کتاب ایران در آتش

کتاب ایران در آتش نوشتهٔ کاوه بیات و محمود لشگری است. انتشارات شیرازه کتاب ما این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی در باب حملهٔ بلشویک‌ها به انزلی و عهدنامهٔ ۱۹۲۱ ایران و شوروی (مجموعه‌ای از اسناد و گزارش‌ها).

درباره کتاب ایران در آتش

کتاب ایران در آتش از حملهٔ بلشویک‌ها به انزلی تا عهدنامهٔ ۱۹۲۱ ایران و شوروی را در قالب مجموعه‌ای از اسناد و گزارش‌ها ارائه کرده است. در مقدمهٔ این کتاب تاریخ آمده است که با تثبیت حاکمیت بلشویک‌ها بر روسیه و توفیق آن‌ها در اعادهٔ مرزهای روسیه (پیش از جنگ جهانی و در اواخر پاییز ۱۹۱۹ میلادی)، ایران بار دیگر با امپراتوری روسیه و بسیاری از ویژگی‌های پیشین آن از جمله میلِ به توسعه‌طلبی و دست‌اندازی به حوزه‌های همسایه روبه‌رو شد. در این زمان بود که اتخاذ رشته تمهیداتی برای مقابله با تحرکات سیاسی و نظامی روسیه در امتداد مرزهای شمالی کشور به یکی از دغدغه‌های اصلی دولت وقت بدل شد. اسناد و گزارش‌های موجود در این اثر را دنبال کنید.

خواندن کتاب ایران در آتش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب تاریخ معاصر ایران و جهان پیشنهاد می‌کنیم.

درباره کاوه بیات

کاوه بیات متولد ۱۳۳۳ در تهران، تاریخ‌نگار، پژوهشگر ایرانی و نوهٔ دختری «صولت‌الدوله قشقایی» است. بیات مقالاتی در فصلنامهٔ «گفت‌وگو»، ماهنامهٔ «جهان کتاب» و ماهنامهٔ «اندیشهٔ پویا» نگاشته است. او دبیر مجموعه‌های «تاریخ معاصر ایران» و «آسیای میانه و قفقاز» در شرکت نشر و پژوهش شیرازه (انتشارات شیرازه کتاب ما) است. «روابط ایران و ترکیه»، «سقوط فرقهٔ دموکرات آذربایجان»، «کردها و فرقهٔ دموکرات آذربایجان»، «ارومیه در محاربهٔ عالم‌سوز» و «آذربایجان در موج‌خیز تاریخ» از جمله آثار این نویسنده است.

بخشی از کتاب ایران در آتش

«ژنرال قونسولگری دولت علیهٔ ایران در قفقاز. تفلیس، نمره ۱۵۱، تاریخ ۱۶ شهر حمل ۱۳۳۸

مقام منیع وزارت جلیلهٔ امورخارجه. به طوری که خاطر اولیاء محترم آن وزارت جلیله مستحضر است از چندی به این طرف قواء بلشویک در شمال قفقازیه پیشرفت‌های زیادی نموده اخیراً یکاترینادور و نووراسیسکی را از ید تصرف قشون داوطلب روس خارج و اراضی که در حقیقت مرکز قشون داوطلب روس و قوای دنیکین بوده متصرف گردیده‌اند. قواء داوطلب روس به نواحی جنوبی قفقاز متواری، عدهٔ زیادی به خاک گرجستان و آذربایجان قفقاز فراراً وارد شده‌اند. حکومت‌های مزبور نیز برای مخالفت با بلشویک‌ها و جلوگیری از آنها با قوای داوطلب حتی‌المقدور مساعدت و همراهی می‌کنند، مع‌هذا قوای دنیکین به هیچ وجه در هیچ نقطه تاب مقاومت نیاورده و رشتهٔ نظم قشون مزبور به کلی از هم گسیخته، قزاق‌ها اسب‌های توپخانه را سوار شده به طرف دهات و منازل خود فرار می‌نمایند و عدهٔ زیادی نیز با توپخانه و مهمات بسیار به خاک گرجستان پناهنده شده و حکومت گرجستان هم مهمات و اسلحهٔ آنها را ضبط و خود آنها را در بعضی نقاط گرجستان جا داده‌اند.

به این ترتیب کلیهٔ قواء داوطلب روس و قشون دنیکین متفرق عده (ای) از سرما و گرسنگی در راه‌ها تلف و عده (ای) به نقاط جنوبی قفقازیه متواری گردیده‌اند و چون اکثریت اهالی قفقازیه معناً با بلشویک‌ها متفق و طرفدار پرنسیب بلشویزم می‌باشند به هر نقطه که بلشویک‌ها وارد می‌شوند بدون طرفیت موفق به تصرف آنجا می‌گردند. مسلمین داغستان هم که همگی بلشویک می‌باشند ولادقفقاز و نواحی آن را از قواء دنیکین مصفّی نموده حکومت داغستان را که چندی بود قواء دنیکین منحل نموده بودند مجدداً به طرز بلشویک تشکیل و حکومت سویت برقرار نمودند. پطروسکی و دربند و تمیرخان شوره هم به تصرف قوای داغستان که بلشویک هستند درآمده. اوضاع قفقازیه خیلی وخیم و همه روزه انتظار حملهٔ بلشویک‌ها به خاک گرجستان و آذربایجان قفقاز و بیم انقلابات داخلی می‌رود و اهالی آذربایجان قفقاز هم غالباً طرفدار بلشویک‌ها و اکنون نیز علناً پروپاگاندیست‌های بلشویکی به وسیلهٔ روزنامه‌جات مشغول تبلیغات می‌باشند. چنین تصور می‌رود که اگر بلشویک‌ها به خاک آذربایجان نزدیک شوند از طرف اهالی طرفیتی با قوای آنها نشود.»