نظرات کاربران درباره کتاب در باب عمر فانی

کتاب خیلی خوبی بود و نکات مهم و مفیدی برای زندگی داشت. کلا سه بخش بود، بخش اول در باب عمر فانی که خب درباره کوتاهی عمر بود و اینکه ما چجوری الکی هدرش میدیم و تعدادی توصیه برای بهینه استفاده کردن از عمرمون داشت. بخش دوم نامه ای به مادرش بود که درباره صبر و تحمل در مصائب نصیحت هایی کرده بود و بخش سوم جواب نامه ی دوستش درباره آسودگی خیال... غلط املایی خیلی داشت. و اینکه من آخراش دقت کردم مترجم بعضی اسم ها رو با همون تلفظ انگلیسی ترجمه کرده بود در صورتی که به جای پلاتو باید مینوشت افلاطون و به جای آریستوتل مینوشت ارسطو تا خواننده هم متوجه بشه.

(۵-۴-[۸۰]) محتوای کتاب حاوی کلی مطالب روانشناختی، اخلاقی و رفتاریه؛ آموزه هاش نحوه ی رواقی زیستن، هماهنگی با طبیعت و راه هایی که برای یک زندگی متعادل و رسیدن به آرامش درونی لازمه رو شامل میشه؛ ترجمه تقریبا خوبه ولی ویراستاری خیلی ضعیفه.

کتابی از دوران پیش از میلاد مسیح.سنکا آموزگار نرون(پادشاه)روم بود که به فرمان او کشته شد.کتابی سرشار از نکات ظریف و آموزه های اخلاقی.

میخوام چندین و چند بار دیگه بخونمش چون پر از نکات قشنگ و کاربردیه که میشه تو زندگی شخصی ازشون استفاده کرد.

در این کتاب سنکا فیلسوف رواقی قرن ۱ میلادی در باب گذرا بودن جهان و اینکه انسان باید مطابق با طبیعه زندگی کند و اخلاقیات جهان گستر داشته باشد. ونکات آموزنده بسیاری در این کتاب کم حجم ست از جمله درباب برابری انسانها ازجمله برده ها و... ترجمه کتاب روان وخوب ست.

اول کتاب رو با دیدگاه "خیلی خوب" نسبت به نویسنده شروع کردم. دیدگاهی که حاصل نظرات جامعه است. نکاتش رو هایلات کردم و سعی کردم که به عمق متن دقت کنم. اما در نهایت اصلا لذت نبردم از خوندنش و چون نمی‌تونم کتاب رو نصفه ول کنم به سختی تمومش کردم. نویسنده به دنیای درونی و ساده زیستی خیلی تاکید داره و از مثال هاش برای ساده زیستی می‌خونیم که: "علاقه ای به داشتن برده های متبحر و کارکشته نداره و بیشتر تمایل داره یک خدمتکار ساده داشته باشه، یک برده خانه زاد!" کاملا می‌دونم که در مورد دوران باستان صحبت می‌کنیم که برده داری جزو اصول زندگیشون بوده و تمام جامعه باهاش موافق بودن، اما انتظار من از یک فیلسوف و یک آدم حکیم اینه که دلیلی فراتر از نظر اکثریت جامعه داشته باشه. همچنین نسبت به زن ها خیلی نگاه دسته پایینی داره و در حین تسلی دادن به مادرش اون رو به دلیل فداکار بودنِ بیش از حد و مطیع بودن، از اکثریت زن ها( که نظر بدی بهشون داره) جدا و برتر می‌دونه و جایی می‌بینیم که برای مادرش می‌نویسه، "عذر زن بودن" برای تو درست نیست چون تو از خطاهای زنانه به دوری! و جای دیگه به مادرش می‌گه پدرم اجازه نمی‌داد کتاب بخونی چون "کتاب خواندن زن ها نه برای کسب فرزانگی، بلکه نوعی تجمل است." گوشه ذهنم بهم تذکر میده که سنکا از نظر جامعه فرد بزرگ و مهمی هست و تو به عنوان یک فرد عادی چطور داری ازش ایراد می‌گیری؟ ولی حقیقت اینه؛ من دقیقا دارم از همین موضوع ایراد می‌گیرم که چرا باید "پیروی از جامعه‌ی زمانه" عذری برای خطاهای ما باشه؟