نظرات کاربران درباره کتاب چقدر خوب سیگار می کشیدم

برای کتاب هایی که نمیشناسیم دیدن نظرات کمک کننده ست تا بفهمیم اون کتاب اصن چیه با چی کار داره حرفش چیه. اما تو کتاب های تازه چاپ شده نظرات نمیتونه زیاد کمک کننده باشه چون تازه دراومده و باید بیشتر صبر کنیم، هرچی بگذره نظرات واقعی تر و متنوع تر میشه. این کتاب از نظر و سلیقه من اتلاف وقت بود. چیزی از متنش رو دوست نداشتم جز چند تا معدود جمله داخلش بقیش حوصله سر بر بود. عین همون سیگار بی ارزش و اورریتد. سیگار، قهوه، سر درد کنارش و نقل قول از این اون، شاید برای بعضیا قابل درک و مفهومی باشه اما برای من خیر. امیدوارم هرکی خوند خوشش بیاد. مراقب هم باشیم کنار هم بمونیم.

برای من بسیار شگفت آور و زیبا و الهام بخش بود؛ اما شما تنها در دو صورت این کتاب را بخوانید. اگر می‌نویسید، و یا اگر سیگار می‌کشید. جز این دو بسیار بعید است که بخوانید و با صرف خواندن آنچه باید را درک کنید.

لذت مواجهه با «ادبیت» آن هم در چند صفحه، وجدآور بود. داستان اول-بنسای- از حیث انسانی، چیزی بود که به کلمات در نمی‌آید. بنسای اوج سادگی نثر نویسنده را با پیچیده‌ترین شکل احساسات کاراکتر "خولیو" پیوند زده. ناداستان دوم که عنوان کتاب نیز هست، چندان درجه یک نبود، اما تا به حال چنین موضوعی را اینقدر لُخت و از دیدگاه دفاع از سیگار‌ نخوانده بودم.

بعد از مدت‌ها کتابی را صبح شروع کردم و تا غروب که تمام شود رهایش نکردم.

نتونستم با این کتاب ارتباط برقرار کنم ):

من اصلا با این کتاب ارتباط برقرار نکردم

دوستان خواندن این کتاب کتاب رو از دست ندن , میتونم بگم با یک شاهکار ادبی و روایی رو به رو هستید ، در یک شب تممومش کردم و اثرش حالا حالا ها باهامه

«آن‌چه برای یک اهل دود ناداستان است، برای نااهل دود داستان است.» مدت‌ها بود کتابی را با چنین لذتی نخوانده بودم؛ انگار فراموش کرده بودم می‌شود در داستان‌ها گم شد و دوباره خودت را پیدا کنی. هر دو داستان، «بُنسای» و «چقدر خوب سیگار می‌کشیدم» را با اشتیاق و لذت خواندم. نثر صمیمی و درخشان سامبرا، دو داستان جذاب و ماندگار ساخته که به‌راحتی از ذهن پاک نمی‌شوند.در پایان داستان اول، خولیو، حقوق دو هفته کارش را به تاکسی می‌دهد که تاکسی او را در شهر بچرخاند. مبدا مشخص، اما مقصد معلق است. و آیا زندگی هم، خود چنین نیست؟ مبدا آن را می‌دانیم اما مقصد و چگونگی آن تماما در ابهام است. زندگی، همان تاکسی‌سواری بی‌هدف برای دیدن این کل شهر است. داستان دوم، داستان مردی است که برای رهایی از میگرن، سیگار را به عنوان آخرین راه ممکن درمان، ترک می‌کند؛ و بعد این کار، همه‌چیز سراسر ملال می‌شود. نوشتن و خواندن، دیگر همان نوشتن و خواندن با هم‌نشینی سیگار نیست. سیگار می‌کشیم، آگاهانه عمر خویش را کوتاه می‌کنیم و این خود حکایتی است. اما با این کار، همه‌چیز رنگی دیگر می‌گیرد و در این تاکسی‌سواری، کمی به ما خوش‌می‌گذرد.

کتاب دوست داشتنی بود. عشق و نفرت رابطه ای بین سیگار و کسی که بهش اعتیاد داره رو خوب تعریف کرد و ما بین کتاب دلم برای کشیدن و ترک سیگار تنگ میشد. این رو هم اضافه کنم که یک بداهه پردازی خاصی تو متونش میدیدم که بنظرم اینطور بود.

این کتاب سلیقه‌ی هر کسی نیست. دوتا داستان داره که فضای هر کدوم یه جوریه که مرز بین واقعیت و خیال توشون کمرنگه، به خصوص داستان دوم که اصلا بیشتر شبیه جستاره تا این که داستان باشه. اگه دنبال چیزی هستین با شروع و پایان مشخص و کاراکترهای قابل اعتماد، اصلا این کتاب به دردتون نمی‌خوره و ازش خوشون نخواهد اومد. ولی اگه جزو کسایی هستین که می‌تونن فقط با کتاب همراه بشن و توی داستان دنبال "مقصد" نباشن و صرفا از مسیر لذت ببرن، پس ممکنه خوندنش براتون جالب باشه

زندگی یک روایت خطی نیست..‌. چیزهایی که نمی‌دانیم از آن‌چه که می‌دانیم بیشتر است و ما با همه‌ی آن‌ها زندگی می‌کنیم... خواندن از نویسنده‌های آمریکای جنوبی معمولا ختم به خیر می‌شود و از آلخاندرو سامبرا هم چنین بود... خوب است که سیگار هم اگر می‌کشیم مثل بخش پایانی کتاب باشد!!

نوشته کتابش قوی بود ولی به درد همه نمیخوره من خودم خوندمش برای ایده گرفتن و ادامه کتاب خودم بستگی داره برای چی بخواین بخونین کتاب رو

کتاب بسیار خوبی بود،براحتی میشد با کارکتر همزادپنداری کرد و در داستان غرق شد