نظرات کاربران درباره کتاب بادام

⭐داستان درباره ی پسری هستش که احساسی نداره یعنی مشکل امیگدال دارد و مشکلاتی برای پیش میاید که با همه ی انها مقابله می‌کند. قبل از اینکه این کتاب رو بخوانم ، نمی‌دانستم همچین بیماری ای وجود داشته باشه 😥 ⭐ نظر خودم : رمانی فوق العاده بود ...من رمان های زیادی خواندم ولی هیچ کدومشون به اندازه ی این کتاب قشنگ نبود ... من در حین خواندن کتاب احساس نمی کردم دارم کتاب می خوانم ، احساس میکردم دارم فیلم تماشا میکنم ❤️ حتی از فیلم هم قشنگ تر ... با اینکه شخصیت اول داستان ، هیچ احساسی نداشت ، ولی من احساسات داستان رو با تمام وجودم درک میکردم ❤️ اینقدر نویسنده همه چیز را با جزئیات تعریف کرده بود ، من از همه ی شخصیت های داستان ، شکلی در ذهنم دارم 🥺 در ذهن من یونجی ، مامان و مامانی ، دکتر شین ، دورا ، گن و... یه شکلی دارن ✨کاش میشد فیلمش رو ساخت . حتی کتابخونه هم در ذهنم شکلی داره ❣️ هر وقت کتاب رو باز میکردم احساس میکردم یکی هولم میداد داخل کتاب و تک تک لحظه هایی که این کتاب رو می‌خواندم احساس میکردم که انجا حضور دارم و با تک تک وجودم حس میکردم ❤️ شاید باورتون نشه ولی از اینکه این کتاب تموم شده ، خیلی ناراحتم 🤭🥺با اینکه در اخر کتاب تغییری در یونجی ایجاد شد ، در منم ایجاد شد ... 🥺❤️🛤️ کسی درکش نمی‌کرد ولی با توجه به نظراتی که خواندم و نظر خودم ، خیلی ها درکش کردن (منظورم احساس هایی هستش که باید حس میکرد ولی نمی‌توانست حس کنه 😥). حتما بخوانید ⭐❤️

کتاب بسیار خوبی است .تنها شدن بچه ای که مفهوم احساسات را درک نمی کند و می‌خواهد روی پای خودش بایستد. واقعا بدون درک کردن احساسات چگونه می‌شدیم ؟ کمتر رنج میکشیدیم؟ پسر می‌خواهد مثل بقیه عادی باشد اما عادی بودن سخت است . چگونه میشود مثل بقیه بود وقتی هر یک از ما منحصر به فردیم؟ اصلا تعریف ما از احساسات چیست ؟خوشحالی چیست غم چیست ؟.من نسخه چاپی رو خریدم و بشدت تاثیر گذار هست مخصوصا واسه هدیه دادن به کسی که تا حالا کتاب نخونده .

خیلی قشنگ بود.حس کردم قلبمو لمس کرد.اولین کتابی که بعد مدت ها دور بودن از کتاب خوندم.فکر می کردم دیگه چیزی نیست که ازش لذت ببرم ولی یادم رفته بود همیشه دنیایی هست که با آغوش باز منتظرمه.وقتی میخوندمش حس کردم از شخصیت‌های داستانم.ولی چرا آخرش گریم گرفت🥲.از نویسنده بسیار متشکرم بخاطر خلق یونجی و گان

عالییییی بود

ما اغلب دوست داریم دیگران طبق چارچوب ذهنی و منطقی ما باشن، همون‌طور که ما فکر میکنیم درسته! جالب تر اینکه ذهنیت ما درمورد درست و غلط خیلی وقتا ناشی از اینه که صرفا با اون تفکر بزرگ شدیم، به هیچ تفکر مخالف یا مغایری برنخوردیم ، آدمای زیادی مثل ما فکر میکنن و در نهایت طی سال ها اون تفکر در ما نهادینه شده. برای همین وقتی چیزی خلافش رو میبینیم میگیم غلطه! یونجی (شخصیت اصلی داستان) هم گرچه واقعا بیماری مغزی داشت اما تنها مشکلش این بود که در چارچوب ذهنی و منطقی اطرافیانش نمی‌گنجید. از نظر من تنها تفاوت یونجی این بود که مثل بقیه هم سن و سالاش رفتار نمی‌کرد و برای همین در معرض اتهام قرار می‌گرفت.. درست مثل آلبر کامو در رمان بیگانه... یونجی بی احساس نبود فقط اسم حالت های درونیش رو نمیدونست... *یادمه سالها نسبت به گفتن ( دلم برات تنگ شده ) گارد داشتم، فکر میکردم هیچ وقت تاحالا دلم برای کسی تنگ نشده، اصلا نمی‌دونستم دلتنگی یعنی چی و چه شکلیه پس هرگز به کسی نمیگفتمش.. تا اینکه فاصله رو تجربه کردم و اونجا بود که فهمیدم (مردم) وقتی دوست دارن کسی رو دوباره ببینن بهش میگن دلم برات تنگ شده... شاید من هنوزم دلم برای کسی تنگ نشده باشه ولی بعد از اون فهمیدم دلم برات تنگ شده اون چیزی که من فکر میکردم نیست و استفاده کردنش وقتی دوست داری کسی رو دوباره ببینی، وقتی خاطرات برات زنده میشن، وقتی به حضور کسی احتیاج داری و... دروغ و غلط نیست! پس به خودم یاد دادم برای ارتباط گرفتن با دیگران تو چه موقعیتی ازش استفاده کنم هرچند شاید هرگز معنیش رو نفهمم... *زاویه دید کتاب و موضوعش جدیده، ترجمه بد نبود.. درسته که رمانه اما قابل تأمله. اگه احساساتی هستی این کتاب تجربه جدیدی بهت میده و اگه مثل بقیه در ظاهر احساساتی نیستی، عمیقأ با یونجی همذات‌پنداری می‌کنی...

