کتاب هو معکم

کتاب هو معکم؛ هنر دیدار حق نوشتهٔ منصوره شایسته و ویراستهٔ طاهره آشتیانی است و انتشارات آرمان رشد آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب هو معکم

در کتاب هو معکم به دنبال ازدیاد تمرین روزانه در توجه به حق‌تعالی و درک ملاقات او هستیم. از شهود ابتدایی در ملاقات نجوایی یعنی زمانی‌که به هر دلیلی با خدا سخن می‌گوییم آغاز نموده و با انس حق‌تعالی و تکرار و استمرار نجوا تلاش می‌شود که نطقمان با خدا باز گشته و به هر بهانه‌ای با او سخن بگوییم و از او کمک بخواهیم. سپس به رؤیت عقلی پرداخته با شناخت ساحت‌های قابل توجه، تمرین می‌کنیم تا شگفتی‌های عالم را به رخ عقل کشیده و تک‌تک پدیده‌های عالم را با نگاه آیه‌ای تماشا کنیم. به تدریج به دنبال به دست آوردن دیده‌ای این‌گونه می‌باشیم.

و در نهایت به رؤیت شهودی پرداخته و توجهی را تمرین می‌نماییم که از راه سکوت درون و دوختن چشم جان به خدا حاصل می‌شود تا بتوان با رهبری «آن» های حیات و پذیرش کامل لحظه حال و زندگی در لحظه، چرخه زندگی را از تکرار خارج و با تنفس در ملکوت و باطن عالم، حجاب‌های بین خود و حق را یکی پس از دیگری بدریم. 

این کتاب از چهار فصل تشکیل شده است. فصل اول با عنوان کلیات به تعریف حضور دائم، ضرورت، اهمیت و آثار آن می‌پردازد. فصل دوم به ملاقات نجوایی و راه‌های شدت‌بخشی آن اختصاص داده شده است. فصل سوم رؤیت عقلی یا تفکر آیه‌ای و مراتب این تفکر، ساحت‌های مختلف آیه‌ای عالم یعنی ساحت‌های آفاقی، ساحت‌های مختلف نفس و ساحت‌های متفاوت آیه‌ای قرآن تبیین گشته و هم‌چنین راه‌های شدت‌بخشی به این تفکر در هر ساحت مورد بحث قرار گرفته است. در فصل چهارم یا فصل پایانی کتاب، رؤیت شهودی، شناخت این معرفت و تفاوت آن با معرفت‌های حصولی و عادی، منطق گسترش و تعمیق علم حضوری به خداوند، شناخت موانع شهود و راه‌های مبارزه با آن موانع بررسی می‌شود.

خواندن کتاب هو معکم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران متون عرفانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب هو معکم

«ملاقات از واژه لقاء، رابطه‌ای دو طرفه است که نقطه تلاقی دارد. ملاقات به معنای به هم رسیدن، باهم مقابل شدن و برخورد با یکدیگر است، هر لحظه که انسان به یاد خداوند است و به هر شکلی که توجه به خداوند دارد، گویا چشم در چشم خداوند است. زیرا یکی از صفت‌های خداوند ناظر است. و در قرآن می‌فرماید: «أَلَمْ یعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یرَی» و این تلاقی زمانی رخ می‌دهد که انسان هم با توجه در رؤیت قرار گیرد. حضور تام، توجه دل به حق در همه اشتغالات و رؤیت حق در همه لحظات است. در واقع، هر چیزی که دل انسان به آن متوجه است، آن مشهود و دل، شاهد قرار می‌گیرد. بنابراین اگر این توجه به حق باشد، مشهود خداست. هدف از ارتباط ما با خداوند ارتباط با توجه است. هستی خداوند در وجود ما به‌گونه‌ای است که از هستی خود ما به ما نزدیک‌تر و درک ما نیز نسبت به این هستی از درکی که به خود داریم قوی‌تر است، فقط نیازمند این هستیم که به این درک توجه کنیم و آن را به فعلیت برسانیم. این شهدی که حق به جان ما چشانیده با این توجه لحظه‌به‌لحظه گسترش می‌یابد و جان در این توجه در حال ملاقات حق است.»