کتاب سیاست انرژی در روابط بین الملل

کتاب سیاست انرژی در روابط بین الملل نوشته پروفسور برندا شفر و ترجمه دكتر ناصر فرشادگهر و فرناز بادپر است.

 درباره کتاب سیاست انرژی در روابط بین الملل

این موضوع که کشورها و دولت‌ها از ترکیب نفت و سیاست اغلب انتقاد می‌کنند، پرسمان نوين و غیرمتعارفي نیست. یکی ار انتقادها به جنگ میان ایالات متحده با عراق این بود که هدف آن تنها نفت عراق بوده است. در بررسی مزیت‌های خطوط لوله و سیاست¬های مختلف تولید انرژی به شرکت‌ها و کشورهای تولید کننده انرژی در مورد ملاحظات اقتصادی آنها هشدار داده می¬شود. پيوست برنامه توسعه سازمان ملل و بانک جهانی در سال ۲۰۰۳ نشان می‌دهد یکی از پیشنهادات اصلی آن توسعه سراسری خطوط لوله گاز و نفت است که طرح‌ریزی آن باید بر مبنای ملاحظات تجاری باشد. ایالات متحده و اروپا به روسیه و دیگر کشورهای صادر کننده انرژی در مورد جداسازی انرژی از روابط خارجی خود هشدار داده‌اند. وزیر خارجه وقت آلمان «اشتاين ماير» خاطر نشان می‌کند که:

«انرژی نباید به عنوان یک قدرت رایج در سیاست‌های بین‌المللی گردد.»

معاون وقت ریاست جمهوری امریکا «دیک چنی » اشاره به رفتار روسیه در روند انرژی خود در مقابل همسایگانش داشت و چنين مي¬گفت:

«هیچ¬گونه منفعت قانونی به هنگامی که نفت و گاز به عنوان ابزارهای ارعاب و تهدید و یا حق السکوت باشند، به كار نمي‌رود و همچنین زمانی که عرضه و یا صادرات انرژی دستکاری گردد و یا تلاش برای انحصاری کردن حمل و نقل انرژی صورت گیرد، نادرست مي-باشد»

یکی از شواهد آشکاری که برای این موضوع است زمانی است که صادرکنندگان انرژی از آن به عنوان یک ابزار برای ارتقای اهداف سیاست خارجی خود استفاده می‌کنند. ایالات متحده و اروپا بارها استفاده از انرژی را به عنوان یک «سلاح» نادرست دانسته¬اند، انرژی باید به عنوان یک ابزار قانونی استاندارد در سیاست خارجی مورد استفاده قرار گیرد.

در این کتاب ادعای دیگری نیز مورد بررسی قرار می‌گیرد:

انرژی و علوم سیاسی ذاتا به هم پیوسته‌اند. توانایی یک کشور برای دستیابی به سياست عرضه کنندگان انرژی و چگونه است؟ انرژی و تعیین شيوه‌هايي که در آن از انرژی براي تصمیمات مهم اقتصادی و امنیت ملی و ثبات محیطی يک کشور استفاده شود، چه هستند ؟

امروزه شيوه زندگی عمومی مرسوم و ساختار جامعه جهانی به صورت بشر «هیدروکربنی» است و راه‌هایی که آن را ایجاد می‌کنند، جنگ دستمزدها و یافتن دل مشغولي‌هايي که نیازمند «دسترسی مداوم» به سوخت‌های فسیلی است. افزون بر این امر برای صادرکنندگان و کشورهای مهم ترانزیت انرژی، سیاست عرضه انرژی همانند قسمتی از سیاست‌های ذخيره سازي مهمات جنگی و یا همانند دیگر ابزارهای اقتصادی، نظامی و دیپلماتیک آنهاست. بنابراین احتمالا کشورهای زیادی از انرژی به عنوان سازوكار دستیابی به اهداف سیاسی خود، در مقابل، نادیده گرفتن اهداف نظامی و اقتصادی آن استفاده می‌نمایند. 

خواندن کتاب سیاست انرژی در روابط بین الملل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 پطوهشگران و علاقه‌مندان به علوم سیاسی مخاطبان این کتاب‌اند.