کتاب نگاهی به مد لندن از خیابان تا صحنه نمایش

کتاب «نگاهی به مد لندن از خیابان تا صحنه نمایش» نوشتۀ کریستوفر بریوارد، ادوین ارمن و کارولین اوانس و ترجمۀ پریناز فرخی هنزکی است و شرکت رسانه ساز دانش آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب نگاهی به مد لندن از خیابان تا صحنه نمایش

کتاب نگاهی به مد لندن از خیابان تا صحنۀ نمایش قصد دارد به این پرسش پاسخ دهد که چه عاملی سبب می‌شود تا لندن به‌عنوان یک شهر مد مطرح باشد. این کتاب بر این باور تدوین شده است که طراحی، تولید، فروش و استفاده از لباس‌هایی بر طبق مد، همیشه در ایجاد شخصیت ویژۀ لندن نقشی حیاتی داشته است. مشاغلی که در اصل به وجود آمدند تا پوشش مردم لندن را تعیین کنند، از همان روزهای ابتدایی به‌اندازهٔ طرح‌های رسمی یا قوانین مجلس در تعیین جغرافیای اقتصادی و فیزیکی پیچیدهٔ شهر اساسی بودند. شیوه‌ای که مردم لندن طی ان موقعیت اجتماعی و سلیقهٔ خود را از طریق سبک لباس‌هایشان نشان دادند قطعاً به‌اندازهٔ جزئیات معماری و جریان ترافیک بر درون شهر، خیابان‌ها، پارک‌ها و میادین تأثیرگذار بود. در کتاب نگاهی به مد لندن از خیابان تا صحنهٔ نمایش، پیوستگی و مواضع مشترک تاریخی لندن با شهرهای معروف مد مانند پاریس، میلان، نیویورک و اخیراً توکیو، آنت ورپ مشاهده می‌شود.

فصل‌های کتاب نگاهی به مد لندن از خیابان تا صحنهٔ نمایش عبارت است از: «مردان شریف در شهر: ۱۸۳۰-۱۸۰۰»، «پوشاندن یک جهان شهر: ۱۸۶۰-۱۸۳۰»، «مد در دوران استعمارطلبی و امپراطوری ۱۸۹۰-۱۸۶۰»، «لباس‌های متداول: ۱۹۱۴-۱۸۹۰»، «مدرنیته مسحورکننده: ۱۹۳۰-۱۹۱۴»، «سنت‌های شکسته شده: ۱۹۵۵-۱۹۳۰»، «اوضاع پس از جنگ: ۱۹۷۵-۱۹۵۵»، «پایتخت فرهنگی: ۲۰۰۰-۱۹۷۶» و «فراتر از ۲۰۰۰»

خواندن کتاب نگاهی به مد لندن از خیابان تا صحنه نمایش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان به تاریخ و صنعت مد پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نگاهی به مد لندن از خیابان تا صحنه نمایش

«نخستین مراکز مد در قرن ۱۵ در ونیز ، فلورانس، پاریس، نروژ و لندن از راه تجارت منسوجات و هم چنین مجاورت با یک فرهنگ درباری در حال ترقی که نمایش تجملات در آن از ضرورت‌های سیاسی به‌شمار می‌رفت، رونق یافتند. از قرن ۱۸ میلادی گسترش شبکه‌های اقتصادی و نظامی، پیوند امپراتوری‌های جدید، تجارت مواد خام، متشکل نمودن کارگران و گشایش بازارها را به‌صورت بی‌سابقه‌ای تسهیل نمود. برای شهرهای مد اروپا که اکنون دیگر در کنار لندن، رم و پاریس شامل بروکسل، وین و برلین نیز می‌شد، موقعیت‌های رشد و ترقی نامحدود به نظر می‌رسید. پوشاک مدگرایانه به‌عنوان یک جریان مالی حیاتی در رقابت نمایشی بین ملت‌ها به طرح‌های سنتی معماری، حمایت از هنر و توریسم پیوست، اگر چه هیچ‌کجا بیش از پاریس، پیشرفت لباس‌های تجملاتی قابل‌لمس نبود.»