کتاب جرعه ای از احساس و بختک غرور

کتاب جرعه ای از احساس و بختک غرور سرودهٔ فاطمه مرادی (پری) است. خانه داستان چوک این مجموعه شعر معاصر را منتشر کرده است.

درباره کتاب جرعه ای از احساس و بختک غرور

کتاب جرعه ای از احساس و بختک غرور یک مجموعه شعر معاصر را در قالب شعر نو در بر گرفته است. عنوان برخی از شعرهای کتاب حاضر عبارت است از «گرم شهریور و برف بهمن»، «شنایی یا غریبه؟»، «عشق فقط ۲۰۰ تومان»، «دل به درد می‌رود» و «کی معنی صلح را می‌فهمد».

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب جرعه ای از احساس و بختک غرور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران و قالب شعر نو پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب جرعه ای از احساس و بختک غرور

«"باور نداری"

دست به دعا بردارید

آن کبوتری که پرواز بلد نیست

حتما از ناامیدی خودش است

نه از ناامیدی عاشقانه معشوق

پس ای کبوتر! بال‌هایت را بگشای

چون تو در پاکی بی‌نظیری

راه و رسم عاشقی را نمی‌دانی

و تو ای کبوتر زخمی و خونین

روزگار به مشامت خوش نیامده

برای چه زخمی و خونینی؟

زخمت هر چند عمیق باشد

امیدت به زندگی است

از چه می‌ترسی؟

در این روزها خدا خودش زخم‌هایت را می‌بندد

باور نداری،

ولی تو حالا هستی کبوتر پاک و زیبا»