نظرات کاربران درباره کتاب هرگز رهایم مکن

تا یک سوم ابتدایی کتاب فکر می‌کنید که دارید یک کتاب عادی رو می‌خونید، تا زمانی که واقعیت داستان براتون آشکار می‌شه... اینکه انقدر خود شخصیت‌ها و روند داستان با این حقیقت تلخ و غم‌انگیز عادی برخورد می‌کنه و حتی تا آخر هم شما ردی از اون وحشتی که باید در حالت طبیعی وجود داشته باشه رو نمی‌بینید خودش به عمق داستان اضافه می‌کنه. یک لحظه هم در خوندنش شک نکنید. ترجمه آقای سمی هم فکر می‌کنم بهترین ترجمه موجود باشه پس همین رو بخونید و لذت ببرید :)

رازی در میان واژه ها پنهان شده که هیچکس به آن اشاره نمیکند اما همه از آن آگاهی دارند. گویی که اگر آن را بر زبان بیاورند، سیاهی ان راز دامن همه را خواهد گرفت در هر حال حتی اگر بر زبان هم جاری نشود، در خون و در رگ های همه جاریست. این کتاب حکایتی است از زندگی در میان جبر، اینکه انسان چگونه میتواند با جبر مبارزه کند؟ پیروز این نبرد کیست؟ عواطف و احساسات آدمی چگونه دوام می آورند ان گاه که در میان دندان های تیز و بی رحم سرنوشت محاصره شده اند؟

این کتاب فضایی سرشار از عواطف انسانی داشت و ترجمه‌ای خوش‌خوان. جهانی بی‌رحم رو به نمایش می‌ذاشت که می‌تونه پیشرفت علم اون رو ترسیم کنه. باید به افتخار ایشی گورو ایستاده کف زد.

سبک ایشی گورو کماکان در این‌ کتاب در‌ اوج خودش‌ه، یک باره رودستی می‌خوری که اصلا فکرش رو هم نمی‌کنی...

این کتاب دوحالت داره، یا شدیدا تحت تاثیرش قرار میگیرین یا ازش متنفر میشین. من جزو دسته‌ی دومم. این کتاب رو به خاطر یه همخوانی خوندم و فقط به همین خاطر تمومش کردم وگرنه صدباره کنار میذاشتمش! ایده؟ بی‌نظیر! اجرا؟ افتضاح! حیف اون ایده که حروم شد. درکل کتاب هیچ اتفاقی نمیفته! هیچی! حتی توی خاطراتش هم هیچی نمیشه! حتی به نتیجه‌ی خاصی هم منتهی نمیشه! نویسنده کل کتاب سعی داره بگه اینجا یه جای کاملا وهم آلود و ترسناکه ولی اصلا اینطور نیست و بیشتر شبیه رمان های ترسناک نوجوان شده. درکل وقت تلف کردن بود