کتاب بلندای عشق

کتاب بلندای عشق سرودهٔ جمشید دبیری است. انتشارات نظری این مجموعه شعر معاصر ایرانی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب بلندای عشق

شعرهای مجموعهٔ کتاب بلندای عشق، در ارتباط با موضوعات عاطفی و انسانی است و اشعاری تحت‌عنوان‌های «انسان»، «گفت‌وگو»، «میهن»، «وفا»، «دل تو را خواهد»، «مهربان آنا ئولومی»، «پیام بر دوست» و... را شامل می‌شود. 

شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

خواندن کتاب بلندای عشق را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بلندای عشق

«هر سو رَوی برو، مرو از بَرَم ای نگارِ من

هر چه کشی بکش، مکش ریشۀ گلستانِ من

هر چه شوی بشو، مشو دشمن جان خسته‌ام

هر چه خوری بخور، مخور خونِ دل شکسته‌ام

هر چه کنی بکن، مَکن ساقۀ مهر و احترام

هر چه دهی بده، مده لحظه‌ای ناروا پیام

هر چه کشی بکش، مَکش بر دلم آرزوی من

هر چه بری ببر، مَبر از بَرَم آبروی من

هر چه کنی بکن، مکن بر من بینوا جفا

هر چه زنی بزن، مزن طعنه به جانم از قفا

هر چه نهی، بنه منه خسته مرا ز بی‌کسی

هر چه دهی بده، مده پاسخم از بوالهوسی»

*

«ندا زد هاتف غیبی حبیب من فراز آید

بدان خوبی و شیدایی چو ماه سرفراز آید

صبا بازآ سحرگاهان به پایش عطر گل بفشان

که آهوی خُتن زین ره به سوی ما به ناز آید

چنان در دام زلفش مبتلا وز خود رها گشتم

تو گویی صعوه در صحرا به چنگِ قهرِ باز آید

فریبِ چشم جادویش ز کف چون بُرده ایمانم

هوای وصل جانانم به صد گونه نیاز آید

ز گیسوی پریشانش مرا با او سؤال آمد

به حُسنِ خُلق و خویم گفت کین قصّه دراز آید

گل‌اندام شکر لب را هزاران مرحبا گویم

به شمعِ عارضش خوانم دعا وقت نماز آید

بیا بیمار عشقت را به مهرِ خود مداوا کن

چه نیکوتر به بالینم طبیب چاره‌ساز آید

همه زیبارُخان جمشید به ناز و غمزه سر بردند

همین خوشتر که این زیبا به سوزِ من به ساز آید»