کتاب تحریم ایران در دوران اوباما

«تحریم ایران در دوران اوباما» نوشته مرتضی رفیعی بصیری(-۱۳۶۴) است. این کتاب ضمن تشریح ویژگی‌های گوناگون تحریم‌های بین‌المللی در برخی کشور‌ها و از جمله ایران، کارآیی علیه آنها علیه جمهوری اسلامی ایران را بررسی نموده و اثرات و پیامد‌های آن را در کشور ارزیابی می کند. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: اگر بخواهیم در جمله ای ساده اثرات تحریم ها را بیان کنیم باید بگوییم که اگر هدف از تحریمها اعمال فشار بر مردم عادی ایران بوده ؛ تحریم ها موفق بوده است. امّا اگر بخواهیم هدف از تحریم ها را قانع کردن حکومت ایران به توقّف برنامه اتمی خود بدانیم؛ تحریم ها تنها روند مذاکرات هسته ای تسریع کرده است ولی رهبران جمهوری اسلامی ایران به توقف برنامه اتمی اعتقادی ندارند. همان گونه که گزارشهای آژانس بین المللی انرژی اتمی اذعان دارد پیش از آغاز تحریم های مرتبط با مسأله اتمی؛ ایران دارای تنها یک مرکز غنی سازی اورانیم و دارای ۱۶۴ دستگاه سانتریفیوژ فعال بوده که اورانیوم را تا سطح5/3 درصد غنی کرده؛ دارای یک نسل از دستگاههای سانتریفیوژ و حدود ۱۰۰ کیلو گرم ذخیره اورانیم غنی شده بود. امروزه و بعد از تحریمها، ایران دارای دو مرکز غنی سازی و تقریبا ۱۲۰۰۰ سانتریفیوژ؛ سطح غنی سازی تا حدود ۲۰ درصد؛ دارای نسل جدید دستگاه های سانتریفیوژ و ذخایری بالغ بر حدود ۸۰۰۰ کیلو گرم اورانیوم غنی شده است. در عمل دولت آمریکا با اعمال تحریمها، روابط اقتصادی ایران با شرق بویژه کشور رقیب خود؛ چین را توسعه داده است. از سال ۲۰۰۱ صادرات چین به ایران تقریبا ۱۶ برابر شده است. سهم اروپا از اقتصاد ایران در دهه ۱۹۹۰ بالغ بر ۵۰ درصد بوده است. اما به دلیل تحریم ها امروز چین ۵۰٪ تجارت خارجی ایران را از آن خود کرده و اهرم اروپا برای تأثیر گذاری بر اقتصاد ایران کاهش پیدا کرده است.