نویسنده تو انتخاب موضوع خلاقیت زیادی داشت و تو روند داستان پستی و بلندی های زیادی بود مثل نقض ها شکست ها غم و سوگ ها و همینطور همدلی و محبت و دوستی و حتی عشق،درست مثل روابط انسان ها

سلام موضوع کتاب بسیار جالب و تازه بود ، تاکنون کتابی در این باره نخوانده بودم . داستان در مورد پسری خاص می باشد که مبتلا به یک اختلال به نام الکسی تایمیا است و احساسات را درک نمی کند . در ابتدا درباره ی چالش ها و مشکلات این کودک صحبت می‌کند. باورش کمی برای ما سخت است که چه طور می‌شود کسی مفهوم خوشحالی ، ناراحتی، ترس و ناامیدی و .. را درک نکند . ما حتی نمی دانیم این احساسات چگونه از ما در برابر خطرات محافظت می کنند . از این جهت بسیار جالب بود که از دید این پسربچه به احساسات آدم ها نگاه کردم مثلا او لبخند را صرفا بالا کشیدن گوشه ی لب توصیف می‌کند و لبخند مفهوم دیگری برایش ندارد . اما در زندگی اش دچار مشکلات بزرگی و گاهی حتی وحشتناک می شود و در این مسیر دوستی پیدا می‌کند که سرانجام همین مشکلات و دوستی او ، سبب می شود تا آمیگدال او ( همان مرکز کنترل احساسات ) به طور عجیب و غریبی 😃 رشد کند و حالا می تواند حالت هایی را که مدت ها صرفا به او آموخته شده بود ، خود تجربه کند .

رمان جالبی بود ودربعضی موارد احساسی درمورد دوستی وتفاوت ها درکل جالب وهیجان انگیز بود

خیلی کتاب خوبی بود برای احساساتی که همه انکارش می‌کنند.

خیلی احساسات اصلا از خانواده نگرفتیم که بخواهیم حسش کنیم و در موقعیت تکرار کنیم مثل کلمه دوستت دارم عشق دلتنگی برام مهم و ارزشمند هستی و .. خانواده هایی هستند که این کلمات بینشون رد و بدل نمیشه و بچه تو جامعه و فیلم ها میبینه ولی لمس نکرده نمیدونه و در موقعیتش که بهش بیان بشه برخورد متفاوت داره شاید اصلا باور نکنه چون از اعضای خانوادش دوست داشتن نشنیده شایدم باور کنه و غرق ابراز احساس دروغ فرد مقابلش بشه مادر و پدری که با بچه نگفتن دوستت داریم چجوری اون فرد که بهدا مادر و پدر میشه میتونه به بچه اش همچین احساسی انتقال بده یا مثل دیدگاه خیلی از مادرو پدر ها همین که من برات غذا درست میکنم یا کار میکنم یعنی دوستت دارم. بهت زنگ میزنم زمانی که پیش دوستت هستی دیروقت شده و خونه نیومدی پشت تلفن باهات بد برخورد میکنم یعنی نگرانتم دلتنگتم و یا ابراز عشق زن و شوهر جلوی بچه هاشون ندارن و اسم حیا میزارن و بچه یاد نمیگیره بعدا باید به همسرش عشق بورزه . امان از این مثال‌ها و احساساتی که ما از خانواده نداشتیم و لمسش نکردیم و این ها ساده ترین مثال ها بود که بیان کردم.

