کتاب روزگاری بود...

کتاب «روزگاری بود...» سرودۀ مجید فرازمند است و انتشارات سیراف آن را منتشر کرده است. این کتاب مجموعه شعرهای مجید فرازمند در قالب شعر سپید است.

درباره کتاب روزگاری بود...

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به وجود آمده است. این‌گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

کتاب روزگاری بود... مجموعه شعر زنده‌یاد مجید فرازمند، فیلمنامه‌نویس معاصر ایرانی را دربرگرفته است. اشعاری که در کتاب روزگاری بود... آمده در قالب شعر سپید سروده شده است و شاعر در آن به موضوعاتی مثل عشق، زندگی، انتظار، دلتنگی، خاطره، غم و شادی پرداخته است. کتاب دیگری با عنوان «حریر باد» از مجید فرازمند منتشر شده است. مجید فرازمند کتاب روزگاری بود... را به همسرش فرزانه شبانی تقدیم کرد. فرزانه شبانی در نوشتن برخی از فیلمنامه‌ها با او همکاری کرده است.

 خواندن کتاب روزگاری بود... را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان به شعر پیشنهاد می‌کنیم.

درباره مجید فرازمند

مجید فرازمند،‌ نویسنده و فیلمنامه‌نویس، در سال ۱۳۲۴ در کرمانشاه متولد شد. مدرک کارشناسی و کارشناسی‌ارشد خود را در رشتۀ جغرافیای انسانی/ اقتصادی از دانشگاه شهید بهشتی دریافت کرد. او همچنین پس از شرکت در دوره‌های فیلمنامه‌نویسی حرفه‌ای، کار نوشتن را آغاز کرد. از میان فیلمنامه‌های سینمایی او می‌توان به «دشمن»، «این زن حرف نمی‌زند»، «۱۳ گربه روی شیروانی»، «وفا»، «مادر کامپیوتری»، «بمانی هفتم»، «دشمن»، «دلقک»، «راز سربه‌مهر»، «پل»، «روز هفدهم»، «زنی از جنس باران»، «سرباز گمنام» اشاره کرد. مجید فرازمند ۹ مهر ۱۳۹۸ در اثر عارضۀ مغزی درگذشت.

بخشی از کتاب روزگاری بود...

«زشتی از چهرۀ ماست

نقش آینه اگر زیبا نیست

رویش گل در باغ

ریشه‌ای می‌خواهد

ریشه‌ای می‌باید

که تو پندار کنی

مرگ یه برکه...

پر از خورشید است

مرگ صبح است

و سجادۀ تو کهکشانی است

پر از مهر نماز

صحبت از عشق به خورشید مکن»