نظرات کاربران درباره کتاب دایی وانیا

اختلاف فرهنگی و طبقاتی و ملول شدن انسان در برابر زندگانی، نکاتی بود که بنظرم چخوف سعی داشت در این نمایشنامه کوتاه نشون بده. گاهی یک انسان متفاوت، یعنی تفاوت از نظر تحصیلی، فکری، میزان درامد و … میتونه یک جمع صمیمانه و دوستانه رو به مرز نابودی بکشونه و همین موضوع ایجاب میکنه که در انتخاب دوستان و فردی که قراره باهاش زندگی کنیم، دقیق تر و محتاط تر باشیم. منظور این نیست که تمام کسانی که با ما تفاوت دارند رو حذف کنیم و فقط با کسانی زندگی کنیم که با ما یکی هستند و ما رو تایید میکنند. این هم خودش یک نوع آسیبه (ایستایی و تعصب)، بلکه منظور اینه که حداقل درجاتی از تشابه وجود داشته باشه و فرد یا افراد مقابل کاملا با ما متفاوت نباشند. مورد بعدی ملول بودن شخصیت هاست که تقریبا در تمامی آثار چخوف قابل مشاهدس و دقیقا همین ویژگیش هست که باعث میشه به این نویسنده علاقه داشته باشم. وقتی شخصیت ها از پوچی زندگانی و ناامیدی حرف میزنند به من حس درک شدن میدن. به این معنا که حین خوندنش با خودم میگم: عه!! یعنی یک انسانی وجود داشته که چند صد سال پیش همین احساسات منو داشته؟ و همین باعث میشه که حس کنم تنها نیستم و این اتفاق بسی خوب است. این کتاب رو کمتر از بقیه آثار چخوف دوست داشتم اما پبشنهاد میکنم که بخونید

اثر که نیازی به تعریف نداره، به اندازه کافی گیرا و هنرمندانه هست که خودش از خودش دفاع کنه. ترجمه بسیار روان بود و چند جا پاورقی های خیلی مفیدی داشت که به فهم بهتر دیالوگ ها کمک میکرد.

عالی بود. چند نوع ادم مختلف با اخلاق متفاوت هر کدومشون یه ضعف شخصیتی دارند .

کتاب خیلی ترجمه خوبی داشت، داستان شیرین و در عین حال تلخی بود روایتی از آدم های یک خانه که هرکدام ضعفی داشتند و به نوعی به هم ضربه میزدند، (اسپویل) سه مرد که عاشق یک زن شدند چرا که فقط زیباست و اینکه دکتر مهربانی سونیا رو نمیبینه و فقط زیبایی یلنا رو میبینه نشون میده بعضی معیارا هیچ وقت عوض نمیشن ! اینکه وانیا یک عمر خودشو وقف آدمی کرده و اونو بت زندگیش کرده بعد فهمیده اون چیزی نبوده که فکر میکرده و سرخورده و ناامید شده، حس دوست نداشتنی بودنِ خود که سونیا درون خودش حمل میکرد، غمش، ناامیدیش همه قابل درک بودند حتی بدبینی دکتر که همه آدما رو احمق میدید و احمق بودن رو طبیعی، درکل اولین اثر از چخوف بود که خوندم و واقعا به خوندن بقیه آثارش مشتاق شدم. درعین روونی داستان، جملات قشنگ و تامل برانگیزی داشت.

من از اینکه فهمیدم چخوف به کمدی و تئاتر علاقه داشته شوکه شدم و بشدت از خواندن این کتاب تجربه کسب کردم وقتی زن زیبایی به اسم یلنا فقط بلد است ساز بنوازد و کارهای دیگری نمی‌کند چگونه تمامی نوابغ و دکترا را مجذوب و شیفته خودش می‌کند از سونیا مهربان که تا آخر داستان هم یارو و یاور دایی خودش وانیا بود از دکتر آستروف که همه را بد میدید و فقط برای خودش ارزش قائل بود از ماریایی که بعضی مواقع دشمن تراشی می‌کرد ولی بازم دایه ای مهربان بود هم نمیشد گذشت و من از شخصیت سونیا بشدت لذت بردم چرا که نماد عشق و محبت سونیا بود نه یلنا

آدم های یک خانه که هر کدام دردی رو به دوش میکشند.اولین نمایشنامه ای بود که خواندم و لذت بخش بود .

من پیشنهادم اینه _اگه خیلی ادبیات روس نخوندین_ شاید بهتر باشه قبل از «باغ آلبالو»، این رو بخونین و بعد برین سراغ «باغ آلبالو»، چون این تعداد شخصیت‌ها و اسامیش کمتره نسبت به «باغ آلبالو»...🤌 پیشگفتار ابتدای کتاب هم مقایسه مفهومی و عمیقی رو درباره آثار این نویسنده عزیز ارائه کرده بود، فقط کاش احساسات شخصیت‌ها نسبت به هم رو فاش نمی‌کرد! توصیه میکنم پیشگفتار رو بزارین آخر بخونین تا حس هر کدوم از شخصیت‌ها به هم رو خودتون بفهمید و هیچ پیش ذهنیتی نداشته باشین (پسگفتار باشه بهتره🥲) جوری که چخوف می‌تونه به هر کدوم از کاراکترهایی که خلق می‌کنه، یه حس و حال متفاوت بده، و هر کدوم رو سمبل یک گروه از اجتماع قرار بده، فوق‌العاده‌ست... و جنگ بین ناامیدی‌ای که تا مغز استخوان نفوذ کرده و کورسویی از امیدواری که تماما تلاش میشه تا از دست نره حقیقتا خیلی زیبا به تصویر کشیده شده و تا انتهای اثر، آتش این جنگ همچنان شعله‌ور خواهد بود🔥

خوبه

نمایشنامه جالبیه ولی خب

زیبا بود

بی نظیر بود

وقتی نمایشنامه به پایان میرسه اونوقت میفهمی که چرا چخوف چخوف شده!

در عین کوتاه بودن نکات فوق العاده ای رو چخوف درون این اثر بیان کرده روابط بین انسانی، محیط زندگی، اشخاص پیرامون ما و عشق در این نمایشنامه مورد بررسی قرار گرفته ترجمه هم که فوق العاده روان و بشدت میشد باهاش ارتباط گرفت.

اگر دوست دارید کاری نکنید و افسار زندگی خودتون به دست نگیرید. دنبال نیروی غیب باشید و همواره و همچنان امیدوار کاذب، این نمایشنامه رو بخونید.