جُرج وودکاک، نویسنده، استاد دانشگاه و روزنامه‌نگار کانادایی در کتاب آنارشیسم، به شرح برداشت خود از این گرایش اجتماعی- سیاسی که در طول تاریخ دچار بدفهمی شده است می‌پردازد.

درباره کتاب آنارشیسم

این کتاب کتابی جامع در زمینه تعریف و تشریح آنارشیسم محسوب می شود. و نویسنده آن بر تمامی وجوه فکری و تاریخی این گرایش توانایی این را داشته که در کتابش نگرش‌های نادرست را درباره آنارشیسم از ذهن مخاطب بزداید.

وودکاک در این کتاب با تکیه بر احاطه نظری و تجربه عملی خود یکی از بهترین بررسی‌های نظری و تاریخی را درباره اندیشه‌ها و جنبش های طرفدار اختیار نوشته است. این کتاب کامل تا کنون به بیشتر زبان های دنیا ترجمه شده و در پژوهش‌های گوناگون بارها به آن ارجاع داده شده است.

وودکاک در دهه ۵۰ میلادی، به دلیل رابطه و دوستی با ماری لوئیز برنری، در صف اول مبارزان آنارشیست قرار گرفت. او در این زمان، سردبیر و بنیانگذار چند نشریه معتبر و معروف آنارشیستی بود. وودکاک دو دهه بعد، علاوه بر پژوهش و تحقیق درمورد تمام جریان‌ها و نحله‌های آنارشیسم چون آنارشیسم کمونیست، سندکالیست، فردگرا، دینی، فمنیستی و... رو به تالیف کتابی جامع و کامل در این زمینه آورد و به گواه نظر محقق‌ها و اندیشمندان حوزه فلسفه سیاسی، به خوبی توانست از پس این کار برآید.

خواندن کتاب آنارشیسم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان و پژوهشگران حوزه علوم اجتماعی و علوم سیاسی

درباره جرج وودکاک

جُرج وودکاک سال ۱۹۱۲ در شهر وینیپگ کانادا به دنیا آمد. در کودکی به انگلستان رفت و تا سال ۱۹۴۹ که به کانادا بازگشت در آن کشور اقامت کرد. او نخست به عنوان یک شاعر دست به قلم برد و در دههٔ ۱۹۳۰ به انتشار مجلات کوچک پرداخت. صلح‌دوستی‌اش او را منطقاً به سوی آنارشیسم سوق داد (زیرا نفی خشونت متضمن نفی جبر و زور نیز هست). در این میان دوستی‌اش با ماری لوییز برنری مهم‌ترین نقش را در کشاندن او به فعالیت‌های آنارشیستی، در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۹، داشت. وودکاک استاد زبان انگلیسی در دانشگاه واشنگتن و نیز استاد زبان انگلیسی و مطالعات آسیایی در دانشگاه بریتیش کلمبیا بود، اما در ۱۹۶۳ از کار تدریس در دانشگاه کناره گرفت تا وقت خود را به‌تمامی صرف نوشتن کند. او یکی از سردبیران نشریهٔ گزارش جنگ و آزادی و همچنین سردبیر و بنیان‌گذار نشریهٔ ادبی اختیارگرا به نام ناو (اکنون) بود. او سال ۱۹۹۵ درگذشت.

کتاب‌های وودکاک جایزه‌های ادبی بسیار برد و در ۱۹۷۳ به خاطر دستاوردهایش در نگارش کتاب‌های هنری و علوم انسانی جایزهٔ مولسون، که معتبرترین جایزه در کاناداست، نصیب وی شد. حدود چهل کتاب نوشته است که عمدتاً شامل سفرنامه، تاریخ، شعر، نقد ادبی و زندگی‌نامهٔ بزرگان و نخبگان آنارشیست است. این زندگی‌نامه‌ها دربارهٔ کروپوتکین، پرودون، اسکار وایلد و شبه‌آنارشیست‌هایی مانند آلدوس هاکسلی و جُرج اورول است. در این‌جا شماری از آخرین کتاب‌هایش را نام می‌بریم: نفی و طرد سیاست (۱۹۷۲)، هربرت رید (۱۹۷۲)، چه کسی امپراتوری بریتانیا را نابود کرد؟ (۱۹۷۴)، گابریل دومون (۱۹۷۵) و یادداشت‌هایی دربارهٔ دیدارها (۱۹۷۵). کتاب آنارشیسم او یکی از برجسته‌ترین بررسی‌های نظری و تاریخی دربارهٔ اندیشه‌ها و جنبش‌های «طرف‌دار اختیار» است.

بخشی از کتاب آنارشیسم

آنارشی ناپایدار است، اما استبداد میل به ماندگاری دارد. آنارشی مایهٔ بیداری ذهن است نیرو و امکانات را در میان اجتماع پخش و پراکنده می‌کند، هر چند این کار را به بهترین شیوه به انجام نمی‌رساند... اما در استبداد ذهن پایمال‌شده زشت‌ترین نوع تساوی می‌شود. هر چیزی که نشان از عظمت داشته باشد به دست بدگمانی و حسد ویرانگر سقوط می‌کند.

در مفهوم مثبت آنارشیسم که امروزه پذیرفته شده است، گادوین در رأس این سنت قرار دارد، زیرا بحث‌هایی که او سال ۱۷۹۳ با انتشار کتاب تحقیقی دربارهٔ عدالت سیاسی مطرح کرد، همهٔ جنبه‌های اساسی آموزهٔ آنارشیسم را در برمی‌گیرد. او هرگونه نظام اجتماعی متکی بر حکومت را رد کرد و برداشت خود را از یک جامعهٔ ساده‌شده و نامتمرکز پیش نهاد که در آن اقتدار به کمترین حد موجود است که آن نیز رو به کاهش دارد و بر پایهٔ سهیم شدن داوطلبانه در کالاهای مادی استوار شده است.

نظرات کاربران درباره کتاب آنارشیسم