کتاب فوتبال شرقی (جلد اول)

کتاب فوتبال شرقی (جلد اول) نوشتهٔ وحید قربانی وفا است و انتشارات ایماد آن را منتشر کرده است. این کتاب به انسان و کمال الهی، قرآنی و عرفانی انسان از پنجرهٔ فوتبال نگاه کرده است.

درباره کتاب فوتبال شرقی (جلد اول)

خلقت ظهور اسما و صفات خداوند متعال است. اسما و صفات حق تعالی جدای از حضرتش نیستند. بین اسما و صفات خداوند سبحان و ذات اقدسش اتحاد برقرار است. هر فیضی در هستی از طریق اسما و صفات الله تعالی ساری و جاری می‌شود. هر حرکتی، رابطه‌ای، تعاملی، کلامی و کمالی ذیل یک یا چند اسم از اسما و صفات الهی صورت می‌پذیرد. هرکجا سلطان وجود حاضر باشد، همهٔ عساکر و اسما در آنجا حاضرند. فقط غالبا ظهور یک یا چند اسم غالب است. به عبارت دیگر، هستی تالار گفت‌وگو و تعامل اسما و صفات حق متعال است.

هر قسمت (فوت) از این کتاب با نامی از نام‌های خداوند متعال آغاز شده و سپس به مبحث اصلی وارد شده است. مباحث حول محور خدا و شناخت اوست و به خواننده در شناخت حق تعالی یاری می‌رساند. خواندن این کتاب، خود طی‌کردن راهی عارفانه و طریقی درویشانه است.

خواندن کتاب فوتبال شرقی (جلد اول) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به کسانی که می‌خواهند درکی جدید از عرفان و شناخت اسلام داشته باشند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب فوتبال شرقی (جلد اول)

«در رصد احوال این روزگار مشاهده می‌شود ورزش فوتبال که نه بلکه فوتبال سهم قابل توجهی از برنامه‌های صداوسیما و وقت بی‌بدیل و سرمایهٔ بی‌بازگشت بندگان شریف و جاودانهٔ خداوند متعال را که سفر ابد در پیش دارند در خلاف جهت و یا حداقل زاویه‌دار با هدف خلقت هستی و هستی آفرین به خود اختصاص داده است. اینکه عرض شد ورزش فوتبال که نه، بلکه فوتبال به این دلیل است که نفس ورزش‌کردن و فعالیت بدنی در حد اعتدال امری معقول و پسندیده بوده و کیفیت سفر در این دنیا را ارتقا می‌بخشد.

در بخش ورزش خارج از اعتدال و حرفه‌ای است که آسیب‌دیده‌ترین بدن‌ها در اکثر رشته‌های ورزشی سهم ورزشکاران این دو گروه است و این خارج از غرض اصلی نظام هستی؛ چراکه این بدن امانتی است در جهت هدف معهود. اما افسوس که این پرداختن، غالبا جنبهٔ تئوری داشته و وقت قابل توجهی از افراد جوامع به تماشا و سکون می‌گذرد و تغذیه‌ای نامناسب، آسیب و خسران این ماجرا را دوچندان می‌کند. در این میان این سفیر بر آن است که رگه‌هایی از جلوه و مصداق رحمت، دلسوزی و مهربانی خداوند متعال را که هستی لبریز از آن است بنمایاند تا شاید انسان ابدی از این ورطه، نقبی بر حقیقت خود و حقیقت غرض هستی و هستی‌آفرین بزند و قدری از این خسران بکاهد که اگر چنین شود زهی سعادت.»