کتاب در مورد پسری است که یک بیماری نادر داره و مادرش به او کمک می کنه تا از پس مشکلات اجتماعی که این بیماری براش ایجاد میکنه بر بیاددر این میان در اثر یک سری اتفاقات یک پسر و دختر هم وارد زندگی او می شوند که در روند بهبود بیماری او تاثیر گذارند متن داستان روان بود و من از خواندن آن لذت بردم

چقد زندگی بدون احساسات سخت و عجیبه منتظر ساخت یه فیلم از رو این کتاب هستم

یه کتاب سبک بامزه خیلی وقت نمیگیره.دیالوگ های قشنگی ام داره.‌

کتابِ ۲۴ امِ سالِ ۱۴۰۵ "بادام🥜" از "وون پیونگ‌سون" "سئون یونجی" پسرکی که با احساسات و عواطف بیگانه‌ست، به اصطلاح پزشکی اون بیماری آلکسی تیمیا داره؛ یعنی از درک هرگونه احساسی البته به جز درد اونم در حد زیاد عاجزه، اون از غم، شادی، نفدت، حسادت، شجاعت، حتی دوست داشتن و عشق محرومه...نه اشتباه نکنین، اون یه ربات نیست و متاسفانه نبوغ خاصی هم نداده، فقط بادوم‌های مغزش مادرزادی ریزن. پدرش و از دست داده و با مادر و مادربزرگش زندگی میکنه، اونا کمکش میکنن تا بتونه عادی رفتار کنه، موقعیت های مختلف غریزی رو بهش آموزش میدن و خلاصه هواشو حسابی دارن. یونجی بزرگتر میشه و با آدمای جدید و اتفاقات جدیدتر روبه‌رو میشه... این داستان از دیگاه یه فرد عملا بی‌احساس نوشته شده، پس میتونه یه تجربه فوق العاده باشه و کلی سرگرم‌کننده؛ اطلاعات خوبی هم راجع به این بیماری بدست میارین، پس معطلش نکنین!☕️✨️ هیولای دوست‌داشتنی من!

کتاب قشنگیه اما غمگینه من که دوسش داشتم

این یکی از قشنگترین کتاب هایه که میتونی بخونی موضوع جالبیم داره و بنظرم این کتاب می‌تونه جزوه کتاب هایی باشه که قبل از مرگت باید بخونی

کتابی است داستان پسری بدون احساسات این کتاب فوق العاده است بخونید بسیار زیبایت

کتاب درباره پسری بود که بخاطر مشکلات مغزی نمیتونست احساسی داشته باشه من از کتاب خوشم اومد، بنظرم فضای کتاب غمگین بود، آخرش هم خوب بود، ارزش یه بار خوندن رو داره💙

کتاب واقعا خوبی بود، هر کسی نیاز داره یه بار این کتاب رو بخونه.

راستش اونقدری که بقیه ازش تعریف میکردن نبود! ایدش خیلی جالب بود ولی واقعا نتونسته بود به درستی پرورشش بده. به نظرم خیلیییی میشد روی احساسات نداشتن یک آدم مانور بده ولی این مدلی نبود. و راستشو بگم اصلا به نظرم نمی اومد که شخصیت اصلی کتاب چندان بی احساس باشه، مطالعه نویسنده در مورد این مشکل کم بود، اگر با افراد بیشتری که با این مشکل دست و پنجه نرم میکردن صحبت میکرد شاید نتیجه قوی تر میشد. منو همش یاد این فیلم هایی مینداخت که تهش رو دیگه فقط میخواست تموم کنه، همه چیز شاد و خوشحال کننده... به نظرم این حرکت با ذات کتاب در تناقضه. ناگهانی تموم شد و همه چیز به خوبی. مهم ترین اتفاقات داستان توی ۲۰ صفحه اخر اتفاق افتاد و تمام نه واقعا توقعم خیلی بالاتر بود. بیشتر از چیزی که هست ازش تعریف شده

خیلی قشنگ بود بنظرم بخونیدش ارزشش و دارهه

سلام ترجمه بسیار روان .. موضوع پر کشش و جذاب من خیلی با کتاب ارتباط گرفتم ، شاید بخاطر همزاد پنداری و دارا بودن یک فرزند با اختلال طیف اوتیسم بوده ، اما نه،.... بی انصافی یه بگیم دلیلش این بوده..چرا که حقیقتا داستانی پر کشش در پیش روی شماست... من با این کتاب زندگی کردم و بارها در طول خوانش اشک ریختم و لبخند زدم ....

بد نبود ، متوسط . برای تجربه!

وقتی میخواستم این کتاب رو بخونم اصلا دید خوبی بهش نداشتم فکرشم نمیکردم اینقد زیبا باشه نشون میده احساسات مهمن. توجه به تک تک اونا کمک کننده است . پیشنهاد میدم بخونید

باحال بود و غیر منتظرهه طولانیش نمیکنم بخونید ....

خب کتاب خیلیی قشنگیه و مثل یکسری از کتاب ها بی موضوع نیست و همین توصیه میکنم که بخونید

واقعا قشنگ و زیبا و ساده و روان .بخوانیدو لذت ببرید.

