کتاب روش شناسی علم مدیریت

کتاب روش شناسی علم مدیریت؛ پست مدرن، اثربخشی، استعاره ابزار سلطه نوشتهٔ کریم رضائی‌زاده، مجتبی عسکری، علی محمودی و مهدی غظنفری است و نشر عطران آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب روش شناسی علم مدیریت

این کتاب دربارهٔ روش‌شناسی علم مدیریت و ارتباط آن با پست مدرن و چارچوب و موضوعات کلی تفکر پست مدرن است. در این کتاب قرار است با مفهوم پست مدرن به صورت کلی آشنا شوید. خاستگاه آن را بشناسید. پست مدرن را به عنوان یک نظریه بررسی کنید. ارکان کلی پست مدرن را بسنجید. با موضوعات اصلی اندیشه پست مدرن و فیلسوفان پست مدرن آشنا شوید. سپس ارتباط بین پست مدرن و هنر، پست مدرن و معماری و شهرسازی، پست مدرن و تئاتر و سینما، و پست مدرن و هنرهای تجسمی را تحلیل کنید. بعد از آن، با مفهوم اثربخشی آشنا شوید. سیر تاریخی نظریات دربارهٔ اثربخشی سازمانی را بخوانید. نقش TQM در اثربخشی را بشناسید. انواع رویکردها در اثربخشی را بخوانید. با مدل‌های مختلف در این زمینه آشنا شوید. با استعارهٔ ابزار سلطه آشنا شوید و درنهایت استعاره‌های سنتی در فرآیند تحول و ماهیت خطا در آن‌ها و مصادیق ابزار سلطه را بشناسید.

خواندن کتاب روش شناسی علم مدیریت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به پژوهشگران و متخصصان علم مدیریت پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از  کتاب روش شناسی علم مدیریت

دو رویکرد اصلی نسبت به پست مدرنیسم وجود دارد که تفاوت چشمگیری با یکدیگر دارند. یکی از آنها پست مدرنیسم یا پست مدرنیته را دوره‌ای از زمان می‌داند که به لحاظ تاریخی پس از دوره مدرنیست قرار گرفته است. دیگری دیدگاه فلسفی‌تر اتخاذ کرده و پست مدرنیسم را شیوه‌ای نو برای نگاه به عالم، و یک فلسفه جدید قلمداد می‌کند (مکولی و دیگران). کسانی که نگاه پست مدرنیست برمی‌گزینند مانند کسانی که طرفدار نگاه نمادین هستند به واقعیتی که به صورت عینی قابل تعریف باشد، ایمان ندارند. به زبان شناخت‌شناسانه، دانستن از منظر آنها در بهترین حالت نوعی امر دمدمی و فرّار است که متحمل تجدیدنظر پی‌درپی می‌شود. دانستن در بدترین حالت امری ناممکن، نوعی هیولا یا دروغ شاخدار است. پست مدرنیست‌ها براساس ایده‌های اقتباسی از فلسفه پساساختارگرا و نظریه نقد ادبی، بر این باور هستند که چون زبان نمی‌تواند معنا را ثابت نگه دارد و همیشه و همه جا سرگردان است، ما باید دست از جستجوی حقیقت برداریم و نسبت به هر نوعی از ادعاهای دانشی مردد باشیم.

به جای اینکه در جستجوی تبیین یا فهم باشد، نقد و سایر شکل‌های ارزیابی نقادانه (موشکافانه) را ارائه می‌دهد. پست مدرنیست‌ها ارزیابی نقادانه را هم به عنوان بدیلی برای تبیین و فهم و هم برای تحریک بازاندیشی و آگاهی بیشتر درباره دلالت معنوی و اخلاقی اداره کردن، سازماندهی و نظریه‌پردازی هر نگاه ارائه می‌دهند. پست مدرنیست‌ها با ترویج آگاهی و معرفت درباره قدرت و کاربردهایش سوءاستفاده‌های آن از سوی دیگر امیدوار هستند که الهام‌بخش رهایی بخشی از استیلای اعمال سازماندهی مدرنیستی مانند سلسله مراتب باشند. آثار علمی آنها برمبنای همدلی عاطفی و ارزیابی نقادانه (موشکافانه) زیبایی شناختانه ساخته می‌شود تا ایستادگی در برابر هر و همه نوع حصاری مقابل آزادی بشر را افزایش دهد.

مدرنیسم یا مدرنیته پس از عصر روشنگری در اروپا گسترش یافت و انسان غربی به عقل خود بیشتر اعتماد پیدا کرد که بعضی از ویژگی‌های آن: اعتماد به توانایی عقل انسان و علم برای معالجه، تأکید بر مفاهیم پیشرفت، طبیعت و تجربه‌های مستقیم، مخالفت آشکار با مذهب، اومانیسم، روش‌شناسی تجربی و پوزیتیویسم می‌باشد. در سال‌های اخیر حرکتی علیه آزادی و عقل شکل گرفته است که نه تنها در هنر معماری و ادبیات، بلکه به علومی نظیر حقوق، اخلاق، سیاست، جامعه‌شناسی و اقتصاد نیز سرایت کرده و به پست مدرنیسم شهرت یافته است. تعریف پست مدرنیسم به «پایان مدرنیسم» صحیح نیست، بلکه نقد مدرنیسم و تداوم جریان آن است؛ لذا کلمه «Post» به معنی «تداوم یک جریان» است (نوذری). کسی که امروز به تفکر پست مدرن روی می‌آورد مخالف مدرنیته نیست، بلکه آن را قابل نقد می‌داند (داوری). پست مدرنیسم یکی از مهم‌ترین نگره‌های فکری در اواسط قرن بیستم به این سو است. اما انکار مدرنیته، رسالت پست مدرنیسم نیست، چرا که اندیشه‌ی پست مدرن هرچند در نقد آن آمده، ولی قصد انکار آن را ندارد (زاهد). شواهدی در دست است که دنیا در حال شکستن پارادایم مدرنیسم است. الگوهای قدرت کمتر از گذشته سخت و ثابت‌اند، فناوری‌های جدید در حال ظهورند، صنایع جدیدی در حال رونق گرفتن هستند، فرهنگ‌های تازه خلق می‌شوند، قدرت‌های سیاسی جدید پا می‌گیرند و همه‌ی این تغییرات با سرعتی باورنکردنی پیش می‌روند. هیچ‌کس نمی‌تواند واقعاً پیش‌بینی کند که در دهه‌ی آینده چه اتفاقاتی رخ خواهد داد