کتاب چرا؟

کتاب چرا؟ نوشته حسین مرادی است. این کتاب را انتشارات آرمان رشد برای تمام علاقه‌مندان به شعر معاصر منتشر شده است.

درباره کتاب چرا؟

این کتاب مجموعه‌ای از نثرها و اشعار حسین مرادی است. اگر هر انسانی ۲ نفر است، شاعر ۳ نفر است، اگر هر انسانی تشکیل شده است از بدن و روح، شاعر تشکیل شده است از بدن و روح و فرد سومی که از بیرون با او صحبت می‌کند. شاعر در این کتاب به بیان احساساتش می‌پردازد. 

شعر یکی از راه‌های انتقال احساسات است. شاعر برای بیان حقیقت احساسات و عواطفش به زبانی نیاز دارد که او را از سردی مکالمه روزمره دور کند و بتواند با آن خیالش را معنا کند و شعر همین زبان است. با شعر از زندگی ماشینی و شلوغ روزمره فاصله می‌گیرید و گمشده وجودتان را پیدا می‌کنید. این احساس گمشده عشق، دلتنگی، دوری و تنهایی و چیزهای دیگری است که قرن‌ها شاعران در شعرشان بازگو کرده‌اند.

خواندن کتاب چرا؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شعر معاصر پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب چرا؟

روزی منتظر میهمان عزیزی بودم با وجود این‌که نشانی منزل را هم داشت، نگران بودم که آدرس را پیدا نکند و برگردد. به این خاطر در فاصله‌های اندک به‌طرف پنجره می‌رفتم و کوچه را نگاه می‌کردم چندین بار این کار را کردم. موقع اذان مغرب شد وضو گرفته و نمازم را خواندم درحالی‌که در فکر میهمانم بودم... نماز تمام شد.

در این هنگام زنگی در ذهنم به صدا در آمد، احساس کردم از یکی از خواب‌های‌غفلت بیدار شدم، احساس کردم یکی گوش مرا گرفته و به من می‌گوید: «ای بندۀ ناسپاس خدا او به تو گفته است شاید امشب به منزلت بیایم و تو تمام فکر و ذهنت را به آمدن او سپرده‌ای، بارها از جا برخاستی و مسیر آمدنش را نظاره کردی که شاید بیاید؛ اما به این زودی فراموش کردی که میهمانی عزیزتر از او بارها به تو گفته است روزی پنج بار به نزد تو می‌آیم، گاهی هفته‌ای یک‌بار و گاهی در ماه یک‌بار یا سالی یک‌بار بر تو لازم می‌آید که مسیر آمدن او را نگاه کنی اصلاً درنهایت یک‌بار به نزد تو می‌آید و تو به اجبار باید با نزدیکانت خداحافظی کنی، اموال و دارایی‌ات را ترک کنی، عزیزترین‌ها را رها کنی.

هان ای عبد ناسپاس، آیا همه این‌ها ارزش این را ندارد که به خاطر من هم، گاهی سری به کوچه، به خیابان، به بیابان، به کوه‌ها و به رودها بزنی آسمان را نگاه کنی، درختان را نگاه کنی شاید من در آنجا باشم، یا شاید از دیدن من خوشحال نمی‌شوی؟!»