کتاب وهم تاریک

کتاب وهم تاریک نوشتهٔ مهدیس مختاری و مریم باقرپور و شکیبا زارع زاده اصفهانی و سجاد پلنگیان و نسرین الماسی است. انتشارات خط آخر این مجموعه داستان کوتاه را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب وهم تاریک

کتاب وهم تاریک حاوی یک مجموعه داستان کوتاه و ایرانی است که نویسندگان گوناگونی دارد. از هر یک از این نویسنده‌ها، چند داستان کوتاه در این کتاب قرار داده شده است. عنوان برخی از این داستان‌های کوتاه عبارت است از «ایستگاه آخر»، «همچو اطلسی»، «توهم یک واقعیت»، «اوتیسم» و «دیوانه‌ای به نام مرضیه». هر پنج نویسندهٔ این کتاب به‌طور مختصر معرفی شده‌اند.

می‌دانیم که داستان کوتاه به داستان‌هایی گفته می‌شود که کوتاه‌تر از داستان‌های بلند باشند. داستان کوتاه دریچه‌ای است که به روی زندگی شخصیت یا شخصیت‌هایی و برای مدت کوتاهی باز می‌شود و به خواننده امکان می‌دهد که از این دریچه‌ها به اتفاقاتی که در حال وقوع هستند، نگاه کند. شخصیت در داستان کوتاه فقط خود را نشان می‌دهد و کمتر گسترش و تحول می‌یابد. گفته می‌شود که داستان کوتاه باید کوتاه باشد، اما این کوتاهی حد مشخص ندارد. نخستین داستان‌های کوتاه اوایل قرن نوزدهم میلادی خلق شدند، اما پیش از آن نیز ردّپایی از این گونهٔ داستانی در برخی نوشته‌ها وجود داشته است. در اوایل قرن نوزدهم «ادگار آلن پو» در آمریکا و «نیکلای گوگول» در روسیه گونه‌ای از روایت و داستان را بنیاد نهادند که اکنون داستان کوتاه نامیده می‌شود. از عناصر داستان کوتاه می‌توان به موضوع، درون‌مایه، زمینه، طرح، شخصیت، زمان، مکان و زاویه‌دید اشاره کرد. تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در جهان «آنتوان چخوف»، «نیکلای گوگول»، «ارنست همینگوی»، «خورخه لوئیس بورخس» و «جروم دیوید سالینجر» و تعدادی از بزرگان داستان کوتاه در ایران نیز «غلامحسین ساعدی»، «هوشنگ گلشیری»، «صادق چوبک»، «بهرام صادقی»، «صادق هدایت» و «سیمین دانشور» هستند.

خواندن کتاب وهم تاریک را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان کوتاه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب وهم تاریک

«نگاهم کرد. بدون آنکه چیزی بگوید، فهمیدم بدجور بهش برخورده است. اهمیتی ندادم. نگاهم را به گورستانی دوختم که جسم‌های کوچک و بزرگ در آن خوابیده بود. بهشت هفتم، گلستان پنجم. به‌راستی برزخشان مانند نام ستون‌هـایی بود که در آن‌ها خواب بودند؟ ما چه زمانی نام خودمان را به یادگار خواهیم گذاشت؟»