کتاب داستان گویی سینمایی

کتاب داستان گویی سینمایی نوشتهٔ جنیفر ون سیجل و ترجمهٔ محمد ارژنگ است. انتشارات آوند دانش این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر ۱۰۰ روش بیانیِ غیرکلامی و سینمایی را با هدف ارائهٔ یک دانش‌نامهٔ روایت سینمایی، در کنار هم گرد آورده است.

درباره کتاب داستان گویی سینمایی

صدها روش برای بیان اندیشهٔ کارگردان در سینما وجود دارد. صحنهٔ گفت‌وگو (یا دیالوگ) تنها یک روش از آن‌هاست. نویسنده در این کتاب نمونه‌هایی از برخی از فراموش‌ناشدنی‌ترین لحظه‌های سینمایی در تاریخ سینما را گرد هم آورده است. کتاب داستان گویی سینمایی کوشیده است تا با فشرده‌کردن ۱۰۰ سال تاریخ سینما، دیدی جامع از ارتباط مهمّ بین فنون سینمایی و داستان‌گویی به دست دهد. در کتاب حاضر می‌بینیم که چگونه با استفادهٔ هدفمند از فنونی مثل نورپردازی، تدوین و صدا می‌توان احساساتی نظیر ترس، نفرت یا خشم را بدون کلامی در مخاطب برانگیخت. این کتاب نشان می‌دهد چطور ارزش‌های شخصیتی و مفاهیم، به روشی غیرگفتاری و به‌صورت یکجا ابراز می‌شوند؛ به این ترتیب هم ابزار نقد برای فهم بهتر فیلم‌سازی مدرن به خواننده داده می‌شود و هم ابزار خلاقانه‌ای برای بهره‌گیری بیشتر از توانایی‌های نمایشی رسانهٔ سینما. این کتاب به بخش بنیادین زبان سینما، ۱۰۰ مثال از فنون سینمایی برای خلق صحنه‌های چندلایه، ۱۰۰ تعریف از ابزارهای سینمایی، نحوهٔ به‌کارگیری صدا، تصویر و حرکت دوربین به‌عنوان ابزارهای داستان‌گویی، چگونگی نمایش تغییرات شخصیت بدون استفاده از گفت‌وگو و چگونگی در‌آمیختن داستان با تمهیدات سینمایی پرداخته و این مطالب را همراه با تصاویر و گزیده‌های فیلم‌نامه‌ای که از معروف‌ترین صحنه‌های ۱۰۰ فیلم تاریخ سینما برگزیده شده‌اند، ارائه کرده است. با خواندن کتاب داستان گویی سینمایی با اهمیت ارتباط فنون سینمایی و داستان‌گویی آشنا می‌شوید.

خواندن کتاب داستان گویی سینمایی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران هنر و حرفهٔ سینما و به‌ویژه فیلم‌نامه‌نویس‌ها پیشنهاد می‌کنیم.

درباره جنیفر ون سیجل

جنیفر ون سیجل در سال ۱۹۵۴ به دنیا آمد. او مدرس فیلم‌نامه‌نویسی در سانفرانسیسکو است و در پروژه‌های فیلم و تلویزیون در سانفرانسیسکو و لس‌آنجلس مشورت می‌دهد. کتاب «داستانگویی سینمایی» یکی از آثار مکتوب اوست.

بخشی از کتاب داستان گویی سینمایی

«"نکته‌ی فیلمنامه‌ای"

نمای اینسرت از ریل‌های راه‌آهن در فیلمنامه نیست و برعکس، صحنه با گپ‌زدن دو مرد درباره‌ی خودشان چندین صفحه ادامه می‌یابد. در نسخه‌ی نهایی فیلم، این اینسرت مَفری است برای جلوگیری از پرحرفی شخصیت‌ها و پیش‌آگاهی‌دادن از مسیر پیش‌رو.»