نظرات کاربران درباره کتاب الفت نامه

کتابی که خواندنش برای جامعه امروزی و برای مردمی که روز به روز از هم دورتر میشوند واجب است...

نمی‌دانم که چه شد تصمیم عزم ورقی کردن «الفت‌نامه» کردم. شاید وقتی دیدم «حمیدرضا میررکنی» در مقدمه کتاب از دغدغه‌اش، یعنی «تشکیلات» و «اخلاق تشکیلاتی» سخن گفته، شاخک تیز کردم که؛ «ملامحسن فیض کاشانی» و «الفت‌نامه» را چه به «تشکیلات» و امثالهم! همین قدر می‌دانم که هنوز دو صفحه از پیشگفتار را نخوانده بودم که نوشتم؛ «احساس می‌کنم این کتاب علی رغم حجم کمش، همانند قهوه تلخی‌ست که برای درک طعمش باید ذره ذره آن را در کام ریخت و هر اندکش را بارها مزمزه کرد.» «الفت‌نامه» اولین کتابی بود وقتی به پایان رسید، دلم برای پیشگفتارش تنگ شد! پس برگشتم و به آن ناخنک زدم. البته که پیشگفتار را ملامحسن فیض کاشانی، ننوشته، اما باید به جناب میررکنی و تمام همراهانش که در مقدمه از آنان نام برده، تبریک گفت! گویی قبل از نگارش، اینان خود با هم «اخوان حقیقت» شدند و این پیشگفتار سر ریز آن اخوت و الفت است. اما «الفت‌نامه» در بالا بلندی‌اش همین بس که عارف و عالمِ سالک، ملامحسن فیض کاشانی آن را قلمی کرده است. اضافات رساله را بزنید ۲۰ صفحه هم نمی‌شود! اما برکت از سر روی کتاب جاری‌ست. بعید است واژه‌ای هدر رفته باشد. متن رساله قدری ملس است! از یک طرف اصالت واژگان و ترکیب‌شان کام را شیرین می‌کند و از سوی دیگر هر بندش فریاد می‌کشد که؛ «من را نفهمیدی! دوباره بخوان» ای‌بسا نوشیدن این رساله برای بیگانگان از زبان آخوندی، نیاز به مجاهدت بیش‌تری دارد. این رساله را صبور باید بود. بی‌تعارف؛ این رساله به کتاب‌خانه کوچک ذهن من دست‌برد زد و هر آن‌چه از «تشکیلات» بود بیرون کشید و به تنور «تردید» انداخت. شاید این کتاب باب جدیدی از مطالعه برایم گشود. این کتاب را توصیه می‌کنم به: #مدیران #روحانیون #جهادی_ها #مؤسسه_داران #فعالان_فرهنگی و توصیه نمی‌کنم به کسانی که از ادبیات حوزوی سر در نمی‌آورند یا اهل متون عرفانی و اخلاقی نیستند.