کتاب نگاهی به روان پزشکی کودکان و نوجوانان

کتاب نگاهی به روان پزشکی کودکان و نوجوانان نوشتهٔ اصلان ضرابی و ویراستهٔ عطااله محمدی است. انتشارات ارجمند این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب تجربه‌های یک روان‌پزشک کودک در ایران است.

درباره کتاب نگاهی به روان پزشکی کودکان و نوجوانان

کتاب نگاهی به روان پزشکی کودکان و نوجوانان که زیر نظر «حبیب‌الله قاسم‌زاده» نوشته شده، در سال ۱۳۹۴ منتشر شده است. این کتاب ترجمه‌ای آزاد از کتاب Child Psychiatry by Robut Goodman and Stephen Scott است. «مایکل راتر» چهرهٔ نامدار روان‌پزشکی کودکان در پیش‌گفتارهایی که بر چاپ نخست و ویراست دومِ کتاب نگاشته است، آن را ستوده و مطالب کتاب را دقیق، روزآمد، مفید و علمی ارزیابی کرده است. شیوهٔ اصلان ضرابی در ترجمهٔ این کتاب، ترجمه به مفهوم متداول نبوده است. اگرچه در بسیاری موارد از متن کتاب در توضیح اختلال‌ها، علائم بالینی، همه‌گیرشناسی، درمان و پیشگیری استفاده کرده، درعین‌حال هر کجا ضروری دیده مطالب مهمی بر آن افزوده است. این مطالب عمدتاً از تجارب پرمایه و طولانی‌مدت این پزشک کودکان در کاردرمانی برخاسته و اهمیت کتاب را دوچندان کرده است. دیدگاه دکتر ضرّابی دربارهٔ شکل‌گیری مشکلات روانی، بافت‌مدارانه و در چهارچوب تاریخی بوده است. او از مقایسه‌های مقطعی، بدون توجه به سیر و تحول رفتار در فرد، خانواده و در جامعه بیزار بود.

خواندن کتاب نگاهی به روان پزشکی کودکان و نوجوانان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب تجربه‌های یک روان‌پزشک کودک در ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نگاهی به روان پزشکی کودکان و نوجوانان

«در دو دهه اخیر و همچنین در حال حاضر، خشونت در نوجوانان در حال افزایش است. خشونت در نوجوانان به درجه اختلال و اعلام خطر رسیده است. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ تعداد دیگرکشی و خودکشی در میان نوجوانان مدارس دو برابر شده است. خشونت منجر به قتل و مرگ در مدارس آمریکا موجب مرگ ۱۰۵ نفر به ویژه در اقلیت‌های شهرنشین شده است. در بین سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ حتی افراد ۱۱ ساله برای کشتن یا زخمی کردن دانش‌آموزان یا آموزگاران در آمریکا از اسلحه استفاده کرده‌اند. در آمریکا از هر سه نفر یک نفر اسلحه دارد. در سال ۱۹۹۵ بین افراد ۱۴ تا ۱۵ ساله شهرنشین قتل کاهش یافت ولی در نوجوانان میزان قتل ۷۱ درصد بیش از سال ۱۹۸۵ بود. بنا به گزارش انجمن روان‌پزشکی آمریکا (APA) کودکان تا رسیدن به سن ۱۸ سالگی به طور متوسط هفته‌ای ۲۸ ساعت تلویزیون تماشا می‌کنند و شاهد تهدید به قتل ۱۶۰۰۰ نفر و اقدام به ۲۰۰۰۰ عمل خشونت‌آمیز هستند که در ۷۳ درصد این صحنه‌ها عامل خشونت مجازات نشده است. طبیعی است که بسیاری از کودکان و نوجوانان قابلیت تأثیرپذیری خواهند داشت و نکته مهم آن است که خشونت، مورد قبول و پذیرش جامعه بوده و یک نوع رفتار حل مسئله شناخته شده است البته در اینجا تأثیر سینما و سایر رسانه‌ها به حساب نیامده‌اند. سال‌ها خشونت یک نوع جنون تلقی می‌شد ولی اخیراً یک رشته نظریه‌های جامعه‌شناختی، رفتاری و روان تحلیلگری رابطۀ بین خشونت و بیماری روانی را رد کرده و فقط از نظر سیاسی آن‌را درست نمی‌داند.

استون (۱۹۹۷) نشان داد که در جنایتکاری آسیب‌شناسی روانی وجود ندارد، بر خلاف آنچه تاکنون گفته می‌شد که فرد جنایتکار مبتلا به بیماری روانی اساسی است و بیش از مردم عادی جنایت خشونت‌آمیز انجام می‌دهد. البته این موضوع در مواردی بوده که فرد موردنظر تحت درمان قرار گرفته باشد و این نظریه با تجدید توجه به رابطۀ بین بیماری روانی و خشونت همراه بوده است. گفته می‌شود این رابطه به چند عامل بستگی دارد از جمله:

۱- اخراج بیماران روانی از مؤسسات و بیمارستان‌های روانی و آمدن آنها به جامعه و کوچه و خیابان. معمولاً رفتار این افراد سخت زیر ذره‌بین جامعه بوده و باعث نگرانی می‌شود.

۲- پیدایش ملاک‌ها و تشخیص‌هایی بر مبنای توصیف اصول رفتاری باعث شده که بررسی‌های پژوهشی قابل اطمینان‌تر بوده و روایی بالایی داشته باشند. قبلاً بسیاری از این افراد بیماری روانی داشتند ولی تشخیص داده نمی‌شدند.

۳- افزایش پذیرش سوءمصرف مواد به عنوان اینکه جنبه‌های زیستی دارد و رابطۀ مهمی که بین رفتار خشونت‌آمیز به ویژه همراه با بیماری‌های روانی وجود دارد، باعث توجه جامعه به خشونت شده است.»