کتاب نقش دیپلماسی عمومی در سیاست خارجی دولت نبوی

کتاب نقش دیپلماسی عمومی در سیاست خارجی دولت نبوی نوشتهٔ محمدقاسم محسنی را انتشارات واژه پرداز اندیشه منتشر کرده است. این کتاب به تشریح نقش دیپلماسی و گسترش ارتباط عمومی در سیاست خارجی در عصر پیامبر (ص) می‌پردازد.

درباره کتاب نقش دیپلماسی عمومی در سیاست خارجی دولت نبوی

دیپلماسی، شیوه‌ای نوین در گسترش ارتباطات عمومی و پیشبرد سیاست‌های خارجی است که به‌عنوان روشی مسالمت‌آمیز و مبتنی بر گفت‌وگو و مذاکره در روابط بین‌المللی دولت‌ها بسیار مورد توجه قرار گرفته است. اما این شیوه تاریخچه‌ای طولانی و ریشه‌دار در گذشته دارد و حتی در عصر پیامبر (ص) نیز مدنظر قرار گرفته است. این کتاب کوشیده ابتدا به تشریح مفاهیم پایه و مبانی دیپلماسی عمومی پرداخته و سپس جایگاه و نقش آن در توسعه‌ سیاست خارجی دولت نبوی را مورد بررسی قرار دهد.

خواندن کتاب نقش دیپلماسی در سیاست خارجی دولت نبوی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به تاریخ اسلام از خواندن این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب نقش دیپلماسی عمومی در سیاست خارجی دولت نبوی

«دیپلماسی

واژهٔ «دیپلماسی (Diplomacy) از ریشهٔ یونانی دیپلوما (Diploma) اخذ شده که چون در اکثر زبان‌های زندهٔ دنیا مابه‌ازاء جامع و مانعی برای آن وجود ندارد به همان شکل اصلی به کار می‌رود. معنای لغوی آن مدرک، سند، کاغذ رسمی صفحه یا برگ تاشده است. که در آن امتیاز نشان یا درجه‌ای به اشخاص اعطا می‌گردد. در اصطلاح دیپلوما به سندی گفته می‌شود که به‌موجب آن عنوان یا امتیازی به شخص می‌دادند. از این ریشه واژهٔ «دیپلم» در فرانسه «دیپلماتیک» و کلمات «دیپلماسی» و «دیپلمات» ساخته شده است. دیپلماسی از نمونه‌واژه‌هایی است که در حوزه‌های مختلف علوم سیاسی و روابط بین‌الملل به معانی مختلف به کار رفته است اما مفهوم کنونی واژه دیپلماسی به اواخر قرن هجدهم بر می‌گردد؛ علی‌رغم اجماع نظر نسبی در تلقی از مفهوم دیپلماسی برای آن تعریف‌های مختلف - نزدیک به پنجاه مورد مطرح شده است که برخی از این تعریف‌ها به ماهیت دیپلماسی و جمعی به کارویژه‌های آن نظارت دارد و بیشتر تعریف‌ها اختلاف لفظی است نه ماهوی برای نمونه برخی از این تعریف‌ها ذکر می‌شود. سیاست خارجی و ادارهٔ آن «علم سیاست، قواعد روابط بین دولت‌ها، اسم جمع برای کارگران سیاست خارجی، فن سازماندهی و به‌کارگیری روابط میان کشورها، هنر ارتباط با مردم به شیوه‌ای که مقصود با آرامش حاصل شود، مهارت در سروکار داشتن با مسائل بدون تحریک دشمنی دیگران، ادارهٔ امور بین‌الملل به‌وسیلهٔ سفیر و دیگر مأموران دیپلماتیک، ادارهٔ امور بین دولت‌ها به وسایل مسالمت‌آمیز، هنر دیپلمات در ادارهٔ امور خارجی دولت به وسایل مسالمت‌آمیز خصوصاً با مذاکره و گفتگو.»