نظرات کاربران درباره کتاب پایان میانگین

8 نکته از این کتاب: 1. مرد متوسط یک افسانه است، نه یک واقعیت علمی 2. تفکر یک‌بعدی درک ما از پتانسیل انسانی را محدود می‌کند 3. ویژگی‌های شخصیتی وابسته به زمینه هستند، نه ویژگی‌های ثابت 4. توسعه انسانی مسیرهای متنوعی را دنبال می‌کند، نه یک مسیر عادی واحد 5. آموزش باید بر شایستگی تمرکز کند، نه نمرات استاندارد 6. کسب‌وکارها زمانی موفق می‌شوند که به فردیت بیش از همسانی ارزش دهند 7. فرصت برابر نیازمند تطبیق محیط‌ها با نیازهای فردی است 8. رویای آمریکایی درباره تحقق شخصی است، نه فقط موفقیت مادی

تاد رز کتاب رو بر اساس «علم فرد» (Science of the Individual) که یک حوزه‌ی تحقیقاتی میان‌رشته‌ای‌ست نوشته، که یعنی برای فهم «فرد» ابزارها، نظریه‌ها و روش‌ها رو از چندین رشته ترکیب کرده. در «عصر میانگین»: میانگین به‌اشتباه به‌عنوان بهترین، نزدیک‌ترین عدد به صحیح‌ترین عددی است که می‌توان به دست آورد. «عصر میانگین» با دو چهره‌ی کلیدی آغاز می‌شه: آدولف کوتله: او مفهوم «انسان متوسط» را مطرح کرد و می‌گفتش هرگونه انحراف از ویژگی‌های انسان متوسط، نشانه‌ای از بدشکلی، ناهنجاری یا بیماری است. فرانسیس گالتون: گالتون با «انسان متوسط» کوتله به‌عنوان ایدئال انسانی موافق نبود. می‌گفتش یک سری انسان‌ها می‌تونه تا حد امکان از متوسط هم بالاتر بره. پس انسان‌ها رو رده‌بندی کرد به نخبگان، میان‌مایگان و بی‌خردان. یعنی اهمیت شخص بسته به فاصله‌ش با طبقه متوسط، یعنی میان‌مایگان، بهتر\برتر یا بدتر بودنش تعیین می‌شه. تیلوریسم روی کار می‌آد و کارگر متوسط شکل می‌گیره، بهترین روش کار برای همه انسان‌ها روی کار می‌آد، تفاوت‌های فردی می‌شن مزاحم، خطا، و انسان‌ها قابل تعویض. فقر کمتر می‌شه، فرصت‌های زندگی بیشتر می‌شه، مسیر زندگی پیش‌بینی‌پذیر می‌شه ولی با هزینه هایی. اما تاد سه اصل رو برای جایگزین کردن میانگین‌گرایی معرفی می‌کنه: اصل ناهمگنی: یعنی هر چیزی اگر دو معیار متفاوت داشته باشه، ناهمگن هستش؛ یعنی چندبعدی و هر بعد با حداقل شباهت به دیگری. مثلاً ممکنه توی ریاضی قوی باشی، تو فلسفه نه، و تفاوت‌های تو توی فلسفه نقص و کم‌کاری تو نیستن، بلکه تفاوت توأن. اصل زمینه: یعنی هیچ رفتاری خارج از زمینه‌ی خاص خودش قابل توضیح یا پیش‌بینی نیست. اصل مسیر: برای رسیدن به یک نتیجه‌ی مشابه، مسیرهای متعدد، متفاوت و به‌یک‌اندازه معتبر وجود دارد. یعنی یک مسیر درست وجود نداره و باقی مسیرها به معنای عقب‌ماندگی از بقیه نیستن. و یک سری راهکارها برای سیستم‌ها می‌ده. فراموش نکنین که: هر کی زودتر برسه، بهتر نیست. چیزی به نام مسیر جهانی برای کارها نیست. موفقیت مقصد مشترک نیست. سرعت، پیش‌بینی‌کننده‌ی هوش بیشتر، موفقیت زودتر نیست. و «ما مجبور نیستیم شبیه بقیه باشیم تا معتبر باشیم». :)