نظرات کاربران درباره کتاب آزارشان به مورچه هم نمی‌رسید

مهم‌ترین مفهومی که نویسنده خواسته تو این کتاب مطرح کنه اینه که جنایتکاران جنگی لزوماً انسان‌هایی ذاتاً شرور یا بیمارانی روانی نبودن بلکه خیلی از اونها آدمایی معمولی بودن که در شرایط خاص نیمه تاریک وجودشون فعال می‌شه. همواره باید مراقب خودمون باشیم؛شرارت در کمین ماست.

خواندن این کتاب رو خیلی توصیه می کنم هم به دلیل آگاهی از تاریخی که چندان فاصله ای از ما ندارد هم به دلیل مردمی که سطح فکری شان مانند ما ایرانی هاست. از لحاظ روانشناختی خیلی تحت تاثیرم قرار داد که به خودم نگاه کنم به اعماق تاریک روحم ببینم آیا من هم می توانم یکی از این جنایتکاران باشم یا نه حقایق بسیار تکان دهنده و در مواردی هم بسیار خشن و بی پرده بود.

بسیار کتاب تکان دهنده و قابل تاملی بود.

از همین نویسنده کمونیسم رفت ما ماندیم و حتی خندیدیم رو بخونید. این کتابم جالب بود روایت های متاثر کننده ای داشت.

درون هریک از ما، در گوشه‌ای تاریک، شاید هیولایی به انتظار زمان مناسب برای حمله در کمین نشسته است. کتاب‌هایی مانند این کتاب ما را متوجه می‌کنند که هیچ‌چیز از هیچکس، حتی ما، بعید نیست و در موقعیت‌های خطیر که به آسانی خطر لغزش به جایگاه دیکتاتوری دهشتناک و فردی که با خونسردی دست به قتل عام می‌زند وجود دارد. پس هرگز چشم و دست از دامان انسانیت برنداریم.

تاریخ همیشه و همه جا در حال تکرار شدنه... کتاب عجیبی بود.. دیروز تو بوسنی، امروز تو ایران طاقچه جان بیا ب جای کتابای تکراری اینا رو مطرح و پر فروش کن. این کتاب ماجرای تبدیل شدن همسایه‌ها به قاتلین همدیگه ست! چطور یهو همسایه همیشگی، مغازه‌دار محل، آشنای خانوادگی، رودرروی همسایه و آشنای خودش می‌ایسته و اونها رو قتل‌عام می‌کنه؟! چطور انسانی که تا مدتی پیش کنارت زندگی می‌کرده، تبدیل به قاتلت می‌شه؟! این ماجرا مربوط به نسل‌کشی بوسنی و هرزگوینه و نویسنده‌ش میگه ماجرا فقط این نیست که یه تعدادی جنایتکار جنگی بودن و محاکمه شدن، موضوع مهم‌تر تبدیل شدن آدمهای معمولی به هیولاهای آدم‌خواره که کم هم نبودن....