نظرات کاربران درباره کتاب اسفار کاتبان

ابوتراب خسروی در این رمان جادو کرده. همین

چیزی حدود یک‌سوم کتاب رو خوندم؛ دقیق بخوام بگم تا پایانِ نامه‌ی زهره کارلوس (مادر اقلیما) به اقلیما. حقیقتاً چیزی از این بدتر، بی‌سر و تَه‌تر، دافعه‌برانگیزتر و غیرجذاب‌تر نمی‌تونستم تصور کنم. نویسنده که خودش می‌دونه داستان جذابی توی چنته نداره، سعی می‌کنه با هرچه پیچیده‌تر کردن خط روایی و غلیظ‌تر کردن زبان روایت، یه اندک رنگ‌وبویی به کار بده ولی انقدر در این امر افراط می‌کنه که از اون‌ور بوم می‌افته و اتفاقاً همین پیچیده‌نمایی بود که بیشتر از داستانِ نداشته‌ش برای من دافعه ایجاد کرد. شخصاً نه انگیزه‌ش رو دارم و نه حوصله‌ش رو که بخوام رَمل و اسطرلاب دستم بگیرم و جملات پرطمطراق و لفاظی‌های نویسنده‌ی محترم رو رمزگشایی کنم تا بفهمم ایشون چطور می‌خواد به بی‌نمک‌ترین و بی‌مزه‌ترین شکل ممکن، عشق و عاشقی دوتا دانشجو و شدرک قدیس و خواجه فلانِ بیسار و ملکه بلقیس و پدرِ توهم‌زده و خواهرِ قطع‌ِسرشده رو به‌ همدیگه ربط بده. نه‌تنها از خوندن همون یک‌سوم از کتاب لذتی نبردم و اشتیاقی برای ادامه دادن بهم دست نداد، بلکه از وقتی هم که تا همون‌جا صرفش کردم پشیمونم.

واقعا لذت بردم از خوندنش

بی‌اندازه عالی بود

انتخاب موضوع هوشمندانه است

چیزی میان وهم، رویا و واقعیت. با روایاتی به سبک کهن. که رد اثرش را در خود می یابی و جز کمی نمی فهمی. با این همه این تجربه را توصیه می کنم.

قلم بسیار گیرا،لحن بسیار زیبا و دلنشین اصلا از خوندن این کتاب خسته نمی شید،متن پر از پیچش های استادانه ادبیه،این کتاب دقیقا چیزیه که از ادب معاصر فارسی انتظار میره. می تونم بگم یکی از بهترین کتابهای داستانی‌ای بود که این یکی- دو ساله خوندم.

کتاب زیبایی بود، نویسنده نابغه‌ایست که نشان داده بر زبان فارسی مسلط است و افسار فرم را در دست دارد. محتوا هم شاهکار به معنای واقعی کلمه. می‌توان به ابوتراب خسروی لقب گوته ایرانی را داد. با خواندن این رمان به ایرانی بودنم افتخار کردم .

بیشتر بازی لغات و کلماته.