کتاب عشق با مولوی

کتاب عشق با مولوی نوشتۀ جلال‌الدین محمد بلخی با گردآوری مهدی خرد در انتشارات هونر به چاپ رسیده است. این کتاب، گزیده‌ای از ۵۸ غزل عاشقانه و عارفانه سرودۀ جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولوی، شاعر شهیر ایرانی در قرن هفتم هجری قمری است.

درباره کتاب عشق با مولوی

جلال‌الدین محمد بلخی معروف به مولوی، مولانا و رومی شاعر پارسی‌گوی ایرانی است. او در ۶۰۴ هجری قمری به دنیا آمد و در ۶۷۲ هجری قمری از دنیا رفت. مولانا در ۳۷سالگی عارف دوران خود بود و مریدان زیادی داشت. دیدار او با شمس‌الدین محمد تبریزی زمانی که شمس در ۶۴۲ به قونیه نزد وی رفت، دوران شیفتگی در زندگی او را پدید آورد: زاهد بودم ترانه‌گویم کردی/ سرحلقۀ بزم و باده‌جویم کردی.

 مولوی پس از تجربۀ این شیفتگی، درس و وعظ را کنار گذاشت و به شعر و سماع روی آورد. او که به شاعری علاقه‌ای نداشت پس از دیدار با شمس و هجرت او، طبع شاعری درش پدیدار شد. این شیفتگی باعث خلق غزل‌هایی عاشقانه شد که در دیوانی به نام شمس گرد آمده‌اند. تعداد این غزل‌ها به ۳۲۰۰ می‌رسد. غزل‌های مولانا مضمونی عاشقانه و عارفانه دارند و او در سرودن از فرد یا سبک خاصی پیروی نکرد. در کتاب عشق با مولوی تعداد ۵۸ غزل به انتخاب مهدی خرد، گردآورندۀ کتاب آمده است.

خواندن کتاب عشق با مولوی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران اشعار کهن فارسی، علاقه‌مندان به غزل فارسی و نیز اشعار عاشقانه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب عشق با مولوی

«بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود

داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو

گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود

جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند

عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من

خواب من و قرار من بی‌تو به سر نمی‌شود

جاه و جلال من تویی ملکت و مال من تویی

آب زلال من تویی بی‌تو به سر نمی‌شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی

آن منی کجا روی بی‌تو به سر نمی‌شود

دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی

این همه خود تو می‌کنی بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی

باغ ارم سقر شدی بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم

ور بروی عدم شوم بی‌تو به سر نمی‌شود

خواب مرا ببسته‌ای نقش مرا بشسته‌ای

وز همه‌ام گسسته‌ای بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من

مونس و غمگسار من بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو نه زندگی خوشم بی‌تو نه مردگی خوشم

سر ز غم تو چون کشم بی‌تو به سر نمی‌شود

هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیک و بد

هم تو بگو به لطف خود بی‌تو به سر نمی‌شود»