کتاب به او بگویید دوستش دارم

کتاب به او بگویید دوستش دارم نوشتهٔ حسین خلفی است. نشر بید این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانهٔ این شاعر معاصر ایرانی را در بر گرفته است.

درباره کتاب به او بگویید دوستش دارم

حسین خلفی کتاب به او بگویید دوستش دارم را روایت یک عشق نافرجام و سرکش دانسته است؛ همراه با خاطرات و مخاطراتی جانکاه و دوست‌داشتنی.

بیش از ۲۰ غزل از این شاعر را در این کتاب بخوانید.

غزل در ادبیات فارسی به قالبی از شعر سنتی فارسی گفته می‌شود. غزل‌ها معمولاً بین ۴ تا ۱۲ بیت دارند. مصراع اول بیت نخست با مصراع‌های زوج هم‌قافیه است. موضوع اصلی غزل بیان عواطف و احساسات، ذکر زیبایی و کمال معشوق و شکوه از روزگار است. بیت‌های غزل فارسی از لحاظ مضمون دارای استقلال هستند. در آخرین بیت غزل، شاعر نام شعری یا تخلص خود را می‌آورد و بهترین بیت آن را شاه‌بیت یا بیت‌الغزل می‌گویند.

خواندن کتاب به او بگویید دوستش دارم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران قالب غزل از شاعران معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب به او بگویید دوستش دارم

«ای پنجرهٔ بسته و ای پنجرهٔ باز

دیوار به دیوار نگاهم غم یک راز

من دست خودم نیست که افسرده نباشم

تو دست خودت هست؟ تو ای آینه پرداز

ما را بشکستی و شکستن هنرت بود

تلخ است به پایان برسی در شب آغاز

بوی غزل و طعم بهاری که نباشد

دل خسته ام از شهر تماشایی شیراز

ای عشق، به درمان دل من نرسیدی

افسرده ام ای نازترین خانه برانداز

در فاجعهٔ عشق، زمین گیر شدن نیست

ای زلزله در زلزله، ای زلزلهٔ ناز

ای ماه پری دخت و ای دختر البرز

بر قاف دلم بغض غریبانهٔ اعجاز

این بگذرد و فاصله ها بی تو بمانند

من مانده ام و حسرت یک بغض غزل ساز

یک پنجره باز است و یک پنجره بسته است

ای عاشق درمانده، کجا؟ رخصت پرواز»

***

«ای قامتِ قبیله و قد قامتِ خیال

برنو بلندِ چادرِ اندوهِ پُرملال

اردیبهشتِ حسرتِ شیرازِ دَر بِه در

برنو به دوشِ عاشقِ دلخونِ شرحِ حال

نقش و نگارِ قالیِ بابونه و بلوط

جاجیم هایِ چَشم تو، درخطِ اتصال

مَشکی پُر از ترانه و دَشتی پر از بلوط

تا های هایِ گله و تا هی هی یِ محال

قَشقاییِ تبلورِ مشکُ و مَلار و دوغ

در چارچوبِ خاطرت، آیینهٔ سئوال

تا عشق، تا کرانهٔ قشلاق، رفته اند

ییلاق هایِ مانده در افسونِ سیبِ کال

ای قامتِ قبیلهٔ من، در چه مانده ای؟

پایان عشق، حضرتِ معشوقهٔ وصال

هرگز نمی رسم، به بلندایِ دستِ تو

دنیایِ عاشقانهٔ من، حسِ دی بلال»