کتاب مروری بر اختلال بیش فعالی - نقص توجه کودکان

کتاب مروری بر اختلال بیش‌فعالی - نقص توجه کودکان نوشتۀ مریم نوروزیان در انتشارات مهراب به چاپ رسیده است.

درباره کتاب مروری بر اختلال بیش‌فعالی - نقص توجه کودکان

اختلال نقص توجه (ADHD) یک اختلال پیچیدۀ عصبی و یکی از شایع‌ترین اختلالات دوران کودکی است که می‌تواند بر موفقیت کودک در مدرسه و همچنین روابط او تأثیر بگذارد. علائم بیش‌فعالی و نقص توجه متفاوت است و تشخیص آن در بعضی اوقات دشوار. علائم این اختلال ناشی از نقص در عملکرد اجرایی و اختلال در تنظیم عاطفی است که اغلب به‌عنوان علامت اصلی در نظر گرفته می‌شود. علت دقیق نقص توجه و بیش‌فعالی مشخص نیست و در بسیاری موارد ناشناخته است. معمولاً کودکی که تحرک و جنب‌و‌جوش دارد و گاهی شیطنت‌هایش خطرناک و پیش‌بینی‌ناپذیر است، قادر به تمرکز روی یک عمل ثابت نیست؛ یعنی حتی برای مدت زمان کوتاهی نیز نمی‌تواند یک فعالیت را دنبال کند و رفتارهای تکانشی دارد و کاری پرخطر را بدون فکر انجام می‌دهد به‌ عنوان کسی در نظر گرفته می‌شود که با این اختلال درگیر است؛ اما زمانی می‌توان با قطعیت حکم به ابتلا داد که در عین وجود این علائم نمی‌تواند ارتباط مؤثر و درستی با محیط پیرامون، فضای شغلی و سایر افراد برقرار کند.

کتاب مروری بر اختلال بیش‌فعالی - نقص توجه کودکان تاریخچۀ این اختلال، شیوه‌های تشخیص و درمان آن را بررسی و مرور کرده است. کتاب در ۶ فصل تدوین شده است و عنوان فصل‌های آن عبارت‌اند از:

فصل ۱: اختلال بیش‌فعالی- نقص در توجه

فصل ۲: تاریخچه اختلال نقص توجه- بیش‌فعالی

فصل ۳: ملاک‌های تشخیص اختلال نقص توجه- بیش‌فعالی

فصل ۴: آیا تشخیص بیش‌فعالی امکان‌پذیر است؟

فصل ۵: ارزش‌های بازی

فصل ۶: اختلال یادگیری به مثابه اختلال در قوای ذهنی مربوط به یادگیری

خواندن کتاب مروری بر اختلال بیش‌فعالی - نقص توجه کودکان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران کتاب‌های روان‌شناسی کودک پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مروری بر اختلال بیش‌فعالی - نقص توجه کودکان

«در سال ۱۸۴۵ پزشکی آلمانی به نام هافمان در قطعه شعری طنزآمیز نوجوانی مزاحم، پرشور، پرتحرک به نام فیلیپ برقرار را معرفی کرده است که به همین دلیل گفته شده است این اختلال تحت عنوان اختلال هافمان نامگذاری شود. حدود ۹۰ سال پیش در سال ۱۹۰۲ جورج استیل تحت عنوان آنچه که مشکلاتی در کنترل اخلاقی نامید و در مواردی (عمدتاً) پسران در انگلستان مشاهده کرد که اکثر آنها کمبودهای هوش نشان نمی‌دهد.»