های مراقبتی آشنا شود. حسین فروغی اصل این کتاب را ترجمه کرده و نشر سبزان در سال ۱۴۰۴ آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب آلزایمر

کتاب آلزایمر (The Small guide to Alzheimer's disease)، نوشته‌ی گری اسمال و جیجی ورگان، بیماری آلزایمر را از دو منظر پزشکی و تجربه‌ی زندگی روزمره بررسی می‌کنند. نویسندگان میان فراموشکاری طبیعی ناشی از افزایش سن، اختلال خفیف شناختی و زوال عقل تمایز می‌گذارند و توضیح می‌دهند که برای ارزیابی وضعیت بیمار باید توانایی‌هایی مانند توجه، زبان، قضاوت، جهت‌یابی و برنامه‌ریزی را سنجید. این کتاب به احساساتی مانند ترس، شرم و انکار در بیماران و نزدیکانشان توجه می‌کند و نقش خانواده را در تشخیص و پیگیری بیماری برجسته می‌کند.

کتاب آلزایمر در هشت فصل تنظیم شده است و موضوعاتی مانند تشخیص نشانه‌ها، مراجعه به پزشک و بررسی داروها و مکمل‌ها را در بر می‌گیرد. گری اسمال و جیجی ورگان مراحل ارزیابی پزشکی، از شرح‌حال و معاینه تا آزمون‌های شناختی، آزمایش خون و تصویربرداری را توضیح می‌دهند و بر اهمیت بررسی مجموعه‌ی نتایج تأکید می‌کنند. بحث درمان نیز به کارکرد داروها، عوارض احتمالی و محدودیت‌های درمان‌های موجود می‌پردازد. مترجم هم اطلاعاتی درباره‌ی انجمن آلزایمر ایران، کلینیک‌های حافظه و مراکز مرتبط با سالمندی ارائه می‌دهد تا خوانندگان با برخی منابع حمایتی در ایران آشنا شوند.

خلاصه کتاب آلزایمر

کتاب آلزایمر با این نکته آغاز می‌شود که فراموشکاری به‌تنهایی برای تشخیص آلزایمر کافی نیست و روند تغییرات حافظه، شدت علائم و تأثیر آن‌ها بر زندگی روزمره باید بررسی شوند. افسردگی، بیماری‌های جسمی و عوارض برخی داروها نیز ممکن است مشکلات شناختی ایجاد کنند یا آن‌ها را تشدید کنند؛ بنابراین ارزیابی پزشکی باید علت‌های احتمالی را از یکدیگر تفکیک کند. گری اسمال و جیجی ورگان درباره‌ی درمان توضیح می‌دهند که داروهای موجود ممکن است به کنترل برخی علائم کمک کنند، اما لزوماً روند بیماری را متوقف نمی‌کنند. موضوع اصلی کتاب شناخت دقیق نشانه‌ها، پیگیری پزشکی و مشارکت آگاهانه‌ی خانواده در مراقبت از بیمار است.

چرا باید کتاب آلزایمر را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب آلزایمر را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تفاوت میان فراموشکاری طبیعی، اختلال خفیف شناختی و زوال عقل را توضیح می‌دهد.
• این اثر مراحل ارزیابی پزشکی و نقش خانواده در تشخیص آلزایمر را بررسی می‌کند.
• این کتاب اطلاعاتی درباره‌ی داروها، محدودیت‌های درمان و عوارض احتمالی ارائه می‌دهد.
• نویسندگان در این اثر، به دغدغه‌های روانی بیماران و فشار مراقبت بر اعضای خانواده اشاره می‌کنند.

خواندن کتاب آلزایمر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب آلزایمر به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• اعضای خانواده‌ای که با تغییرات حافظه یا رفتار یکی از نزدیکانشان مواجه هستند.
• مراقبانی که می‌خواهند درباره‌ی تشخیص و درمان آلزایمر اطلاعات بیشتری به دست آورند.
• علاقه‌مندان به شناخت روند پیری مغز و اختلالات شناختی.

درباره گری اسمال

گری اسمال استاد روان‌پزشکی و مدیر مرکز طول عمر دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس در مؤسسه‌ی سمِل برای علوم اعصاب و رفتار انسان است. پژوهش‌های او با حمایت نهادهایی مانند مؤسسه‌های ملی سلامت آمریکا انجام شده و دستاوردهایش در رسانه‌هایی چون وال‌استریت ژورنال و نیویورک‌تایمز بازتاب یافته است. مجله‌ی ساینتیفیک امریکن نیز او را در شمار نوآوران برجسته‌ی علم و فناوری قرار داده است. اسمال سخنرانی بین‌المللی است و بارها در برنامه‌های تلویزیونی معتبر حضور یافته است. او حدود ۱۰ کتاب منتشر کرده که «انجیل حافظه» در فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک‌تایمز قرار گرفته است.

درباره جیجی ورگان

جیجی ورگان نویسنده و تهیه‌کننده‌ی سینما و تلویزیون است. او پیش از همکاری با گری اسمال در چندین پروژه‌ی تصویری فعالیت داشت و پس از آن در نگارش مجموعه‌ای از کتاب‌های پرفروش با او همکاری کرد.

بخشی از کتاب آلزایمر

«بیشتر آدم‌ها خوششان نمی‌آید کسی از آن‌ها مراقبت کند ـ حتی اگر این مراقبت بامحبت باشد. مراقبت شدن یعنی بخشی از استقلالمان را واگذار کنیم؛ برای اغلب افراد، مخصوصاً کسانی که همیشه اختیار زندگی‌شان دست خودشان بوده، فکر وحشتناکی است. خیلی از بیماران در مراحل نخست زوال عقل برای حفظ استقلال یا جلوگیری از نگرانی خانواده، دربارهٔ نشانه‌ها راست نمی‌گویند. اما وقتی افت توان ذهنی امنیت خود بیمار یا دیگران را تهدید می‌کند، مراقب باید دخالت کند.

مراقبت از فرد مبتلا به زوال عقل کاری دشوار و فرساینده است. دورهٔ رسمی «چگونه مراقبت کنیم» وجود ندارد و با پیشرفت بیماری، چالش‌ها مدام تغییر می‌کنند و پیش‌بینی همهٔ آن‌ها ممکن نیست.

با این حال، به خاطر سپردن چند راهبرد ساده و کاربردی برای مسائل رایجی که در مراقبت پیش می‌آیند، می‌تواند بار عاطفی را کمتر کند و کیفیت مراقبت را بالا ببرد ـ و به نفع هر دو طرف، هم بیمار و هم مراقب، تمام شود.»