نظرات کاربران درباره کتاب غبرستان حیوانات خانگی

قبل از هرچیز باید بگم خلاصه‌ای که به‌صورت پیش‌فرض برای کتاب نوشته شده تقریبا بیش از ۴۰۰ صفحه از ۷۰۰ صفحه‌ی کتاب رو لو میده که باگ بزرگی محسوب میشه. اما در مورد خودِ کتاب، گرچه استفن کینگ نویسنده‌ی مشهوری محسوب میشه و طرفدارهای پروپاقرصِ خودش رو داره، بعلاوه آثارِ پرآوازه‌ای مثل the shining و it و the green mile رو در کارنامه‌ی خودش داره؛ من نتونستم با این اثرش ارتباط بگیرم. گرچه توی بوک‌تاک‌های مختلف تعریفِ این کتاب رو زیاد شنیده بودم اما به سختی تونستم کتاب رو تموم کنم و موقعِ مطالعه‌ش مدام درحالِ سعی کردن بودم که متمرکز بمونم و پرشِ ذهن نداشته باشم. ترجمه‌ی کتاب شاید خوب، اما ایده‌آل نیست. ایده‌ی اصلی تحت عنوان "قبرستانی که هر حیوانی درش دفن میشه، به زندگی برمیگرده" بسیار جذاب و گیرا به‌نظر می‌رسه اما ساخت و پرداختِ این ایده در این‌حجم صفحات، درحالیکه ۲-۳ گره‌ی اصلی بیشتر در طولِ داستان وجود ندارن و زبانِ کتاب هم سخت و سیرِ پیش‌روی کُنده، چیزی نیست که بتونه منِ خواننده رو به تحسین وادار کنه. بنابراین می‌تونم بگم برای مطالعه‌ی این کتاب ذوقِ زیادی داشتم اما درنهایت انتظاری که ازش داشتم رو برآورده نکرد.

عجب داستان تاریک و وحشتناکی بود. اعصابو خرد کرد.

بیشتر از ۳۰۰ صفحه از کتاب رو خوندم. پرگویی زیاد و اطناب سخن که هیجان داستان رو کاملا از بین برده.

خیلی دوسش داشتم الحق که کینگ لیاقت نام و آوازه ای که در دنیا به دست آورده رو داره، این دست داستان ها موضوعاتی هست که هرکسی سراغش نمیره و شما تو طول داستان نگران همه هستی چون میدونی کینگ به کسی رحم نمیکنه ، مثل نویسنده های دیگه نیست که همه چی و جفت و جور کنه تا فقط شخصیت اصلیش به زندگی شادش برسه✌🏻 در نتیجه اگه خواننده ای هستی که سنگینی موضوعات اینچنینی رو میتونه تحمل کنه بسم الله چون پشیمون نمیشی✨شخصیت پردازی طولانیه صبور باشید یک سوم پایانی کتاب نفست و تو سینه ت حبس میکنه🤫

داستان با یک موضوع جذاب و هیجان انگیز شروع! حدود ۱۰۰ صفحه اول کتاب بدون هیچ اتفاق خاصی پیش میره و شروع هیجان کتاب از خواننده عقب می افته. کم‌کم شبیه کلاف کاموایی که دیگه حوصله ی باز کردن گره هاش رو نداری میشه و اما نیرویی به ادامه دادن هُل ات میده اخر های قصه که میرسه نفست توی سینه ات حبس میشه و نویسنده نه‌آرام بلکه با شدتی بیشتر از ریتم کند داستان درگیر کردن احساسات رو شروع میکنه. کتاب نصّ روانی نداره و کمی به متن های ادبی سوق داده شده که خواندن رو برای خواننده سخت می‌کنه و عمق داستان رو برای غرق کردنش توی داستان کم؛ از اون دسته داستان هاست که آخرش سردرگم و کلافه هستی اما اگر حوصله خواندن یک کتاب نسبتا طولانی رو داری می‌تونه برات جالب باشه.

من از خوندن کتاب خیلی لذت بردم. کتاب پیام زیبایی داشت. قصه بسیار دارک و دلهره آور بود و استیون کینگ به زیبایی هر چه تمام‌تر قصه را جلو برده و به نتیجه رسانده بود. شاید بشه با یک شعر پیام کتاب رو گفت: اسرار ازل را نه تو دانی و نه من چون پرده بر افتد نه تو مانی و نه من