کتاب قایق های بی نشان

کتاب قایق های بی نشان سرودهٔ فریبا کریمی و هما ایران پور و مریم سروستانی هارمی و سمیره بروانیا و زینب زاهدی کته گنبدی و شراره تاجمیر ریاحی و خاطره تاجمیر ریاحی است. انتشارات شاولد این مجموعه شعر نو را روانهٔ بازار کرده است. این کتاب سومین جلد از مجموعهٔ «کتاب‌های مشارکتی نویسندگان و شعرای نوقلم»‌ است.

درباره کتاب قایق های بی نشان

کتاب قایق های بی نشان یکی از کتاب‌های مجموعهٔ «» است که چندین شعر نو از شاعران گوناگون را در بر گرفته است. می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب قایق های بی نشان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران و قالب شعر نو پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب قایق های بی نشان

«"عطر ریحان"

در گلستان؛ توی بستان؛ ماه تابانم تو هستی

می‌نوازم ساز نابی؛ عطر ریحانم تو هستی

ای عزیزم نور دیدهَ‌ام؛ تو کجایی؛ کی میایی

سربه‌راهت؛ در کنارت؛ با غریبانم تو هستی

من ندارم دست‌یاری؛ روزگاری در دیاری

مرغ جانم پرکشیده؛ جان جانانم تو هستی

در فَغانم در زمستان، تا سرایت مهربانم

در جهانی من ندانم؛ در بهارانم تو هستی.»