کتاب باغ مینو

کتاب الکترونیکی «باغ مینو» سرودهٔ نادم قیصاری به کوشش جواد خاوری در انتشارات آمو چاپ شده است. دیوان نادم دربردارندهٔ غزلیات، رباعیات، مخمسات، ترکیبات، مستزادها، مثنویات و قصاید است؛ هرچند که بخش اعظم کلیات نادم را غزل تشکیل می‌دهد. بیشتر کسانی که دربارهٔ نادم و سبک و سیاق اشعار او نظر داده‌اند، او را پیرو سبک هندی به شیوهٔ بیدل دانسته‌اند.

درباره کتاب باغ مینو

نادم قیصاری یکی از نام‌های آشنا در شعر معاصر افغانستان است. به جرئت می‌توان او را در ردیف شعرای به‌نام هم‌عصرش، مثل صوفی عشقری، عبدالعلی مستغنی و خلیل‌الله خلیلی قرار داد.

نادم تا سن ۶۰ سالگی به وظیفهٔ دبیری و خزانه‌داری در حکومت میمنه باقی ماند، تا این‌که بر اثر سلوک عرفانی و مراقبهٔ نفسانی، تغییر حالتی در او صورت گرفت و از دنیا و مافیها روی گرداند. در پی این تغییر حالت به کعبه مشرف شد و در بازگشت، گوشهٔ عزلت گزید و به صفای باطن پرداخت. او سال‌های آخر عمر خود را در روستای چهارشنبه، از توابع قیصار، اقامت گزید و دهقانی پیشه کرد تا از حاصل دسترنج خود معیشت کند. عمدهٔ اشعار عرفانی او محصول سال‌های پایانی عمر او است.

کتاب باغ مینو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه مندان به اشعار شاعران فارسی‌زبان غیر ایرانی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب باغ مینو

همای عشق

از جهان بیگانه دانم آشنای عشق را

خسرو آفاق می‌خوانم گدای عشق را

می‌تواند سایه اندازد به فرق آفتاب

هر که یابد سایهٔ بال همای عشق را

بگذراند نردبان عجز، عاشق را ز عرش

آن‌سوی افلاک بنگر کبریای عشق را

زاهد افسرده این لذت نمی‌داند که چیست

دُردنوش میکده داند صفای عشق را

گوهر بینش ندارد آب پیش چشم کور

صیرفی عقل نشناسد بهای عشق را

بوعلی از علّت عقل طبیعی شد هلاک

چون نپرسید او ره دارالشفای عشق را

می‌برد پیر مغان، از راه دیرت در حرم

نعل واژون هست اکثر رهنمای عشق را

جنس باقی کی توان جستن به بازارِ فنا

برنتابد این دکان، بیع و شرای عشق را

کی بدین خوان تهی عاشق کند دستی دراز

دو جهان یک لقمه باشد اشتهای عشق را

از دل سیماب‌سان وز اشک چون گوگرد سرخ

چهره‌ام زر ساخت، نازم کیمیای عشق را

سرکشی مفروش از غفلت به پامالان‌ِ فقر

حملهٔ شیر است نقش بوریای عشق را

گفت‌وگوی عشق، واعظ را به منبر خیرگی‌است

می‌توان بر دار گفتن ماجرای عشق را

می‌رسد شبنم به خورشید از ره افتادگی

سهل منگر کوشش بی دست‌وپای عشق را

چهرهٔ کاهی به آب روی گوهر کی دهد؟

هر که داند فیض جذب کهربای عشق را

چشم جان روشن نگردد تا نسوزد تن، بجوی

«نادم» از خاکستر خود توتیای عشق را