کتاب خیال باف

کتاب الکترونیکی «خیال باف» نوشتهٔ پم مونوز رایان با ترجمه ریحانه عبدی در انتشارات منظومه خرد چاپ شده است. خیال‌باف براساس زندگی کودکی پابلو نرودا و با الهام از آثار او نوشته شده است. پم مونوز رایان، در سال ۲۰۱۱ به خاطر نگارش این رمان موفق به دریافت جایزه پورابلپره شد. این جایزه همه ساله به نویسنده یا تصویرگری اهدا می‌شود که اثرش توانسته باشد در حوزه‌ٔ ادبیات کودک و نوجوان به بهترین شکل فرهنگ لاتین را به نمایش بگذارد. تصویرگر این کتاب پیتر سیس برنده‌ٔ جایزه هانس کریستین اندرسن ۲۰۱۲ است. تصویرهای پیتر سیس در درک مفهوم داستان و تخیل‌پردازی خواننده بسیار تاثیرگذار است.

درباره کتاب خیال باف

خیال‌باف داستانی تخیلی براساس زندگی و تجربیات کودکی و نوجوانی پابلو نروداست. نام اصلی نرودا، نفتالی ریکاردو الیسر ریه‌س باسوآلتو است و نام شخصیت اصلی داستان نیز نفتالی است که در واقع کودکی‌های اوست. در داستان می‌بینیم که نفتالی یا همان پابلو نرودا کودکی است که به یادگیری علم و ریاضی علاقه ندارد، اما برای قصه گفتن توانایی و حوصلهٔ بسیاری دارد. پدری دارد که با کار و تلاش مسائل را فقط به‌ صورت دستوری می‌خواهد حل کند. او مادربزرگ و برادری مهربان دارد. نفتالی پسری است که با بدن نحیف سعی می‌کند از پس معجزه‌ اعداد بربیاید و در این میان، کلماتی که او هر‌کدام را در مشتش قایم می‌کند نجاتش می‌دهند. در کودکی از سرما استخوان‌درد می‌گیرد و همین داستان‌ها هستند که او را نجات می‌دهند. پابلو نرودا یکی از تاثیرگذارترین شاعران قرن بیستم است که در سال ۱۹۷۱ جایزهٔ نوبل ادبیات را دریافت کرد. نرودا برای مردم معمولی و از چیزهای معمولی می‌نوشت. او معتقد بود همه‌ٔ داستان‌ها، از قبل وجود داشته‌اند و الهام را می‌توان در ساده‌ترین چیزها و جزئی‌ترین ریزه‌کاری‌ها یافت. قبل از شروع داستان این شعر را می‌خوانیم:

من شعرم،

در انتظار تسخير روح شاعر.

من سؤال می‌پرسم

سؤال‌هایی با جواب‌های بسیار

اما منتنها يك جواب را انتخاب نمی‌كنم،

من همه را برمی‌گزينم.

نزديك‌تر بيا...

... اگر شهامتش را داری.

کتاب خیال باف را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

هرچند کتاب خیال‌باف برای گروه سنی کودک و نوجوان نوشته شده است اما بزرگسالان نیز می‌توانند از خواندن این زندگینامهٔ زیبا و لطیف لذت ببرند.

بخشی از کتاب خیال باف

در قاره ترانه‌ها، در کشوری به شکل بازوی بلند یک گیتاریست، باران تندی در شهر تمویو می‌بارید. ِدرحالی‌که روی تخت به بالشش تکیه داده بود، به تکالیف مدرســه‌اش نگاه می‌کرد. معلمش می‌گفت که جمع و تفریق کار راحتی اســت، اما برای نفتالی هیچ‌وقت ســاده نبود. آخ که چه‌قدر آرزو می‌کرد عددها ناپدید شوند! چشم‌هایش را به هم فشار داد و دوباره بازشان کرد. عددهای دو و ســه ازروی کاغذ بلند شــدند برای بقیه عددها دســت تکان دادند تا به طرفشان بروند. اول‌ازهمه پنج‌ها و هفت‌ها بالا پریدند و بالاخره، بعد از کلی سیخونک زدن، چهارها و یک‌ها و شش‌ها هم دنبال بقیه راه افتادند. اما نُه‌ها و صفرها از جای‌شان تکان نخوردند، و بقیه تنهایشان گذاشتند. عددها در یک صف طولانی از اشکال ریزه‌میزه، دست‌های همدیگر را گرفتند، دور اتاق پرواز کردند و از شکاف پنجره فرار کردند. نفتالی کتابش را بست و لبخند زد.