نظرات کاربران درباره کتاب غبرستان حیوانات خانگی

قبل از هرچیز باید بگم خلاصه‌ای که به‌صورت پیش‌فرض برای کتاب نوشته شده تقریبا بیش از ۴۰۰ صفحه از ۷۰۰ صفحه‌ی کتاب رو لو میده که باگ بزرگی محسوب میشه. اما در مورد خودِ کتاب، گرچه استفن کینگ نویسنده‌ی مشهوری محسوب میشه و طرفدارهای پروپاقرصِ خودش رو داره، بعلاوه آثارِ پرآوازه‌ای مثل the shining و it و the green mile رو در کارنامه‌ی خودش داره؛ من نتونستم با این اثرش ارتباط بگیرم. گرچه توی بوک‌تاک‌های مختلف تعریفِ این کتاب رو زیاد شنیده بودم اما به سختی تونستم کتاب رو تموم کنم و موقعِ مطالعه‌ش مدام درحالِ سعی کردن بودم که متمرکز بمونم و پرشِ ذهن نداشته باشم. ترجمه‌ی کتاب شاید خوب، اما ایده‌آل نیست. ایده‌ی اصلی تحت عنوان "قبرستانی که هر حیوانی درش دفن میشه، به زندگی برمیگرده" بسیار جذاب و گیرا به‌نظر می‌رسه اما ساخت و پرداختِ این ایده در این‌حجم صفحات، درحالیکه ۲-۳ گره‌ی اصلی بیشتر در طولِ داستان وجود ندارن و زبانِ کتاب هم سخت و سیرِ پیش‌روی کُنده، چیزی نیست که بتونه منِ خواننده رو به تحسین وادار کنه. بنابراین می‌تونم بگم برای مطالعه‌ی این کتاب ذوقِ زیادی داشتم اما درنهایت انتظاری که ازش داشتم رو برآورده نکرد.

خیلی دوسش داشتم الحق که کینگ لیاقت نام و آوازه ای که در دنیا به دست آورده رو داره، این دست داستان ها موضوعاتی هست که هرکسی سراغش نمیره و شما تو طول داستان نگران همه هستی چون میدونی کینگ به کسی رحم نمیکنه ، مثل نویسنده های دیگه نیست که همه چی و جفت و جور کنه تا فقط شخصیت اصلیش به زندگی شادش برسه✌🏻 در نتیجه اگه خواننده ای هستی که سنگینی موضوعات اینچنینی رو میتونه تحمل کنه بسم الله چون پشیمون نمیشی✨شخصیت پردازی طولانیه صبور باشید یک سوم پایانی کتاب نفست و تو سینه ت حبس میکنه🤫

من از خوندن کتاب خیلی لذت بردم. کتاب پیام زیبایی داشت. قصه بسیار دارک و دلهره آور بود و استیون کینگ به زیبایی هر چه تمام‌تر قصه را جلو برده و به نتیجه رسانده بود. شاید بشه با یک شعر پیام کتاب رو گفت: اسرار ازل را نه تو دانی و نه من چون پرده بر افتد نه تو مانی و نه من

داستان با یک موضوع جذاب و هیجان انگیز شروع! حدود ۱۰۰ صفحه اول کتاب بدون هیچ اتفاق خاصی پیش میره و شروع هیجان کتاب از خواننده عقب می افته. کم‌کم شبیه کلاف کاموایی که دیگه حوصله ی باز کردن گره هاش رو نداری میشه و اما نیرویی به ادامه دادن هُل ات میده اخر های قصه که میرسه نفست توی سینه ات حبس میشه و نویسنده نه‌آرام بلکه با شدتی بیشتر از ریتم کند داستان درگیر کردن احساسات رو شروع میکنه. کتاب نصّ روانی نداره و کمی به متن های ادبی سوق داده شده که خواندن رو برای خواننده سخت می‌کنه و عمق داستان رو برای غرق کردنش توی داستان کم؛ از اون دسته داستان هاست که آخرش سردرگم و کلافه هستی اما اگر حوصله خواندن یک کتاب نسبتا طولانی رو داری می‌تونه برات جالب باشه.

اخطار: خلاصه کتاب رو نخونید، متاسفانه همه ش اسپویله! 🔹اول از همه: اگه نوجوان هستید، بهتره با کتاب های آر ال استاین شروع کنید، و اگر بزرگسال محسوب میشید، میتونید این اثر(و سایر آثار) استیون کینگ رو بخونید. خوندن کتاب های استیون، صبر، تأمل و دقت بیشتری میطلبه. 🔹دوم: این کتاب از صفحه ۴۰۰ به بعد چنان جذاب میشه که خداروشکر میکنید که براش صبر کردید. ۴۰۰ صفحه اول رو توی یه هفته میخونید، اما ۵۰۰ صفحه باقی مونده رو توی دو روز! 🔹 سوم: داستان؟ بینهایت جذاب بود. پر از پیچش های جالب که لحظه به لحظه هیجان مخاطب رو افزایش میده و وادار به ادامه دادن میکنه. حس تاریک و منفی داستان هم که محفوظه. گاهی دلم برای اونایی که ادبیات وحشت رو دست کم میگیرن میسوزه که این لذت هارو از دست میدن! این اولین اثریه که از استیون کینگ میخونم، برای باقی آثارش مشتاقم کرد.

برای خوندنش خیلی هیجان زده بودم، ولی اصلا داستان خوب پرداخته نشده بود. توضیحات بسیار زیاد و حوصله سربر و غیرضروری، باعث شد دو سه خط درمیون بخونم کتاب رو و چیزیم از دست ندم. تمومم نمیشد! و اینو کسی داره بهتون میگه که عاشق کتاب های ترسناک با جزییات زیاده.

عجب داستان تاریک و وحشتناکی بود. اعصابو خرد کرد.

کتابش و واقعا دوس داشتم فضای دارکی داشت ایده ش هم جدید و جالب بود اخرش میشه گفت تلخ بود و اینکه یکمم باز بود

بیشتر از ۳۰۰ صفحه از کتاب رو خوندم. پرگویی زیاد و اطناب سخن که هیجان داستان رو کاملا از بین برده.