کتابی بود که آرومم کرد باهاش گریه کردم بعضی از جملاتش هزار بار تو ذهنم مرور میشد قشنگ بود خیلی قشنگ بود 🦋🙃

کتاب خوبی بود من اونو در حد وسط میدونم، در حدی نبود که اینهمه تعریف کردند ولی در کل بد نبود و قشنگ بود.

محتوای کتاب در مورد فرزندانی متفاوت، ذهن های آسیب دیده و غلیان احساسات حتی در پاراگراف‌هایی که شخصیت اصلی احساس نداشت، بود. با یونجی و بالا و پایین‌های زندگیش، احساسات من هم حضیض و اوج می‌گرفت. شبیه دیدن یک سریال کره‌‌ای فاخر بدون کلیشه بود.

به اندازه تعریف هایی که از این کتاب می شد نبود

داستان جالبی بود اگر تو دوران نوجوانی میخوندمش شاید بیشتر خوشم میومد

این کتاب رو پشنهاد میکنم نوجوانان سنین ۱۵ تا ۱۸ سال بخونن چون خیلی برای این رده سنی می‌تونه جذاب باشه 👌🏻🌱

شخصیت اصلی دارای یک اختلال است اما به واسطهٔ این نارسایی پرسشی بنیادین و فلسفی مطرح می شود، در پایان هر کس پاسخی متناسب با دیدگاهش خواهد داشت

بخش اول رو به سختی تموم کردم و برام حوصله سر بر بود ولی بعدش رو روال افتاد👍🏻

در کل کتاب خوبی بود. توصیف های دقیق و جامع نویسنده از منظر کسی که چیزی رو احساس نمی‌کرد تونست در وجودم یه طوفان احساسی ایجاد کنه. ترجمه کتاب هم نسبتا خوب بود. بعضی از قسمت ها گنگ بود ولی در کل قابل قبول بود. تنها نکته منفی از نظر من در مورد این کتاب نحوه پایا‌ن‌بندیش بود که انگار نویسنده میخواست در خلال چند صفحه کوتاه داستانی رو که اینقدر خوب توصیف کرده بود جمع کنه.

داستان جالب و جدیدی بود لذت بردم👌🏻

این کتاب رو دوستم بهم معرفی کرد و یه کتاب کامله برای تحول ذهنتون.فقط میتونم بگم خودتون بخونینش:)

خیلی کتاب قشنگیه و برای کسایی که زیاد از احساساتشون استفاده نمیکنن عالیه واقعا من که خیلی لذت بردم نشون میده ادم اگ با عقل پیش بره همچی درست میشه بهتره خودتون بخونیدش

ترجمه های دیگه ای از کتاب هستند که من اون ها رو نخوندم، اما فکر می کنم این کتاب از لحاظ ترجمه حد متوسطی داشت. داستان کتاب، بی حسی مطلقی رو تجربه نمی کرد جوری که بر برداشت هاش کامل از اتفاق ها پوشش داده بشند، انگار نویسنده تا وسط کتاب سعی می کنه همین مسئله رو اثبات کنه و بعد از اون ما یک روایت داریم با ته سازه های شگفتی و ادامه دادن خوندن و جلو رفتن. بخش هایی از داستان مثل ایجاد دوستی و بخش های انعکاس خشونت و چند بخش که غالباً انتهای کتاب رو شامل می شند، جالب هستند.

بهداندازه تعریف ها عالی نبود ولی خوب بود با اینکه شخصیت ادل داستان رو باید بیشتر دوست داشت من گوون رو دوست داشتم کسی که پر از احساس بود و همش وانمود میکرد که قوی و بدون هیچ ترس و مشکلیه در حالی که قلبش پر از درد بود و هیچ کسی قبولش نداشت و اون به تنهایی میخواست مشکلاتشو حل کن حتی گاهی راه اشتباه رو انتخاب میکرد

من هنوز کامل نخوندمش تا الان بد نبوده و تعریفشم زیاد شنیدم ولی من بعد از تمیم شدم یک سوم کتاب تازه فهمیدم اسمش چیه

داستان کتاب جالب و متفاوت بود و شروع خیلی هیجان‌انگیری داشت. متاسفانه ترجمه دست‌انداز‌های زیادی داشت و باعث می‌شد چندجا حدس بزنم که منظور نویسنده چه چیزهایی می‌تونست باشه. و نکته قابل توجه دیگه شخصیت اصلی این کتاب یک پسر نوجوانه و طبیعتا به همین دلیل این کتاب، مخاطبان نوجوان خواهد داشت اما انتخاب واژگان گاها برای نوجوان سخت بود. خواندن این کتاب رو حتما پیشنهاد می‌کنم اما با ترجمه‌های دیگر😊🌹