نظرات کاربران درباره کتاب کافه لواسون

قبل از خرید کتاب یه دوستی نوشته بود از ظاهر جلد کتاب قضاوت نکنیم و من چقدر خوشحالم که با همین نظر باعث شد کتاب رو بخرم و از خط به خط این کتاب لذت ببرم قلم زیبای نویسنده یک طرف و موضوع جالب و جذاب کتاب هم از یک طرف دیگه باعث شد توی این شب‌های پر از استرس واقعا لذت ببرم و شب‌ها به عشق خوندن این کتاب زودتر از همیشه بیام توی تخت مثل اکثر داستان‌های ایرانی شاید یه مقدار کلیشه داشته باشه اما موضوع کلی کتاب واقعا غافلگیرتون میکنه کتاب رو بخرید بخونید لذت ببرید.

اگر میخواید عشق پاک رو ببینید؛ اگر میخواید با دنیای زنانه آشنا بشید؛ اگر میخواید جنس تنهایی زنی امروزی اما متعهد و متدین رو بفهمید؛ اگر میخواید ببینید بین عشق تا نفرت چقدر فاصله است؛ بهتون پیشنهاد میکنم کتاب رو بخرید و مطالعه کنید و حلاوت آن را تا مدتها مزه‌ مزه کنید. ولی اگر برایتان خریدش ممکن نیست، نسخه الکترونیکی آن را تهیه و مطالعه کنید مطمئن باشید بیشتر از یک بار آن را خواهید خواند و یاد و خاطره‌ی آن همیشه با شما خواهد ماند.

واقعا از روی جلد قضاوت نکنید

در بیان احساسات یک خانم کاملا بی نقص و زیبا دلم میخواهد در تک تک لحظاتش غرق شوم انتهای کتاب به جایی میرسه که در حالی که نفس در سینه حبس شده و گوشه چشمتان تر شده از پایان این داستان بی نظیر ناراحت میشوید…

یکی از بهترین کتاب های فارسی بود که خوندم

کتاب خیلی قشنگی بود، حال و هوای یه خانم که کافه ای تو لواسون داره...و کتابی بود که هم غافلگیرت میکنه هم نمیذاره از جات بلند شی😇عاشقانشم خیلی خوشم اومد

من کتابشو خوندم. عاشق جزییات و توصیفاتش شدم. انگار لیلی همینجا کنار ما زندگی می‌کنه. یه جا میگه اسم همه زنها لیلیه. واقعا راست میگه. از این که بردیا دوست صمیمی افشین یداللیه خوشم اومد. احتمالا چند ماه دیگه دوباره بخونمش چون وقتی به اخرش میرسی دلیل یه چیزایی که اولش گفته شده رو میفهمی به قول اون دوستمون خوندن این کتاب استرس موشک بارون رو از بین میبره. بخشی از کتاب: «در این یکسالی که یکدیگر را ندیده ایم عاشق بعیدترین مرد لیلی پسند شده ام. عاشق یکی که توی پارکینگ خانه اش میباخ و لامبورگینی دارد. خودش را به تخت بسته تا کوکائین را ترک کند. لباس سرتاپا مشکی می پوشد هر وقت بخواهد جفت شش می اورد. عاشق تهران و ترافیک غروبهای صدر و همت است و نیمه شب ها از دلتنگی برادرزاده ی مرده اش گریه میکند. در دهه هشتاد خودشان و ترانه های کریس ریا جا مانده. همیشه در جیب لباسش دستمال کاغذی دارد و با کولی صدسال تنهایی قرار ملاقات می گذارد»