نظرات کاربران درباره کتاب دل سوز

بخش هایی از کتاب کاملا متن پخته بود و بخش هایی خیلی شعارگونه بود، در کل بیشتر شبیه به دفترچه خاطرات وثبت روزمرگی بود تا رمان یا خلا های محسوسی داشت که میتونست پخته تر باشه مثلا یه دختر مدرسه ای یه دفعه میشه ۲۵ سالش؟! در کل ایده بد نبوده ولی نیاز به پرورش یافتن بیشتری داشته

کتاب زیبایی بود از نظر محتوا اما کشش نداشت و مخاطب رو به خوندن جذب نمیکرد بیشتر کتاب حالت روانشناسی داشت

برخلاف نظرات منفی من نکات مثبت زیادی داخلش دیدم و برام جذاب بود اما داستان با بی سر و ته شدن و رعایت نکردن بعضی نکات از جمله انتقال زمان و... زیبایی داستانو کم و حیف کرده ، از قلم آقای موسوی توقع خیلی خیلی بیشتری میره ایشون نویسنده خفنی هستند تعجب کردم

_ پایان دلسوز شامگاه پانزدهم خرداد؛ دلسوز را یکسره خواندم. دلیل مطالعه‌اش هم تعلق خاطر به جان‌بهای سید مصطفی موسوی بود. کتاب روی هم رفته خوب بود و ارزش یک بار خواندن را داشت اما در نهایت یک داستان ساده بود با ماجراهایی که گاهی بودنشان، یا حداقل طول و تفسیر دادن نویسنده به آن‌ها آزارت می‌داد. زندگی در ذهن و در کنار یک روحانی تا حدی شیرین بود و خیلی بیشتر چالش‌ برانگیز. تصویری که نویسنده از زنان ارائه می‌داد را دوست نداشتم. بعضی قسمت‌ها نویسنده چند صفحه گفته و نوشته بود تا در نهایت برسد به یک پندِ یک یا چند خطی که به عقیده‌ام اعتبار کتاب تا حد زیادی به همین نصیحت آدم‌هایش بند بود. شیوه‌ی روایت قصه‌ی آن خانم غریبه، جالب و برای من دوست داشتنی بود اما سیر داستانِ زن، سرعت و ماهیت و هدفش جای کار داشت. نویسنده در قسمتی با عجله و در بخش دیگری با کندی آزار دهنده‌ای داستان را پیش می‌برد. بخش‌هایی از کتاب بیش از آن که رمان باشد یادداشت‌های روزانه‌ی یک روحانی است. در نهایت و روی هم رفته من قصه و آدم‌ها و حرف‌هایشان را دوست داشتم و از مطالعه‌ی کتاب راضی‌ام.

‎دل‌سوز؟ آخر کتاب (خصوصاً آن آخرِ آخرش) مردد شدم که ‎ کتاب در ستایش دل‌سوزی‌ست یا در نقدش ولی نگاه من که مثبت است. البته تمایل شخصیت اصلی به دل‌سوزی ناگزیر به نظر می‌رسید (انگار که ریشه در کودکی‌اش داشته باشد و نتواند دل‌سوز نباشد.) ‎روایت‌ها موازی و سبک و خوب. کاش کار کتاب با بعضی شخصیت‌ها آن‌قدر در اوج تمام نمی‌شد؛ مثلاً آن دختری که جلوی مغازه به خانم زده بود. ‎چندجایی از کتاب برایم نامفهوم بود؛ مثلاً این که آخردست مشکل آن طلبه‌ی بدهکار چه بود؟ مردم چه حرفی قرار بود پشت سرش بزنند؟ ‎برخی نقاط کتاب از نظر زمانی نامنطبق بود؛ مثال دقیق را الان که کتاب تمام شده یادم نیست ولی بود. ‎سوالی که در ذهنم ماند هم این است که این کتاب جمع‌آوری خرده اتفاقاتی‌ست که بر نویسنده حادث شده؟ (احیاناً) یا نویسنده قویاً قصد داشته یک شخصیت پردازی عمیق برای کاراکتر اصلی داستان داشته باشد که به مفهوم «دل‌سوزی» گره خورده باشد؟ ‎نهایتاً کتاب را برای خواندن سریالی (نه یک‌جا) بین متون عمیق و سخت توصیه می‌کنم.

من چون مشتاقانه نوشته های آقای موسوی رو دنبال میکنم و کتاب جان بها رو خیلی دوست داشتم، این کتاب هم خوندم ولی برام جذاب نبود. انگار کتاب روزمرگی های کابوس گونه ای بود که به نوشتار تبدیل شده بودن و گاهی به شکلی زجرآور کش میومد. بیشتر یک فضای ذهنی ناخوشایند بود تا لمس یک واقعیت در قالب داستان. و در نهایت این گرداب، ناخوشایند تر هم تموم شد.

خوندنش خوب بود. شخصیت های داستان واقعی و باورپذیر بودن. ولی اگه مکالمات محاوره بود بهتر میشد. واینکه دوست نداشتم این طور تموم بشه.

در کل قلم خوبی داشت اما پایان بندی خوبی نداشت . تا اواسط قشنگ بود آخرش انگار نویسنده فقط خواسته داستان تمام شود !

اولش خوشمان آمد اما آخرش بد بود

رفت و آمد به گذشته و حال و بین راوی‌های قصه زیاد بود. بعضی جاها دلیل منطقی برای اتفاقی که توی داستان میفته وجود نداره. بین بعضی اتفاقات تناقض دیده میشه. و در کل اثر قوی و پر محتوایی نیست.