کتاب صبر، کلید طلایی در بازگشت به زندگی دوباره

کتاب صبر، کلید طلایی در بازگشت به زندگی دوباره نوشتۀ سید مهدی میرصادقی فوزی در انتشارات مهرتا به چاپ رسیده است. این کتاب شرح زندگی و تجربه‌های شخصی نویسنده دربارۀ اعتیاد و چگونگی ابتلایش به این بیماری است و راه‌های منجر به ترک کردنش، نحوۀ آن و چگونگی پایبندی‌اش به ترک را شرح می‌دهد.

درباره کتاب صبر، کلید طلایی در بازگشت به زندگی

اعتیاد حالتی است که در آن شخص به علت روانی یا مصرف مواد شیمیایی و یا طبیعی دچار ضعف اراده در کنترل تکرار اعمال خود می‌شود. اعتیاد عارضه‌ای روانی، اجتماعی و اقتصادی است و یکی از مشکلات بزرگ اغلب کشورها در عصر امروز به شمار می‌آید. پدیدۀ سوء‌مصرف به‌طور مستقیم و غیرمستقیم، کوتاه‌مدت و بلندمدت، کیفیت زندگی ساکنان را تحت تأثیر خود قرار داده‌ است. کتاب صبر، کلید طلایی در بازگشت به زندگی شرح تجربه‌های یک معتاد از زمان درگیر شدن به مواد مخدر تا پاک شدن از آن است و به قلم یک فرد در حال بهبودی نوشته شده است.

نویسندۀ کتاب صبر، کلید طلایی در بازگشت به زندگی می‌گوید مدت زیادی درگیر اعتیاد شدید به انواع مواد مخدر بوده و در این مدت دچار آسیب‌های شدید روحی و جسمی شده است. اخراج از دانشگاه و اوردوز کردن از آسیب‌هایی بود که در اثر اعتیاد به مواد مخدر به آن‌ها دچار شد تا جایی که در زمان اوردوز حتی تا سردخانه هم رفته و بازگشته بود. کتاب صبر، کلید طلایی در بازگشت به زندگی، زندگی‌نامۀ اوست که چگونگی درمان اعتیادش بر اساس به‌‌روزترین دیدگاه‌های روان‌شناسی دنیا و تجربیات شخصی خود را شرح داده است. نویسنده بعد از ایمان به خدا و کتاب آسمانی قرآن، بسیار بر خواندن دوازده قدم در ترک اعتیاد تأکید کرده است. دوازده قدم طریقتی با جهت‌گیری روحانی است که بر پایۀ اقرار به عجز شخصی و پذیرش کمک یک نیروی برتر بنا شده‌ است.

خواندن کتاب صبر، کلید طلایی در بازگشت به زندگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران کتاب‌های موفقیت و خودیاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب صبر، کلید طلایی در بازگشت به زندگی

«به‌ خاطر بسپارید منِ معتاد زمانی دچار لغزش خواهم شد که احساس توانایی مصرف مواد در من ناگهان فوران کند، به‌گونه‌ای که احساس کنم فقط برای یک‌بار هم که شده قادر به مصرف هستم، در حالی‌که مصرف یک‌بار زیاد و هزار بار آن کافی نیست، اما من چنان خودم را به نقطه‌ی عجز رساندم و ذهنم را به گونه‌ای شرطی کردم که مصرف مواد مخدر یعنی مرگ و خودکشی تدریجی، که با این روش احتمال این‌که دچار لغزش بشوم، خیلی پایین بود، پس یک سری خط قرمزهایی برای مسیر بهبود مشخص کردم. انجام‌ندادن کارهایی از قبیل بی‌ناموسی، خوردن حق دیگران، غیبت‌کردن، قضاوت‌کردن، مقایسه‌کردن و هر کار بد دیگری را که باعث از بین‌رفتن آرامش درون می‌شود، در اولویت بهبودی قراردادم. درضمن چون ذهن من بیمار است به اولین چیز که برای آرامش درون فکر می‌کنم، مصرف و پرکردن خلأ درونی خود با چیزی از بیرون است که می‌تواند افراط و تفریط در هر کاری باشد.»