نظرات کاربران درباره کتاب تاریخچه خوشبختی

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ...

مقایسۀ مفهوم خوشبختی با وسیله ای به نام ماشین ، مقایسۀ نادرستی است.ماشین یک وسیلۀ کاربردی است که برای اهداف تعریف شده ساخته گردیده است اما خوشبختی یک مفهوم ذهنی است که هیچ تعریف درستی از آن وجود ندارد.چنین برداشتهایی از موضوع خوشبختی نه تنها به شناخت آن کمک نمی کند بلکه موجب یک نوع ساده سازی کودکانه از یک مفهوم ذهنی(روانی)می شود که سردرگمی انسان را در مورد آن پیچیده تر می کند

خیلی ممنونم از توضیحاتتون، سعادتمند و خوشبخت باشید ، در پناه حق

عرض ادب و احترام سپاس بیکران از توضیحات سودمند شما . با نظر شما دوست بسیار عزیز و فرهیخته کاملا موافق هستم . کسانی که می خواهند به به اندیشه های مبسوط شادکامی ، خوشبختی و در نهایت « سعادت » از دیدگاه اندیشمندان اسلامی دست یابند حتما باید کتاب ارزشمند جناب آقای پسندیده را مطالعه بفرمایند . البته اگرچه میان اصطلاحات : شادکامی ، خوشبختی و سعادت از دیدگاه معنا شناسی رابطه و قرابت هست اما از دیدگاه ذات گرایی یک تفاوت خاص میان آنها وجود دارد . خوشبختی ، معادل واژه ی سعادت عربی است اما از دیدگاهی نیز معنای کامل و دقیق آن نمی باشد.! هر دو سازه « هدف » تلقی می شوند و یقینا برای دستیابی به هدف روش ، متغیر و مقیاس های خاصی لازم است . « سعادت » بیشتر یک واژه ی ارزشی و یک هدف مبتنی بر « کمال » است . اگرچه نمیتوان ابعاد و سطوح مادی و دنیوی آنرا نادیده گرفته و یا امحا کرد . اما آنچه که متفکرین اسلامی برای سعادت و رسیدن به آن بیان کرده اند بیشتر مفاهیم و ابزارهای دینی ، فرهنگی ، اخلاقی و « آن جهانی » است . هرچند این به معنای نفی رویکرد « این جهانی » سعادت نیست . زیرا در دین اسلام ، دنیا و آخرت ، جسم و روح با هم و مکمل یکدیگر در نظر گرفته شده اند . اما در نهایت و غایت مسئله تکامل روحی و معنوی انسان است . اما دیدگاه های فلسفی غرب حتی در دوره ی قرون وسطی و حاکمیت کلیسا نیز چندان غایت گرایانه نیست و این البته بی ارتباط با ماهیت مذاهب سه گانه ی مسیحیت [ ارتدوکس ، کاتولیک و پروتستان ] نیست . اما بطور کلی کتاب الگوی اسلامی شادکامی جناب عباس پسندیده ، کتاب بسیار ارزشمند و قابل توجهی است . سپاس بیکران از شما همت نوری ۹۵ /۳ /۳۱

💠شادکامی و سعادت در اندیشه یونان باستان 🔸سقراط، سعادت را غایت نهایی انسان میداند و آن را بیشترین غلبۀ لذت بر درد و رنج معرفی می کند. همچنین فضیلت را برای تأمین سعادت، کافی میداند و آنرا به استفاده درست از تمام خیرات متعارف مانند: سلامتی، ثروت، قدرت و... تعریف میکند. 🔹افلاطون نیز به این موضوع پرداخته و معتقد است که سعادت، آمیزه ای از «معرفت عقلی» و «لذت بدنی و حسی » است و هرکدام را بدون دیگری ناکافی میداند. ویدر باب مؤلّفۀ ل چهار فضیلت را نام میبردکه عبارت انداز: 1 .حکمت؛ 2.شجاعت یا همت ؛ 3 .اعتدال یا خویشتنداری؛ 4.عدالت. همچنین وی لذتی را جزء سعادت میداند که پیامد منفی نداشته باشد،گناه نباشد و همراه با اعتدال باشد. 🔸ارسطو کاملترین و عالیترین غایت را سعادت میداند و معتقد است که هر آنچه راکه پایین تر از آن باشد باید عوامل و وسائط سعادت نامید نه خود سعادت. سپس وی از «فعالیت نفس بر وفق فضیلت» یا «نفس توأم با عالیترین و کاملترین فضایل» به عنوان آن امر خیری که غایت نهایی است، یاد میکند. 🔹زنون خود را پیرو سقراط معرفی میکند و همانند وی فضیلت را غایت نهایی زندگی برمیشمرد؛ اما با وی در تعریف فضیلت، اختلاف دارد و آنرا به «موافقت فعل انسان با قانون طبیعت، یا موافقت اراده انسانی با اراده الهی» تعریف میکند و بر همین اساس، به ارزش گذاری نیز اقدام میکند و معتقد است آنچه موافق طبیعت است، ارزشمند است و آنچه مخالف آن است، بی ارزش، و آنچه نه موافق است و نه مخالف،خنثاست. 🔸اپیکور همانند کورنائیان بر این باور بودکه لذت، غایت نهایی زندگی است و هر موجودی در جستجوی لذت است و خوش بختی در آن نهفته است. وی معتقد بود که لذت، نخستین خیر است که ذاتیِ انسان و همزاد توجه به آن، هر انتخاب و اجتنابی صورت می پذیرد. البته لذت در نظر وی بیشتر عبارت است از: فقدان درد و رنج تاکامیابی مثبت که به طور برجسته در آرامش نفس یافت میشود. همچنین معنایی عام دارد و فراتر از لذت های حسی زودگذر است و لذتی راشامل میشود که در سراسر یک عمر دوام دارد. وی با تصریح بر اینکه لذت، یک خیر اصیل است، تأکید میکند که مرادش، لذت جویی ِافراد هرزه و شهوتران نیست؛ بلکه مقصودش رهایی بدن از درد و رنج، و آزادی نفس از تشویش و اضطراب است. 📚الگوی اسلامی شادکامی ، عباس پسندیده

تازه گفته بود تخفیف هفته !

سلام بچه ها

یک کتاب خیلی خوب و تاثیرگذار در زمینه ی روانشناسی

داستانش چطوره؟