کتاب خوشبخت ترین برکه دنیا

کتاب خوشبخت ترین برکه دنیا نوشتهٔ غلامرضا لایقی است. نشر اطلاع این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر درآمدی بر خطبهٔ غدیر همراه با متن عربی و ترجمه است.

درباره کتاب خوشبخت ترین برکه دنیا

کتاب خوشبخت ترین برکه دنیا پس از بخش اصلی، در ۲ بخش «منابع شیعه در مورد خطبه غدیر» و «منابع اهل سنت در مورد خطبه غدیر» را فهرست کرده است. بخش اصلی این کتابْ حاوی درآمدی بر واقعهٔ غدیر، احوالات پیامبر اسلام (ص)، حضرت علی (ع) و امت اسلام در آن زمان و به‌ویژه کاروانِ حج همراه آن‌ها است؛ سپس خطبهٔ غدیر به‌صورت قسمت‌به‌قسمت و همراه با معنای روان فارسی بیان شده است.

خواندن کتاب خوشبخت ترین برکه دنیا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران مطالعه پیرامون خطبهٔ غدیر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب خوشبخت ترین برکه دنیا

«و مرد خدای باز نمی ایستد و علی و خدیجه نیز همچنان همراه اویند. و چون سر و قامت اراده اش خم نمی شود، به پنهانی اندر می شوند تا که حیلتی فراهم آورند و یکباره نام بلندش را از عرصه حرم پاک کنند. تیغ هاشان همه از یک نیام بر می آید تا بر یک قافله حواله شود؛ همان قافله که از کوران هزار حادثه آمده و اینک قافله سالارش محمد است. شبانگاه بر جسم محمد حمله می برند تا او را طعمه تیغ سازند و نامش را بر باد فراموشی سپارند ولی علی را به جای محمد خفته در بستر او می یابند...(۴) و علی بر بستر او می خوابد تا محمد کاروان سالار حقیقت به سلامت از آتش خشم مکّیان به درآید.

و چون علی به سلامت از بستر رسول بر می خیزد، بیابان را به سوی مدینه در می نوردد و پای آبله و خون چکان، راهی مدینه می شود...

و صدها جنگ و مبارزه در تاریخِ عشقش رقم می خورد و هزاران پایمردی از او به جای می ماند تا دین محمد برپای باشد و محمد رسول حق و پیوسته جاودانِ مدار تاریخ!

و کاروان سالار را حافظ و نگهبان می ماند تا کاروان همیشه تابناک رهروان نور و حق، در پیچ و خم تاریخ راه جوید و از پای ننشیند و رادی و تقوا در توشهٔ کاروانیان همواره تازهٔ تازه باشد.

در راه پاسداری از قافله بلند و پر حادثه حق، هماره آن منحنی سپید و صیقلی را برگردن آویخته تا برقش درون گستاخان را بسوزاند و سپیدای بُرّان عدل آفرینش پیوندهای رگ و ریشه رهزنان قافله را از دار حیات ببرد و محمد برپای باشد تا کاروان عشق برجای مانَد و راه به سوی ابدیت بَرد.

کاروان را گذار به میدانی سخت هراسناک و پرمخاطره افتاده است، میدانی که تیر و تیغ حکم می کند و آهن! که نیروی شدیدی در آن است. این میدان نه یک بار که صدها بار در مسیر کاروان چشم می گشاید و در گِردی آن مُهر درخشنده سینهٔ پر خطرش را بر اهل کاروان می نماید و چنگ و دندان خود را در برق آفتاب به نمایش می گذارد ... و اینجا بدر است و آنگاه اُحد و دگر بار خندق و خیبر ... و به هر پیکار نقش یگانه قهرمان بر سینه علی می بَرازد و به هر جنگ آویزه منور هزار افتخار بر گردن علی می درخشد و در هر یک علی یگانه یکه تاز عرصه پیکار است.»