کتاب من و رفتار کودکم

کتاب من و رفتار کودکم نوشتهٔ فرشته دیوارگر است. انتشارات فرنام این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر به آموزش مدیریت والدین برای اصلاح رفتار نامطلوب کودکان پرداخته است.

درباره کتاب من و رفتار کودکم

متأسفانه بسیاری از والدین بدون آموزش و آمادگی لازم در مسیر تربیت فرزندان گام می‌نهند و معمولاً از طریق آزمون و خطا، دانش و مهارت‌های فرزند‌پروری را کسب می‌کنند. نویسندگان و پژوهشگران این حوزه، اعتقاد دارند که هر پدر و مادری حق دارد ارزش‌ها، مهارت‌ها و رفتارهای مطلوب موردنظرش را در فرزندش تقویت کند و با روشی که صحیح می‌داند با رفتارهای نامطلوب کودکش مقابله کند؛ چرا‌که ریشهٔ بسیاری از مشکلات رفتاری و اختلالات روحی و روانی در بزرگسالی، در دوران کودکی یافت می‌شود. این فرایند باید با آگاهی انجام شود. کتاب من و رفتار کودکم با هدف کمک به والدین نوشته شده است؛ کمک به آن‌ها برای مدیریت رفتارهای نامطلوب کودکشان. این کتاب، مطالب خود را با بخشی به نام «طلاق والدین» آغاز کرده و در ادامه به موضوعاتی مانند اضطراب، انواع خشونت، خدمات بهداشت روان، مدل پترسون، اصول فرزندپروری، انواع پاداش، قوانین رفتاری، تنبیه و اصول آن، جریمهٔ رفتاری، سن کودک و... پرداخته است.

خواندن کتاب من و رفتار کودکم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پدرها و مادرها و سایر والدین پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب من و رفتار کودکم

«مجموعه مقالات گسترده‌ای در مورد عوامل مرتبط با خطر آسیب کودکان در اثر خشونت خانوادگی وجود دارد. خطر آسیب ممکن است در هنگام جدایی به دلیل عواملی مانند افزایش استرس بر والدین، تشدید خشونت خانگی و نبود والدین محافظ برای مدیریت خطرات ناشی از والدین بد سرپرست تشدید شود. درک ریسک در این زمینه به معنای درک خطرات خاص مرتبط با جدایی مانند تشدید خشونت خانگی و همچنین خطرات از قبل موجود مرتبط با بدرفتاری با کودکان مانند مهارت‌های ناکافی والدین و آسیب‌پذیری کودکان به دلیل سن آن‌ها است. جدایی به‌خودی‌خود ممکن است یک عامل خطر یا یک عامل محافظتی بسته به فرآیند و نتیجه جدایی باشد. علاوه بر این، در نیمی از موارد خشونت پس از جدایی، طبق گفته قربانی، کودکان شاهد حداقل یک مورد خشونت بوده‌اند. این احتمالاً دست‌کم گرفته‌شده است زیرا کودکان گزارش می‌دهند که بیشتر ازآنچه والدین تخمین می‌زنند در معرض خشونت قرار می‌گیرند .

پس از طلاق، اغلب نشان داده‌شده است که شرکای خشونت‌آمیز از دسترسی به کودکان یا رسیدگی‌های قانونی حضانت برای کنترل یا مجازات شرکای سابق خود استفاده می‌کنند. هنگامی‌که سوءاستفاده یکی از عوامل یک رابطه است، روند طلاق اغلب به‌عنوان یک تاکتیک سوءاستفاده دیگر برای اعمال قدرت و کنترل بر همسران سابق استفاده می‌شود. شناسایی عوامل خطر مرتبط با جدایی یکی از سخت‌ترین تمرین‌ها برای متخصصان حقوقی و بهداشت روان است، زیرا آن‌ها اغلب ادعاهای متناقضی می‌شنوند. والدینی که قربانی خشونت خانگی هستند یا معتقدند که از کودکان در برابر بدرفتاری بیشتر محافظت می‌کنند، ممکن است توسط والدین دیگر متهم شود که کودکان را علیه خود بیگانه می‌کنند.»