کتاب مشورت گری؛ نظریه و کاربست

مشورت گری؛ نظریه و کاربست نوشتهٔ کریستین آنلاف ساباتینو با ترجمهٔ دکتر ذبیح اله عباس پور(عضو هیأت علمی دانشگاه شهید چمران اهواز) و نرگس چرخاب در انتشارات سپهر دانش به چاپ رسیده است. این کتاب در حوزهٔ روانشناسی و به صورت تخصصی در موضوع مشاوره است. کتاب حاضر از معتبرترین کتابها در موضوع مشاوره مدرسه و ارائه خدمات مشاوره ای به عنوان مددکار اجتماعی به دانش آموزان است و می تواند راهنمای کاربردی برای مشاوران مدرسه در زمینه اجرای نقش مشورتی آنها باشد.

درباره کتاب مشورت گری؛ نظریه و کاربست

این کتاب در سه بخش تنظیم شده است. بخش اول، زمینه تاریخی مشورت‌گری مددکاری اجتماعی مدرسه را توضیح می‌دهد، روش را تعریف می‌کند و فرایندهای اساسی را مورد بحث قرار می‌دهد. فصل اول چارچوبی برای مقایسه و هم‌سنجی مدل‌های متنوع مشورت‌گری است. این چارچوب، توصیفی از هدف اساسی مدل‌ها، فرمول‌بندی مسئله، روش‌های اقدام، مفروضه‌هایی درباره فرایندهای تغییر، منابع اقتدار و قدرت متخصص، و سیستم ارزشی اساسی است علاوه بر این، نظریه‌های رفتار انسان که به مدل‌های مشورتی جهت می‌دهد، معرفی شده‌اند. بخش دوم شش مدل مشورتی مورد استفاده در مددکاری اجتماعی مدرسه را مورد بحث قرار می‌دهد. این مدل‌ها عبارت‌اند از برای تشریح هر مدل، نمونه‌های موردی ارائه شده است.

همچنین چگونگی رابطه هرکدام از مدل‌ها با رویکرد پاسخ به مداخله موردبحث قرار گرفته است. در پایان هر فصل، هرکدام از مدل‌ها با یکی یا بیشتر از سطوح رویکرد پاسخ به مداخله تبیین می‌شوند تا مشخص شود که چگونه هر مدل می‌تواند خدمات کلی، هدفمند یا فردی فراهم کند. منابع بیشتر و مطالب پیشنهادی که در پایان فصول ارائه شده به خوانندگان فرصت می‌دهد تا در مورد یک مدل مشورتی که با الگوی عملی مددکاری اجتماعی مدرسه سازگارتر است، بیشتر یاد بگیرند. بخش سوم قواعد خاص و فرایندهای معمول را که با خدمات مشورتی موفق رابطه دارند، مورد بحث قرار می‌دهد. علاوه بر بحث در مورد مراحل و اهداف مشورت گری، ما توجه ویژه‌ای به قواعد اخلاقی مربوط به مسائل مشورتگری در محیط مدرسه و همچنین تأثیر فرهنگ و تنوع فرهنگی در فرایندهای مشورتی مددکاری اجتماعی مدرسه داشته‌ایم.

کتاب درباره کتاب مشورت گری؛ نظریه و کاربست را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به همهٔ مشاورین مخصوصاً مشاورین مدارس پیشنهاد می‌شود.

بخشی از ٰدرباره کتاب مشورت گری؛ نظریه و کاربست

در سنت مددکاری اجتماعی، حل مسئله به طور متعارف به معنای ارائهٔ خدمات مستقیم به مراجعان است. بااین‌حال، روش‌های مشورت‌گری کاملاً متفاوت هستند؛ زیرا مشورت‌گر به‌ندرت تماس مستقیمی با سیستم مراجع موردنظر دارد. در عوض، ارزیابی‌ها و مداخلات با کمک مشورت‌‌جو انجام می‌شود و خود او مسئول اصلی ارائهٔ خدمات مستقیم است. برخلاف سایر روابط حرف‌های، رابطهٔ مشورتی منحصربه‌فرد است؛ زیرا کاملاً داوطلبانه است. به‌عبارت‌دیگر، مشورت‌جویان برای پذیرش یا رد نتیجه‌گیری‌ها و پیشنهادهای مشورت‌گر کاملاً آزاد هستند. آنها مجبور به پیروی از پیشنهادهای مشورت‌گر نیستند. این موضع یکی از ویژگی‌های خاص تعریف ویژگی‌های مشورت‌گری است؛ به‌عبارت‌دیگر، مشورت‌گر را به چالش می‌کشد تا مدیریت مشکل را رها کرده و مسئولیت تغییر را به کارشناس دیگری واگذار کند. مشورت‌گری منحصراً بر مشکلات کاری مشورت‌جو دارد. البته این گفته به معنای آن نیست که مسائل، باورها و نگرش‌های مشورت‌‌جویان با مشکلات کاری ارتباطی ندارند. بااین‌حال، واردکردن مشکلات شخصی مشورت جو به فرایند مشورت‌گری باعث می‌شود تا در مرزهای رابطه مشورتی شکاف ایجاد شود. وقتی مسائل شخصی مشورت جو با فرایند مشورت‌گری تداخل پیدا می‌کند مشورت‌گر مجبور می‌شود مشورت‌جو را به متخصص دیگری ارجاع دهد تا نقش‌های مشورت‌گری حفظ شوند. شنیدن صحبت‌های مشورت‌جو جهت حمایت از وی مشکلی ایجاد نمی‌کند اما بحث‌وبررسی عمیق مسائل شخصی او یک تله است که باید از آن اجتناب شود.