کتاب پیله پروانه ها

کتاب پیله پروانه ها نوشته احسان گل زردی، روایتی از یک روز پرحادثه در زندگی سیاوش است؛ مردی که با مسافرکشی در شهر، با آدم‌ها و نگاه‌های متفاوتی روبه‌رو می‌شود و هر گفت‌وگو او را به فکر فرو می‌برد. رمان در دل رفت‌وآمدهای روزمره، از زندگی خانوادگی، قضاوت‌های ظاهری، نگرانی برای آینده‌ی فرزند و معنای بعضی واژه‌ها و جریان‌های اجتماعی حرف می‌زند. این داستان را نشر عطران منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پیله پروانه ها

کتاب پیله پروانه ها نوشته‌ی احسان گل زردی، داستانی اجتماعی است که بخش بزرگی از آن در خیابان، داخل خودرو و میان گفت‌وگوهای کوتاه و بلند سیاوش با مسافرانش شکل می‌گیرد. سیاوش راننده‌ی اسنپ است، اما فقط جابه‌جا‌کننده‌ی مسافر نیست؛ او در طول یک روز کاری، با تیپ‌ها، عقیده‌ها و سبک‌های مختلف زندگی روبه‌رو می‌شود و هر برخورد، ذهنش را درگیر می‌کند. فضای اثر از دل جزئیات آشنا ساخته شده است: گرمای شهر، خستگی کار، فشار معیشت، دلخوشی‌های کوچک خانه و فاصله‌ای که گاهی میان ظاهر آدم‌ها و آنچه واقعاً فکر می‌کنند وجود دارد.

داستان فقط به رفت‌وآمدهای شهری محدود نمی‌ماند و در کنار مسیرهای شلوغ، به خانه‌ی سیاوش هم سر می‌زند؛ جایی که رابطه‌ی او با پروانه و شاپرک، لایه‌ی دیگری به داستان می‌دهد. در این بخش‌ها، دغدغه‌های خانوادگی، دلخوری‌های کوچک، محبت‌های ساده و نگرانی برای تربیت فرزند، در کنار بحث‌های اجتماعی قرار می‌گیرد. روایت، چند شخصیت فرعی را هم وارد ماجرا می‌کند؛ مسافرانی که هر یک نماینده‌ی نوعی نگاه به بدن، پوشش، آزادی، قانون، زیبایی و آینده‌اند. همین رفت‌وآمد میان فضای عمومی و خصوصی، حال‌وهوای اثر را شکل داده است.

کتاب پیله پروانه ها بیش از آنکه بر حادثه‌های بزرگ تکیه کند، بر برخورد دیدگاه‌ها استوار است. گفت‌وگوها در این کتاب نقش مهمی دارند و از خلال آن‌ها، تغییر حال و فکر سیاوش دیده می‌شود. احسان گل زردی کوشیده از دل موقعیت‌های روزمره، پرسش‌هایی درباره‌ی قضاوت، تأثیر نگاه دیگران، فشارهای اجتماعی بر زنان و مردان و معنای مراقبت از خانواده بیرون بکشد.

خلاصه داستان پیله پروانه ها

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

سیاوش، مردی متأهل و راننده‌ی اسنپ، یک روز کاری معمولی را با خستگی، ترافیک و فکر معاش شروع می‌کند؛ اما مسافرانی که سوار ماشینش می‌شوند، آن روز را به زنجیره‌ای از بحث‌ها و تردیدها تبدیل می‌کنند. او با زنانی و مردانی روبه‌رو می‌شود که درباره‌ی پوشش، زیبایی، قانون، آزادی، ورزشگاه، سقط‌جنین و فمینیسم حرف می‌زنند و هر کدام تصویری متفاوت از جهان پیش رویش می‌گذارند. 

در خانه، گفت‌وگوی او با پروانه مسیر این فکرها را روشن‌تر می‌کند و نگرانی سیاوش را به‌ سمت آینده‌ی دخترش می‌برد. داستان، از دل همین برخوردهای پراکنده، تصویری از ذهن مردی می‌سازد که میان خیابان و خانه، به دنبال فهمیدن جهان اطرافش است.

چرا باید کتاب پیله پروانه ها را بخوانیم؟

• این کتاب از دل یک روز عادی، چندین مسئله‌ی اجتماعی و خانوادگی را کنار هم می‌گذارد.
• خواننده با مجموعه‌ای از گفت‌وگوها روبه‌رو می‌شود که تفاوت نگاه آدم‌ها به پوشش، زیبایی، قانون و زندگی را نشان می‌دهد.
• رابطه‌ی سیاوش، پروانه و شاپرک، لایه‌ی عاطفی مهمی به روایت می‌دهد و بحث‌های داستان را از فضای صرفاً خیابانی بیرون می‌آورد.
• اثر نشان می‌دهد قضاوت‌های روزمره چطور می‌توانند بر روابط خانوادگی و نگاه آدم‌ها به خودشان اثر بگذارند.

خواندن کتاب پیله پروانه ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پیله پروانه ها به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های اجتماعی که در بستر زندگی روزمره پیش می‌روند.
• خوانندگانی که به روایت‌های خانوادگی با محوریت رابطه‌ی زن و شوهر و دغدغه‌ی فرزند علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند برخورد دیدگاه‌های مختلف درباره‌ی پوشش، زیبایی و قانون را در قالب داستان دنبال کنند.
• مخاطبانی که از شخصیت‌هایی لذت می‌برند که در طول روایت، مدام در حال فکر کردن و بازنگری در قضاوت‌های خود هستند.
• علاقه‌مندان به آثاری که فضای شهر، کار روزانه و گفت‌وگوهای پراکنده‌ی میان آدم‌ها را به ماده‌ی اصلی داستان تبدیل می‌کنند.

بخشی از کتاب پیله پروانه ها

«سیاوش پشت فرمان پرایدش منتظر سبز شدن چراغ نشسته بود. گرمای هوا، ترافیک و دود غلیظ اگزوزها، مثل همیشه اعصابش را به‌هم‌ریخته بود. کمی سرش را بالا آورد تا از پشت عینک دودی ارزانش، زمان باقی‌ماندهٔ چراغ‌قرمز را ببیند. نگاهش که پایین افتاد، ناگهان روی زنی که داشت از خط عابر پیاده عبور می‌کرد، لغزید.

ناخودآگاه نفس عمیقی کشید. عینک را بالا زد و به پیشانی‌اش تکیه داد.

زنی با قدی متوسط، کتی کوتاه و روشن، شلوار غواصیِ چسبانی که در نگاه اول بارنگ پوستش اشتباه گرفته می‌شد، روسری قرمز کوچکی روی سر و رژلبی سرخ‌تر از آن، کفش‌های پاشنه‌بلندی که قدش را بلندتر نشان می‌داد. کیف کوچکش را هم با روسری ست کرده بود. آرام، آرام عرض خیابان را روی خط عابر طی می‌کرد.

سیاوش لب‌هایش را گرد کرد و زیر لب صوتی کش‌دار زد. همان‌طور که رفتن زن را تماشا می‌کرد، بوق ممتد ماشین‌ها حواسش را جمع کرد-چراغ سبز شده بود.

در آینه وسط نگاه کوتاهی انداخت و با عصبانیت گفت:

- خیلی خب بابا... حالا انگار کجا می‌خوان برن!»