کتاب نقش گروه های معارض در روابط ایران و عراق

کتاب نقش گروه‌های معارض در روابط ایران و عراق نوشتۀ حبیب‌الله ابوالحسن شیرازی و کامران طارمی در انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی به چاپ رسیده است.

درباره کتاب نقش گروه‌های معارض در روابط ایران و عراق

کتاب نقش گروه‌های معارض در روابط ایران و عراق جزوی از طرح تدوین تاریخ انقلاب اسلامی در مرکز اسناد انقلاب است. پس از استقلال عراق و همسایگى رسمى این کشور با ایران در مرزهاى غربى، همواره مناقشاتى بین دو کشور وجود داشته که بسته به موضوع مناقشه، شدت و ضعف داشته است. این کتاب ضمن بررسى و تحلیل تاریخ روابط دو کشور ایران و عراق، به تشریح چالش‌‏هاى نیروهاى معارض دو کشور پرداخته است. نویسنده ضمن تحلیل‌های خود می‌گوید تعارض‏‌هاى نیروهاى تحت حمایت دو کشور این است که هرچه از زمان پیروزى انقلاب اسلامى می‌گذرد، برترى جمهورى اسلامى را در برخورد با نیروهاى معارض ایرانى مشاهده می‌کنیم که عمق استراتژیک ایران یکى از عوامل مؤثر در این موقعیت تلقى می‌شود؛ برعکس در رژیم بعثى عراق به‏‌دلیل نداشتن پایگاه مردمى، بیش‏تر شاهد برترى نیروهاى معارض هستیم تا آن‏جا که مناطق شمالى عراق که عمدتاً مناطق کردنشین هستند، از حاکمیت رژیم خارج شده، در اختیار نیروهاى معارض قرار گرفته‌اند.

خواندن کتاب نقش گروه‌های معارض در روابط ایران و عراق را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران کتاب‌های علوم سیاسی و روابط بین‌الملل پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نقش گروه‌های معارض در روابط ایران و عراق

«ماهیت منازعه تحت تأثیر اختلافات ایدئولوژیک دو کشور بوده است؛ هرگاه تعارضات ایدئولوژیک کاهش یافته و همسانى ایدئولوژیک بخصوص براى تأمین اهداف و برنامه‌‏هاى دولت‌‏هاى مداخله‏‌گر، بر مناسبات دو کشور سایه افکنده، شاهد مرزهاى آرام و بدون تنش بوده‌‏ایم. به بیان روشن‏‌تر، حسن هم‏جوارى ایران و عراق تا حد زیادى تحت تأثیر روابط و مناسبات این دو کشور با جهان غرب، بویژه ایالات متحده‏‌ى آمریکا بوده است، اما نزدیکى هر کدام از این کشورها به دیگر قدرت‏‌هاى رقیب، موجب زنده شدن اختلافات مرزى، تنازعات قومى، درگیری‌هاى سیاسى و تنش‏‌هاى مذهبى شده است. پیروزى انقلاب اسلامى در بهمن ۱۳۵۷ که با تکیه بر ایدئولوژى اسلام و بدون دخالت قدرت‏‌هاى جهانى اتفاق افتاد، سبب پایان یافتن هژمونى ایالات متحده‏‌ى آمریکا در کشور اسلامى ایران شد. این موضع جدید جهانى و خصوصاً منطقه‌‏اى و استقبال شدید ملت‏‌هاى مسلمان منطقه از پیروزى انقلاب، بیش از هر چیز، رژیم بعث عراق را به واکنش واداشت. رژیم بعثى عراق که متکى بر ایدئولوژى ناسیونالیسم عربى بود و از نظر قطب‏‌بندى در زمره‏‌ى دوستان سوسیالیسم شرق به شمار مى‏آمد، با چرخشى ۱۸۰ درجه‏‌اى، آشکارا در راستاى تأمین اهداف امپریالیستى غرب به‏‌خصوص ایالات متحده امریکا قرار گرفت. رژیم بعث عراق علاوه بر تحمیل کردن جنگى ۸ ساله و تمام عیار، صدمات جبران‌‏ناپذیرى در حوزه‏‌هاى مختلف اقتصادى، نیروى انسانى، فرهنگى و سیاسى بر هردو کشور وارد نمود. در عین حال با بهره‌‏گیرى از فضاى باز سیاسى - اجتماعى پس از پیروزى انقلاب اسلامى که قومیت‌‏هاى مختلف خواستار دست یافتن به حقوق پایمال شده‌‏ى خود در دوران حکومت رژیم وابسته‏‌ى پهلوى بودند، با موضع حمایت از گروه‏‌هاى معارض، حادترین و جدی‌ترین چالش‏‌ها را براى انقلاب نوپاى اسلامى به وجود آورد.»